Το νόημα του debate

Εγινε και το ντιμπέιτ. Οχι πως υπήρχαν προσδοκίες ότι θα συνάρπαζε τα πλήθη, αλλά λέγαμε μπας και μάθουμε κάτι παραπάνω. Τίποτα δεν μάθαμε. Θα μπορούσε και να μην είχε γίνει. Ή, επιτέλους, ας καθίσουν κάτω να συζητήσουν να το κάνουν με κάποιον άλλον τρόπο, μήπως και έχει νόημα να γίνεται.

ΟΛΟΙ οι πολιτικοί αρχηγοί έπαιξαν κατενάτσιο. Σκληρό και βαρετό. Εβαλαν το «πούλμαν» στην άμυνα, για να μη φάνε γκολ. Απέφυγαν να κάνουν λάθος. Τα στρογγύλεψαν όλα. Και, όπως ήταν λογικό, όχι μόνο δεν έβαλαν γκολ, αλλά ούτε μισή ευκαιρία δημιούργησαν. Κάπως έτσι θα το περιγράφαμε, αν ήταν ποδοσφαιρικό ματς.

ΑΝ πιστεύουν ότι υπήρξαν πολίτες που κάθισαν τρεις ώρες και το είδαν από την αρχή έως το τέλος, μάλλον θα έχουν πέσει έξω. Μοιάζει απίθανο.

ΙΣΩΣ και να φταίει, βέβαια, και η υπερπροβολή της σημερινής εποχής. Κάθε μέρα όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί βγαίνουν στα κανάλια, στα ραδιόφωνα, περιοδεύουν και κάθε ατάκα τους ανεβαίνει μετά από δύο λεπτά στις ιστοσελίδες, ενώ οι ίδιοι αναρτούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης άπειρα μηνύματα και βίντεο. Μπορεί να τα έχουν πει και όλα.
ΑΝΑΚΥΠΤΟΥΝ, βέβαια, δύο ερωτήματα. Για ποιο λόγο ήθελαν τόσο πολύ να γίνει το debate; Και μέχρι τις 2 Ιουλίου, που θα γίνουν οι δεύτερες εκλογές, τι θα λένε; Τα ίδια και τα ίδια;

ΝΑ το δούμε, όμως, το ζήτημα και από την… ανάποδη πλευρά. Μάλλον έχουμε δώσει πολλή σημασία στη διαδικασία των debates. Ακόμα και με άλλους κανόνες να γινόταν, θα μπορούσε να παίξει καθοριστικό ρόλο στο να αποφασίσουν οι πολίτες τι θα ψηφίσουν; Τι είναι, ριάλιτι; Οχι βέβαια.

ΜΙΑ ολόκληρη τετραετία ήταν υπεραρκετή, ώστε οι ψηφοφόροι να κάνουν τις συγκρίσεις ανάμεσα στα κόμματα, να δουν τι είπαν, τι έκαναν, τι δεν έκαναν. Να συγκρίνουν πώς ήταν τα πράγματα το 2019 και πώς είναι σήμερα. Να αποφασίσουν για την ψήφο τους.