“Εγώ ο Ζάχος Ζάχαρης “το βιβλίο που μας προτείνει το βιβλιοπωλείο Χατζηδανιήλ για σήμερα Κυριακή

 Μου πήρε έξι ζωές και πολύ μεγάλη ταλαιπωρία για να καταφέρω να τρυπώσω πρώτα στο σπίτι και μετά στο κεφάλι ενός γραφιά ώστε να δακτυλογραφήσει τις σκέψεις μου. Τα κατάφερα όμως! Ιδού λοιπόν τα απομνημονεύματά μου (και ολίγον από τα απομνημονεύματά της, αφού οι ζωές μας διαπλέχτηκαν αγρίως). Ιδού τα ζόρια που υφίσταται οποιοδήποτε νοήμον ζώον στο σπίτι οποιουδήποτε συγγραφέα. Ιδού τα βάσανα που υφίστανται οι ευαίσθητοι και ευφυείς συνάδελφοι στο σπίτι οποιουδήποτε ανθρώπου. Ιδού το νόημα του ν’ αγαπάς και να μην αγαπιέσαι αλλά να μην το βάζεις κάτω. Διότι θα με αγαπήσετε θέλετε δεν θέλετε, φίλτατοι. Θα με αγαπήσετε και θα πείτε κι ένα τραγούδι  (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Πέρα από την υιοθέτηση μιας πρωτότυπης αφηγηματικής γωνίας, πέρα από το χιούμορ -και το γέλιο που προκαλεί αβίαστα, το βιβλίο είναι, πάνω απ’ όλα, μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και μια γάτα. Σχέση που έχουμε μάθει να παρακολουθούμε εξωτερικά, ή να αποφεύγουμε μια ζωή από τον φόβο της δέσμευσης, εδώ τίθεται στο επίκεντρο ενός λογοτεχνικού έργου, θυμίζοντάς μας την ευλογία που κρύβεται πίσω από δυο μάτια που σε κοιτούν με λατρεία, που σε περιμένουν να τελειώσεις από τις ασχολίες σου για να ασχοληθείς μαζί τους. Υπενθύμιση σημαντική σε μια χώρα που αντηχεί από τα νιαουρίσματα και τα γαβγίσματα ζώων αδέσποτων, εγκαταλελειμμένων από ανθρώπους αδιάφορους και ασυνείδητους. (Έρικα Βαραγγούλη, PSYCHOLOGIES MAGAZINE, τεύχος Μαΐου 2012)