Με την κλίμακα της συσσώρευσης δυνάμεων των ΗΠΑ στην περιοχή και τον θόρυβο των εικασιών τις τελευταίες ημέρες, η επίτευξη πραγματικού τακτικού αιφνιδιασμού ήταν δύσκολη. Αν μη τι άλλο, η έναρξη επιχειρήσεων στο φως της ημέρας μπορεί να ήταν η πλησιέστερη διαθέσιμη επιλογή. Για εβδομάδες, το βασικό ερώτημα ήταν ποια επιλογή θα επέλεγε ο Τραμπ από το μενού που του είχαν θέσει οι στρατιωτικοί σχεδιαστές του.
Το φάσμα κυμαινόταν από περιορισμένες, στενά ελεγμένες επιθέσεις που είχαν σχεδιαστεί για να υποβαθμίσουν περαιτέρω στοιχεία του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν έως μια ευρύτερη εκστρατεία με στόχο την αλλαγή καθεστώτος.
Τις ημέρες που προηγήθηκαν μέχρι σήμερα, η σηματοδότηση των ΗΠΑ ήταν αξιοσημείωτα ασυνεπής, σε πληθωρισμό απειλών. Ο Τραμπ επέλεξε μια ευρύτερη, πιο ολοκληρωμένη επιχείρηση εναντίον πολλαπλών στόχων και τοποθεσιών από ό,τι είχε προβλεφθεί. Eνα ευρύ φάσμα στρατιωτικών θέσεων και εγκαταστάσεων έχουν πληγεί σε όλο το Ιράν τις πρώτες ώρες αυτής της επιχείρησης.
Εάν η απάντηση του Ιράν προκαλέσει αμερικανικές απώλειες, η κυβέρνηση Τραμπ θα αντιμετωπίσει αυστηρότερο έλεγχο από το Κογκρέσο και ένα κοινό που είναι επιφυλακτικό απέναντι στις ανοιχτές εμπλοκές στη Μέση Ανατολή. Η αντίληψη της απειλής και η στρατηγική πρόθεση του Ισραήλ ήταν πολύ λιγότερο ασαφείς.
Αξίζει να είμαστε ακριβείς σχετικά με το τι είναι και τι δεν είναι η «αλλαγή καθεστώτος» σε αυτό το πλαίσιο. Eνα βραχυπρόθεσμο σενάριο που περιλαμβάνει αμερικανικές χερσαίες δυνάμεις να εγκαθιστούν μια νέα κυβέρνηση στην Τεχεράνη δεν είναι αυτό που φαίνεται να είναι στο τραπέζι.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι τρεις γύροι έμμεσων συνομιλιών ΗΠΑ-Ιράν, με τη διευκόλυνση του Ομάν, θεωρήθηκαν ευρέως στο Ισραήλ ως αργοί, κυκλικοί και απίθανο να γεφυρώσουν τα βασικά κενά στον εμπλουτισμό ουρανίου, στην επαλήθευση, στην άρση των κυρώσεων και τους περιορισμούς σε πυραύλους.
Για το Ισραήλ, η προετοιμασία για αυτή την επιχείρηση ήταν σαφής και διατυπώθηκε με συνέπεια ως μια αδιαμφισβήτητη ιστορική ευκαιρία για την αποδόμηση του ιρανικού καθεστώτος και την αποφασιστική μείωση της ικανότητας του Ιράν να απειλεί το Ισραήλ άμεσα ή μέσω των ένοπλων αντιπροσώπων του.
Φαίνεται ότι από την αρχή υπήρχε μια εκτίμηση ότι οι διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν δεν θα απέφεραν ένα αποτέλεσμα που θα εξάλειφε την απειλή όπως την αντιλαμβάνεται το Ισραήλ. Είναι πιθανό το Ισραήλ να εκτίμησε από την αρχή των πυρηνικών συνομιλιών ότι δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα ενδιάμεσο στάδιο στο δρόμο προς μια ευρύτερη σύγκρουση.
ΠΙΘΑΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
Μεταβατική περίοδος χάους
Τώρα είναι ακόμη η αρχική φάση, με περισσότερα άγνωστα παρά γνωστά. Αξίζει να είμαστε ακριβείς σχετικά με το τι είναι και τι δεν είναι «αλλαγή καθεστώτος» σε αυτό το πλαίσιο.
Ενα βραχυπρόθεσμο σενάριο που περιλαμβάνει την εγκατάσταση μιας νέας κυβέρνησης στην Τεχεράνη από αμερικανικές χερσαίες δυνάμεις δεν είναι αυτό που φαίνεται να είναι στο τραπέζι. Αυτό που φαίνεται να αναδύεται, ωστόσο, είναι η φιλοδοξία ότι οι συνεχείς επιθέσεις και οι πιέσεις θα αποδυναμώσουν τόσο πολύ τους βασικούς πυλώνες της Ισλαμικής Δημοκρατίας -τα δίκτυα στρατιωτικής ασφάλειας, την κληρική εξουσία και τον εκτελεστικό και δικαστικό μηχανισμό- που θα ανοίξει χώρος για εναλλακτικές διακυβερνητικές ρυθμίσεις για εδραίωση από το εσωτερικό του Ιράν. Αυτό είναι εγγενώς εικασία και ισοδυναμεί με ένα πολύ μεγάλο ρίσκο.
Ο πιο πιθανός βραχυπρόθεσμος κίνδυνος είναι ότι η υποβάθμιση του κέντρου του καθεστώτος δεν θα μεταφραστεί σε ομαλή μετάβαση, αλλά σε μια αμφισβητούμενη ενδιάμεση περίοδο που θα χαρακτηρίζεται από αβεβαιότητα και πιθανό κατακερματισμό εντός και σε ολόκληρο το Ιράν.
Σε αυτό το είδος περιβάλλοντος, οι δρώντες σε όλο το Ιράν θα ανταγωνίζονται για εξουσία, πόρους και εδαφικό έλεγχο, ενώ οι εξωτερικοί παράγοντες θα προσπαθούν να διαμορφώσουν τα αποτελέσματα από τα περιθώρια. Δεν έχουμε φτάσει ακόμα εκεί, αλλά η λογική που υπονοείται από τη σημερινή ρητορική και τη στάση της επίθεσης είναι αυτή που θα μπορούσε να κάνει αυτή την πορεία πιο πιθανή εάν συνεχιστεί η κλιμάκωση.
Το ερώτημα τώρα είναι αν το Ιράν μπορεί να επιβάλει σημαντικό κόστος στις ΗΠΑ και το Ισραήλ ή αν βλέπουμε ένα αποτέλεσμα «χάρτινης τίγρης», ειδικά στη σκιά της περσινής επιχείρησης «Σφυρί του Μεσονυχτίου», η οποία αποκάλυψε τα κενά μεταξύ των κλιμακούμενων σημάτων της Τεχεράνης και της ικανότητάς της να τα μεταφράσει σε διαρκή επίδραση εναντίον αμερικανικών και ισραηλινών στόχων.
Για το Ιράν, δεν υπάρχει σενάριο περιορισμένης επίθεσης. Το Ιράν θεωρεί οποιαδήποτε επίθεση ως την αρχή ενός ολοκληρωτικού πολέμου αλλαγής καθεστώτος. Αυτό σημαίνει ότι η Τεχεράνη θα απαντήσει αμέσως δυσανάλογα. Μπορεί για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ να δούμε το Ιράν σε μια υπαρξιακή μάχη. Βλάπτοντας/πληγώνοντας τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, το Ιράν θα ελπίζει να αποκαταστήσει τη χαμένη του αποτροπή, σκοπός αρκετά δύσκολος.
Το Ιράν διατηρεί επιλογές. Μπορεί να απορροφήσει τα αρχικά χτυπήματα, να αυξήσει την ισχύ των πυραύλων και των μη επανδρωμένων αεροσκαφών και να αναζητήσει ασύμμετρες διαταραχές στον Κόλπο και την Ερυθρά Θάλασσα. Ωστόσο, το σύνολο εργαλείων του κατά της πρόσβασης/άρνησης περιοχής (A2/AD) περιορίζεται απέναντι σε μια ικανή, δικτυωμένη αμερικανο-ισραηλινή αεροπορική και πυραυλική εκστρατεία.
ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ-ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ ΕΠΙΧΕΙΡΙΣΗ
Παραβίαση Διεθνούς Δικαίου
Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν (IRI) είναι υπεύθυνη για έναν αμέτρητο αριθμό εγχώριων και διεθνών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σοβαρών παραβιάσεων του Διεθνούς Δικαίου, συμπεριλαμβανομένων εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας εναντίον των διαδηλωτών του κινήματος «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» του 2022. Πράγματι, αφού ο Τραμπ υποσχέθηκε να «σώσει» τους Ιρανούς που ξεκίνησαν τον τελευταίο γύρο ευρείας κλίμακας διαμαρτυριών κατά του καθεστώτος τον Ιανουάριο, το IRI απάντησε σφαγιάζοντας, συλλαμβάνοντας και εκτελώντας διαδηλωτές κατά δεκάδων χιλιάδων – μια κλίμακα που είναι άνευ προηγουμένου στην ιστορία του Ιράν και παγκοσμίως.
Ωστόσο, οι επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο. Η χρήση βίας κατά ενός κράτους απαγορεύεται από τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), με εξαιρέσεις για αυτοάμυνα και εξουσιοδοτήσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας. Η αυτοάμυνα πρέπει να αποτελεί απάντηση σε μια άμεση απειλή και δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι υπήρχε τέτοια απειλή ούτε για τις Ηνωμένες Πολιτείες ούτε για το Ισραήλ. Ομοίως, δεν υπάρχουν εξουσιοδοτήσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Ως εκ τούτου, αυτό φαίνεται όχι μόνο να παραβιάζει τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, αλλά πράγματι αποτελεί το έγκλημα της επίθεσης όπως ορίζεται από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και απαγορεύεται από το εθιμικό Διεθνές Δίκαιο. Οι επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν πυροδότησαν μια διεθνή ένοπλη σύγκρουση και πλέον ισχύει το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο (ΔΑΔ).
Το ΔΑΔ απαιτεί οι επιθέσεις να στοχεύουν μόνο μαχητές και νόμιμους στρατιωτικούς στόχους, λαμβάνοντας παράλληλα προφυλάξεις για τον περιορισμό των τυχαίων βλαβών σε αμάχους. Εξακολουθούν να έρχονται πληροφορίες σχετικά με το τι έπληξαν οι επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν και τι έπληξαν οι επιθέσεις του Ιράν σε κράτη του Κόλπου. Αναφορές ότι δεκάδες σκοτώθηκαν σε επιθέσεις των ΗΠΑ ή του Ισραήλ σε δημοτικό σχολείο θηλέων απαιτούν έρευνα, όπως και αναφορές για επιθέσεις του IRI σε ξενοδοχείο στο Ντουμπάι. Εάν κάποιο από τα δύο χτυπήθηκε σκόπιμα ή επειδή δεν ελήφθησαν επαρκείς προφυλάξεις για την προστασία των αμάχων, σχεδόν σίγουρα θα αποτελούσαν σαφείς παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου.
Από ευρωπαϊκή οπτική γωνία, δίνεται μεγάλη προσοχή στο κατά πόσον αυτές οι στρατιωτικές επιθέσεις παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο, αλλά αυτό φαίνεται να μην ήταν κυρίαρχη παράμετρος στη διαδικασία λήψης αποφάσεων.
Αλλά αν αυτές οι επιθέσεις είναι αρκετά καταστροφικές για να ρίξουν το καθεστώς, παρά τις προετοιμασίες και την ανθεκτικότητά του, είναι πιθανό ολόκληρη η εξουσία του κράτους να καταρρεύσει μαζί του. Σε κάθε περίπτωση, ο δρόμος προς μια σταθερή επίλυση που θα τερματίσει την απειλή του Ιράν για τη γειτονιά του και την καταπίεση του λαού του μπορεί να έχει στενέψει.
Πηγή
