Οι προκλήσεις της δεύτερης κάλπης για τον ΣΥΡΙΖΑ

Της Νίκης Ζορμπά

Οι τελευταίες εννέα μέρες που υπολείπονται για τις δεύτερες κάλπες είναι για τον ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο “εύκολο” διάστημα που έχει να διανύσει πριν από την αυγή της μετά της εκλογικής συντριβής του, εποχής.

Ρευστότητα

Το εκλογικό αποτέλεσμα έχει κριθεί προφανώς, όπερ αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις, χωρίς κανείς να αμφισβητεί το κλίμα που μεταφέρουν: Οι επικείμενες εκλογές δεν είναι παρά η συνέχεια των πρώτων εκλογών, χωρίς θεαματικές μετατοπίσεις – και πώς αλλιώς αφού τίποτε δεν μπορεί να διασαλεύσει μια παγιωμένη πολιτική εικόνα. Η Ν.Δ. δίνει τη “μάχη” μιας ασφαλούς αυτοδυναμίας, “καρδιοχτυπώντας” μόνον για τον αριθμό των εδρών της: Κάτω από 170 κατά πολύ ή κατά 5-6 έδρες;

Για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι άλλης ποιότητας το καρδιοχτύπι. Η ρευστότητα στην Κεντροαριστερά που καταγράφηκε στην κάλπη της απλής αναλογικής μετά το εκλογικό ράπισμα που υπέστη θα ενταθεί καταγράφοντας και νέα πτώση στα ποσοστά του ή μια στασιμότητα, με διατήρηση της ίδιας εκλογικής δύναμης θα δώσει την αίσθηση πως συγκρατεί δυνάμεις, έχοντας έναν βατήρα έως την επανεκκίνηση.

Θεωρητικώς, η ηγεσία της Κουμουνδούρου θα διαθέτει έναν ορθάνοιχτο πολιτικό διάδρομο τεσσάρων ετών μπροστά έως τις επόμενες εκλογές προκειμένου να οργανώσει την “αντεπίθεση” της παράταξής της.

Εμφιλοχωρεί εδώ ένας κρίσιμος παράγοντας: Διαθέτει παράταξη τελικώς ο ΣΥΡΙΖΑ ή δεν έχει κατορθώσει στη δεκαετία όπου μεσουράνησε ως κυβέρνηση και αντιπολίτευση να συγκροτήσει τίποτε άλλο εκτός από ένα –μη ομογενοποιημένο μάλιστα– κόμμα; Η βεβαιότητα στον ΣΥΡΙΖΑ πως το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο ως παράταξη και νομοτελειακά θα ενσωματωνόταν στο νέο “μεγάλο μαγαζί” της Κεντροαριστεράς διαψεύσθηκε ηχηρά και με τρόπο επώδυνο για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Εν προκειμένω, την επόμενη Κυριακή, δεν διεκδικεί από το εκλογικό σώμα τίποτε περισσότερο από τη διατήρηση του ΣΥΡΙΖΑ με –καθαρό– τρόπο στη δεύτερη θέση. Δημοσκοπικά δεν πρόκειται περί κρίσιμου διακυβεύματος για την Κουμουνδούρου, καθώς το ΠΑΣΟΚ δεν φαίνεται να διαθέτει δυναμική τέτοια ώστε να υπερκερνά τα εκλογικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ.

Με δεδομένο, ωστόσο, πως η εκλογική επίδοση για την Κουμουνδούρου αναμένεται να είναι κατά τι επάνω ή κατά τι κάτω από το 20% που συγκέντρωσε τον Μάιο με το ΠΑΣΟΚ να διατηρεί χωρίς αξιοσημείωτες μεταβολές τις δικές του επιδόσεις, τότε ευλόγως κανείς δεν μπορεί να μιλά για “ασφαλή” διατήρηση των πρωτείων του ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση. Σημειωτέον άλλωστε πως από “αδιαφιλονίκητος άλλος πόλος” ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε… από τον εαυτό του, σε διάστημα τεσσάρων ετών ευρισκόμενος στην αντιπολίτευση, περισσότερες μονάδες από όσες τον χωρίζουν από τη Χαριλάου Τρικούπη.

Διλήμματα

Το χαμηλής κρισιμότητας διακύβευμα των προσεχών εκλογών εν τω μεταξύ, όσο και αν εύλογα προσπαθεί η Κουμουνδούρου να το παρουσιάσει ως “κρίσιμο”, ουδόλως βοηθά την αύξηση της συσπείρωσής του.

Ρεαλιστικός στόχος το ψαλίδισμα της αυτοδυναμίας της Ν.Δ. δεν είναι. Και μάλλον… καλύτερα για τον ΣΥΡΙΖΑ ειδικώς και την αντιπολίτευση γενικώς που δεν είναι, διότι τότε πιθανότατα το εκλογικό σώμα να έδινε ακόμη πιο θηριώδη ποσοστά στη Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Είναι πειστικό το άλλο αφήγημα περί “αναχώματος” σε μια “παντοδύναμη” κυβέρνηση και έναν “παντοδύναμο πρωθυπουργό”; Μένει να αποδειχθεί εάν ναι και σε ποιον βαθμό αλλά και αυτό το δίλημμα, έχει εγγενείς αδυναμίες: Οι εκ δεξιών του κ. Τσίπρα κεντρώοι, γνωρίζοντας πως το αποτέλεσμα του ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα έχει κριθεί, “απελευθερώνονται” με ασφάλεια να αναζητήσουν πολιτική έκφραση εγγύτερα του γούστου τους.

Το αυτό ισχύει ασφαλώς και για τους εξ αριστερών του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα. Δεν “δεσμεύονται” από τον φόβο της “δεξιάς” αφού θα είναι ούτως ή άλλως η επόμενη αυτοδύναμη κυβέρνηση. Συνεπώς πιο “καθαρές” αριστερές λύσεις ή και “αντισυστημικές” (κατά φαντασίαν έστω), μπορούν να αναδυθούν ως ελκυστικότερες επιλογές πάνω από την κάλπη της Κυριακής.

Αυτό που σίγουρα επιχειρεί να αξιοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως ο πρόεδρός του, είναι η δυνατότητα που διατηρεί ακόμη στη σηματοδότησή του ως κυρίαρχου αντίθετου πόλου στη Ν.Δ. σε ζητήματα που ανακύπτουν εν κινήσει προς τις κάλπες. Όπως λ.χ. το τραγικό ναυάγιο στα ανοιχτά της Πύλου που πυροδότησε πολιτική αντιπαράθεση ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ. με ενσυνείδητη επιλογή του δεύτερου.

ΠΗΓΗ:

https://www.capital.gr