Αλίμονο στους νέους – Μια προεκλογική συζήτηση που δεν θα γίνει

Η αναγκαία και χρήσιμη αυτή αντιπαράθεση, όμως, είναι λειψή αν περιορίζεται σε θέματα διαχείρισης και δεν εντάσσεται μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Είναι απαραίτητος περισσότερο από ποτέ ένας εθνικός οικονομικός σχεδιασμός για τη δομή της ελληνικής οικονομίας και τη θέση της στο διεθνές περιβάλλον.

Η συγκριτική θέση της χώρας μας στη διεθνή αγορά έχει επιδεινωθεί τις τελευταίες δεκαετίες, ενώ τα καμπανάκια για το έλλειμμα με το εξωτερικό (εμπορικό έλλειμμα και έλλειμμα στο ισοζύγιο πληρωμών) χτυπάνε και πάλι, δείχνοντας ότι η ελληνική οικονομία είναι εξαιρετικά ευάλωτη σε αναταράξεις, απροετοίμαστη για τις μεγάλες αλλαγές που συντελούνται διεθνώς, και βρίσκεται ξανά σε προθάλαμο κρίσης. Το γεγονός ότι το ζήτημα του δημόσιου χρέους είναι ρυθμισμένο έως το 2030, με τις αποφάσεις που ελήφθησαν το 2018, δεν πρέπει να οδηγήσει σε εφησυχασμό, αλλά αντίθετα σε συναγερμό για να αξιοποιηθεί αυτή η τελευταία ευκαιρία.

Και τούτο μπορεί να γίνει μόνο με ένα μακροχρόνιο σχέδιο το οποίο θα προκύψει από μια εθνική πολιτική και κοινωνική συνεννόηση που θα καταλήξει σε «πέντε πράγματα» τα οποία πρέπει να γίνουν. Κάθε κυβέρνηση θα πρέπει να συνεχίζει τα έργα της προηγούμενης στα θέματα αυτά.

Το εγχώριο πολιτικό σύστημα, όμως, ποτέ δεν… διέπρεψε σε θέματα σχεδιασμού, και μάλιστα μακροχρόνιου, ενώ βασική μέριμνα κάθε νέας κυβέρνησης ήταν να ανατρέψει τα έργα της προηγούμενης και όχι να τα συνεχίσει, με λίγες μόνο εξαιρέσεις.

Το τελευταίο σχέδιο που εφαρμόστηκε ήταν «εισαγόμενο», για τη δημιουργία του κοινού νομίσματος και της Ευρωζώνης, το οποίο υιοθετήθηκε από τη συντριπτική πλειονότητα των κομμάτων και των πολιτών. Η ελληνική σκοπιμότητα ήταν κυρίως πολιτική, ήτοι να συμμετάσχει η Ελλάδα ισότιμα στο κλαμπ των ισχυρών, ώστε να συνδιαμορφώνει τις εξελίξεις, παρά τις όποιες επιφυλάξεις υπήρχαν τότε για τα οικονομικά μειονεκτήματα της πρόσδεσης μιας ανίσχυρης οικονομίας σε ένα νόμισμα που ευνοεί τις ισχυρές.