Mήπως κάποιος να επισκεφθεί την Ίμβρο και την Τένεδο;

Όχι μόνο γιατί ήταν η πρώτη επίσκεψη Έλληνα πρωθυπουργού στην περιοχή, μετά από εκείνη του Κωνσταντίου Μητσοτάκη το 1991, αλλά και γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης επισκέφθηκε εκτός από τις μειονοτικές , και επίσημα, περιοχές της Λιβαδειάς και της Δερβιτσάνης, αλλά και την Χειμάρρα (ή και Χιμάρα, ανάλογα με το ποια είναι η ετυμολογία της) , που από το 1922 δεν ανήκει στις λεγόμενες «μειονοτικές ζώνες», αν και ο πληθυσμός της περιοχής στη συντριπτική του πλειοψηφία είναι Έλληνες Βορειοηπειρώτες. Ας μην ξεχνάμε ότι η Ελληνική Μειονότητα της Αλβανίας είναι αναγνωρισμένη και από τη γειτονική χώρα ως Εθνική! Παρά τις δυσκολίες, την καταπίεση από τη γειτονική χώρα και τη φυγή πολλών Βορειοηπειρωτών, είδαμε με ικανοποίηση ότι κατά την επίσκεψη του πρωθυπουργού υπήρξε υποδοχή από μεγάλο πλήθος στο οποίο ξεχώριζαν τα μικρά παιδιά, ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο…

Εκτός όμως από την Ελληνική Εθνική Μειονότητα της Αλβανίας, υπάρχει και μία ακόμα, η Ελληνική Εθνική (Έλληνες Ορθόδοξοι) Μειονότητα της Τουρκίας, επίσημα αναγνωρισμένη από τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923. Σε αυτήν περιλαμβάνονται οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου. Εδώ δυστυχώς οι διαχρονικές πολιτικές της Τουρκίας, αλλά και τα λάθη και οι αδράνειες της Ελλάδας, είχαν σαν αποτέλεσμα η Ελληνική Εθνική Μειονότητα να βρίσκεται στα όρια της εξαφάνισης. Για 3.000 ψυχές, έκανε λόγο σε πρόσφατη ανακοίνωσή του το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, όταν το 1923 ήταν τουλάχιστον 130.000 ( σε 200.000 τους ανεβάζουν κάποιες πηγές).

Εκτός από την Κωνσταντινούπολη, η ιστορία της οποίας είναι γνωστή στους περισσότερους υπάρχουν η Ίμβρος και η Τένεδος. Όταν υπογράφτηκε η Συνθήκη της Λωζάνης στη μεν Ίμβρο ζούσαν 8.506 Έλληνες και ελάχιστοι Τούρκοι, στη δε Τένεδο 3.752 Έλληνες, 1.403 Τούρκοι, 10 Αρμένιοι και 7 Εβραίοι. Σήμερα στην Ίμβρο ζουν συνολικά 10.120 άτομα, ανάμεσά τους και περισσότεροι από 420 Έλληνες, καθώς τα τελευταία χρόνια υπάρχει ένα ρεύμα επιστροφής στο νησί από Ίμβριους της διασποράς (συνολικά αυτοί υπολογίζονται σε 15.000). Στην Τένεδο, δυστυχώς από τους 3.023 κατοίκους της, λίγες δεκάδες είναι Έλληνες. Στη Θράκη από την άλλη πλευρά η θρησκευτική Μουσουλμανική Μειονότητα, διατηρεί τον αριθμό των μελών της εδώ και 100 χρόνια, ελαφρά αυξημένο μάλιστα: 102.621 ήταν οι Μουσουλμάνοι της Θράκης το 1923, γύρω στους 120.000 το 2011.

Παρά τα όποια προβλήματα αντιμετώπισε κατά καιρούς, η Μουσουλμανική Μειονότητα απολαμβάνει ισονομία και ισοπολιτεία, ενώ σε ορισμένους τομείς, όπως στην πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, από το 1996, όταν επί Υπουργίας Γιώργου Παπανδρέου θεσπίστηκε ειδική κατηγορία υποψηφίων της Μειονότητας, οι Έλληνες Μουσουλμάνοι θεωρούνται ευνοημένοι. Αυτό διατηρήθηκε τα επόμενα χρόνια και μάλιστα, το 2021 επί Υπουργίας Νίκης Κεραμέως, οι υποψήφιοι των ΑΕΙ που προέρχονται από τη Μειονότητα εξαιρούνται από την ελάχιστη βάση εισαγωγής σε αυτά. Η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη και εδώ λάθη και αβελτηρία της Ελλάδας, προσπαθεί όλα αυτά τα χρόνια να οικειοποιηθεί και να εργαλειοποιήσει τη Μουσουλμανική Μειονότητα της Θράκης, την οποία χαρακτηρίζει Τουρκική, κάτι που δεν προκύπτει από καμία Συνθήκη. Η γειτονική χώρα εκμεταλλεύεται σαφώς ορισμένους φανατικούς Μουσουλμάνους της Θράκης και έχει ως αιχμή του δόρατος το προξενείο της στην Κομοτηνή.

Εκείνο που είναι ακόμα πιο προκλητικό, είναι ότι Τούρκοι πολιτικοί επισκέπτονται συχνά – πυκνά τη Θράκη χωρίς ουσιαστικά να δίνουν λογαριασμό σε κανένα. Και δεν αναφερόμαστε στις επίσημες επισκέψεις ( όπως αυτή του Ταγίπ Ερντογάν τον Δεκέμβριο του 2017) , αλλά σε πολλές ακόμα Τούρκων υπουργών και διάφορων άλλων αξιωματούχων. Και το εξοργιστικό είναι ότι τόσο ο Τούρκος πρόεδρος, όσο και οι «παρατρεχάμενοί» του, τολμούν να μιλούν για «καταπίεση της ‘’Τουρκικής Μειονότητας΄΄ στη Δυτική Θράκη». Ακολουθώντας διαχρονικά μία κατευναστική πολιτική απέναντι στην Τουρκία, η Ελλάδα το μόνο που έχει καταφέρει, είναι να προβαίνει σε διαρκείς υποχωρήσεις και ταυτόχρονα να αποθρασύνει τη γειτονική χώρα που δεν είναι ικανοποιημένη ποτέ και με τίποτα.

Σαφώς και δεν αναφερόμαστε στα δικαιώματα των Μουσουλμάνων συμπατριωτών μας, τα οποία πρέπει να προστατεύονται, αλλά στις ανύπαρκτες αντιδράσεις στο μπαράζ των επισκέψεων των Τούρκων επίσημων (και όχι μόνο…) στη Θράκη. Και δυστυχώς η Τουρκία αποθρασύνεται όλο και περισσότερο(βλ. δημοσιεύματα για «κατεχόμενα νησιά» του Ανατολικού Αιγαίου). Αλήθεια, τι έχει κάνει η επίσημη ελληνική Πολιτεία όλα αυτά τα 90 περίπου χρόνια για τους Έλληνες της Ίμβρου και της Τενέδου; Εάν δεν κάνουμε σοβαρό λάθος, Έλληνας πρωθυπουργός δεν επισκέφθηκε ποτέ επίσημα κανένα από τα δύο αυτά νησιά. Δεν αναφερόμαστε βέβαια σε επισκέψεις, όπως αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη στις 15/5/2018 στην Ίμβρο, όταν ήταν ακόμα αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τότε ο νυν πρωθυπουργός είχε αναφέρει ότι «η Ίμβρος είναι παράδειγμα ειρηνικής συνύπαρξης Ελλήνων και Τούρκων». Πάντως τον Ιανουάριο του 2022 ζητούσε από τη γείτονα να «σεβαστεί με ισοτιμία και δικαιοσύνη τους Έλληνες του νησιού».

Ακόμα και το 1964 – 1966 κατά τους φοβερούς διωγμούς των Ελλήνων του νησιού, επισκέφθηκαν την Ίμβρο μόνο ο τότε Έλληνας πρέσβης στην Άγκυρα Μιλτιάδης Παλιβάνης και ο Γενικός Πρόξενος στην Κωνσταντινούπολη Ν. Καρανδρέας (1966). Στην Τένεδο δεν έχει μεταβεί Έλληνας πρωθυπουργός από το 1930. Ο μόνος Έλληνας Υπουργός που επισκέφθηκε το νησί από τότε μέχρι σήμερα, ήταν ο Τέρενς Κουίκ, το 2017 σαν Υφυπουργός Απόδημου Ελληνισμού τότε. Μήπως ήρθε η ώρα να επισκεφθεί, επίσημα, κάποιος Έλληνας Υπουργός τα δύο νησιά; Υπάρχει κάποιο εμπόδιο το οποίο δεν είναι γνωστό στην κοινή γνώμη, που δεν επιτρέπει τέτοια επίσκεψης Τα λάθη με τα δύο νησιά ξεκίνησαν ήδη από το 1923 και συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Δεν καταλάβαμε ποτέ, για παράδειγμα, γιατί δεν ιδρύθηκε ελληνικό προξενείο στην Ίμβρο, αλλά ιδρύθηκε στην Αδριανούπολη! Προφανώς οι Τούρκοι επίσημοι επισκέπτονται την Θρησκευτική Μειονότητα της Θράκης μετά από άδεια της Ελλάδας. Μήπως ήρθε η ώρα να γίνει και το αντίστροφο με Ίμβρο και Τένεδο όπου κατοικούν, ιδιαίτερα στην πρώτη, Έλληνες Ορθόδοξοι; Ας ελπίσουμε ότι η επίσκεψη του πρωθυπουργού στη Βόρειο Ήπειρο θα αποτελέσει ένα καλό παράδειγμα για αυτό…