Γιατί ο Τσίπρας επέστρεψε από το rebranding του κέντρου στο δόγμα Βαρουφάκη με τις κλειστές τράπεζες

Η «κολλημένη βελόνα» του ΠΑΣΟΚ ταιριάζει γάντι και στον Αλέξη Τσίπρα, που βλέπει τα -δυνητικά- ποσοστά του να έχουν καθίσει στη ζώνη του λυκόφωτος: Ενας στους πέντε ψηφοφόρους ενδιαφέρεται για το κόμμα που σχεδιάζει, αλλά η Ιστορία έχει δείξει ότι αυτά τα ποσοστά που βλέπει κάποιος «πριν» θα πρέπει να τα διαιρέσει διά 2 ή και διά 3 για να έχει μία εικόνα τού «μετά»…

Οπότε, τι να κάνει και ο Αλέξης Τσίπρας, είπε να ριψοκινδυνεύσει μία συνέντευξη στον Νίκο Χατζηνικολάου του ΑΝΤ1, όπου θυμήθηκε τα… νιάτα του: «Το λάθος το 2015 δεν ήταν το δημοψήφισμα, ήταν που δεν κλείσαμε μόνοι μας τις τράπεζες αμέσως μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου, για να γίνει μια σωστή διαπραγμάτευση», είπε, προκαλώντας ανατριχίλα στη σιωπηλή πλειοψηφία που μπορεί και να είχε ψηφίσει «Οχι» στο δημοψήφισμα, προεξοφλώντας ότι «ο Αλέξης δεν τα εννοούσε αυτά που έλεγε».

Για τον Γιάνη Βαρουφάκη δεν είπε τίποτα, τον έχει κατατάξει σε εκείνους που έβλαψαν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πολλοί ξανάφεραν στον νου τους την περίφημη φράση «Αγάπη μου, έκλεισα τις τράπεζες». Εν ολίγοις, ο Αλέξης Τσίπρας το στρίβει προς τα -πολύ- αριστερά, προσβλέποντας πια στη λεγόμενη αντισυστημική ψήφο.

Κατά τα άλλα, μόνος του και όλοι τους. Ακούγοντάς τον την Πέμπτη το βράδυ να ξεδιπλώνει στον ΑΝΤ1 το πολιτικό του σχέδιο, σου έδινε την εντύπωση ότι μόνο αυτός μπορεί να αποκαθηλώσει τον Μητσοτάκη. Και ο λόγος είναι απλός: «Θρησκευτική Σέχτα του 6%-7% το ΚΚΕ», «περιστρεφόμενη πόρτα με τη Ν.Δ. το ΠΑΣΟΚ», «ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά σε διάλυση», «δεξιά πολιτικός και δεν εκφράζει το Κίνημα των Τεμπών η Καρυστιανού», είπε. Οπότε, ο μόνος που μπορεί να ανασυνθέσει την Προοδευτική Παράταξη είναι ο ίδιος που, όπως σημείωσε, και κυβερνητική εμπειρία έχει και βλέπει τη μεγάλη εικόνα των αναγκών της χώρας και των πολιτών.

Αρνητικές δημοσκοπήσεις

Μόνος του λοιπόν ο Τσίπρας και απέναντί του, εκτός από τον Μητσοτάκη, ο Ανδρουλάκης, ο Κουτσούμπας, ο Φάμελλος, ο Σακελλαρίδης, η Κωνσταντοπούλου και στις εκλογές, εφόσον γίνουν την άνοιξη του 2027, θα δούμε πόσα απίδια χωράει ο σάκος του κάθε κόμματος. Πάντως, αν πιστέψουμε τους δημοσκόπους, ο Αλέξης δεν θα πρέπει να είναι και πολύ αισιόδοξος για τα δικά του «απίδια», τις ψήφους δηλαδή που θα πάρει το κόμμα του.

Σχεδόν όλοι τους θεωρούν πως δεύτερο κόμμα θα είναι το ΠΑΣΟΚ, και μάλιστα με ποσοστό που θα κινείται στην περιοχή του 15% – ενδεχομένως περισσότερο εάν υπάρξουν και νέες αποκαλύψεις στα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ και των υποκλοπών. Αν μάλιστα υπάρξει και πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, όπως κάποιοι εισηγούνται στον πρωθυπουργό, τότε τα πράγματα θα είναι δυσκολότερα για τον Τσίπρα αφού, όπως ομολόγησε, χρειάζεται ακόμη χρόνος για να είναι έτοιμο το κόμμα του σε πρόσωπα, πολιτική διακήρυξη και προγραμματικές θέσεις. Βεβαίως, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα συμμετάσχει στις εκλογές. Κάθε άλλο. Ανεξάρτητα από τον χρόνο που θα στηθούν οι κάλπες, ο Τσίπρας θα είναι επικεφαλής είτε νέου κόμματος είτε μιας «λίστας» 420 υποψήφιων βουλευτών.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον πρώην πρωθυπουργό είναι αν δεν καταφέρει να ακολουθήσει κατά πόδας το ΠΑΣΟΚ και αντί για τη δεύτερη ή τρίτη θέση βρεθεί ενδεχομένως και στην τέταρτη εφόσον τελεσφορήσει η προσπάθεια που γίνεται από ορισμένους στο παρασκήνιο προκειμένου να υπάρξει εκλογική συνεργασία της Μαρίας Καρυστιανού με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, διατηρώντας το κόμμα της καθεμιάς την αυτονομία του. Και φυσικά, κρίσιμο θα είναι το ποσοστό που θα συγκεντρώσουν αθροιστικά τα κόμματα που προέρχονται από τη μήτρα του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ ακόμη κι αν δεν μπουν στη Βουλή. Αν δηλαδή η πλειοψηφία της Νέας Αριστεράς και η μειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώσουν 2-3 μονάδες, το ποσοστό αυτό θα λείψει από το «κόμμα Τσίπρα» και ίσως είναι αυτό που δεν θα του επιτρέψει να ανταγωνιστεί το ΠΑΣΟΚ, την -έστω και ήκιστα πιθανή- συμμαχία Ζωής και Καρυστιανού, αλλά και το κόμμα του Βελόπουλου, εφόσον, στην πορεία προς τις κάλπες δεν υπάρξει κάποιος άλλος φορέας της Εθνικολαϊκής Δεξιάς υπό τον Αντώνη Σαμαρά.

Βέβαια, ο Αλέξης Τσίπρας διατείνεται πως οι δημοσκοπήσεις, τουλάχιστον γι’ αυτόν, είναι αναξιόπιστες επειδή, όπως λέει, τώρα μετράνε το «φάντασμά» του και τα ευρήματα θα είναι εντελώς διαφορετικά και σίγουρα καλύτερα όταν εμφανιστεί το κόμμα του. Συνομιλητές του υποστηρίζουν πως ένας από τους λόγους που ο πρώην πρωθυπουργός έσπευσε να ανακοινώσει την απόφασή του να συμμετάσχει οπωσδήποτε στις ερχόμενες εκλογές -είτε με κόμμα εφόσον γίνουν στο τέλος της τετραετίας, είτε με λίστα εάν στηθούν πρόωρες κάλπες πριν το καλοκαίρι- ήταν και το γεγονός ότι η αμφιθυμία του είχε αρχίσει να κουράζει, ενώ δεν είναι λίγοι -μεταξύ των οποίων και «Τσιπρικοί» βουλευτές- αυτοί που ομολογούν πως «αρκετά με την “Ιθάκη”. Ο κόσμος καίγεται κι εμείς… ταξιδεύουμε στο ’15, στο ’19 και το ’23».

Πιέσεις

Η πίεση των «Τσιπρικών» βουλευτών και στελεχών να τοποθετηθεί ο Αλέξης για τον πόλεμο, την ακρίβεια, τη θεσμική κρίση, την πολιτική αλλαγή, τις συμμαχίες και όχι να συνεχίσει να προμοτάρει, ανά την επικράτεια, το βιβλίο του ήταν ο δεύτερος λόγος που ανάγκασε τον Τσίπρα να καθίσει απέναντι στον Ν. Χατζηνικολάου και να καταστήσει σαφές ότι θα κάνει οπωσδήποτε κόμμα – αφού ακόμη και αυτό ορισμένοι είχαν αρχίσει να το αμφισβητούν.

Επιπροσθέτως, ένας ακόμη λόγος, ενδεχομένως και ο πιο σοβαρός, ήταν και το γεγονός ότι η κυβερνητική πλειοψηφία δοκιμάζεται -και μάλιστα σοβαρά- από τις εξελίξεις στα θέματα των υποκλοπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ και της δίκης για τα Τέμπη. Και φυσικά, δεν είναι ήσσονος σημασίας το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ, παρά τις «προφητείες», τις οποίες άκουγε και ο Αλέξης, βγήκε κερδισμένο και όχι διασπασμένο από το συνέδριό του. Με το ΠΑΣΟΚ ενωμένο και να «τσιμπάει» στις δημοσκοπήσεις, με την Καρυστιανού να ανακοινώνει την ίδρυση κόμματος και τις παρασκηνιακές συζητήσεις -για τη δημιουργία «μικρού συνασπισμού»- να φουντώνουν, ήταν λογικό να αποβιβαστεί από την «Ιθάκη» ο Αλέξης και να κόψει εισιτήριο για το τρένο «Τσίπρας εξπρές», με το οποίο θα ταξιδέψει στις κάλπες, όποτε κι αν αυτές στηθούν. Σημειώνουμε ότι η συζήτηση για συγκρότηση «μικρού συνασπισμού» γίνεται αφενός ανάμεσα σε βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς που δεν θέλουν να συμπορευτούν με τον Τσίπρα και αφετέρου με πρόσωπα από το ΜέΡΑ 25 – όχι τον Βαρουφάκη και τους Οικολόγους, όχι αυτούς του Πέτρου Κόκκαλη. Αν τελεσφορήσει η προσπάθεια και ο Φάμελλος μαζί με τον Σακελλαρίδη καταφέρουν να πείσουν, για παράδειγμα, τον παλιό ευρωβουλευτή Τρεμόπουλο και τον υποψήφιο για την προεδρία του ΔΣΑ Καμπαγιάννη να συμπαραταχθούν με πασοκογενείς, όπως η Λούκα Κατσέλη, και κομμουνιστογενείς, όπως ο Νίκος Κοτζιάς, σε ένα κοινό εκλογικό ψηφοδέλτιο, τότε δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε την πιθανότητα η λεγόμενη «Πληθυντική Αριστερά» να υπερβεί το όριο του 3% και να εκπροσωπηθεί στην επόμενη Βουλή, στερώντας κρίσιμες δυνάμεις από το «κόμμα Τσίπρα».

Φυσικά ακόμη και οι αντίπαλοι του Αλέξη αναγνωρίζουν πως από την Αριστερά είναι αυτός που ξεχωρίζει. Οχι μόνο επειδή κατάφερε -καβαλώντας, φυσικά, το αντιμνημονιακό κύμα- να μετατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητικό κόμμα, αλλά και επειδή διαθέτει αρχηγικό ταλέντο. Μπορεί όντως να μην είναι στρατηγικός παίκτης, όπως λένε, όμως στην τακτική, όπως παραδέχονται άπαντες, είναι ο καλύτερος και της γενιάς του, αλλά και μεταξύ όσων ομνύουν στην κυβερνώσα Αριστερά. Το έδειξε και με τη συνέντευξή του. Πρόβαλε το ηθικό πλεονέκτημα του ίδιου και των υπουργών του έναντι της σημερινής κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, παραδέχθηκε τις παραλείψεις και τα λάθη που έκανε ως πρωθυπουργός, αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ «άδειασε» και τον εξ απορρήτων του Γιώργο Βασιλειάδη, ο οποίος σε συνέντευξή του στον 9,84 και τον Γιώργο Μελιγγώνη είχε θέσει ως προϋπόθεση ανασυγκρότησης της Αριστεράς τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς.

«Δεν θέλω και δεν επιδιώκω κάτι τέτοιο», είπε ο Τσίπρας, αν και σχεδόν όλοι διατείνονται ότι το λάθος του Βασιλειάδη είναι πως «είπε δημοσίως αυτά που συζητούν στην Αμαλίας». Αλλωστε ως «ρεπορτάζ» και «πληροφορίες» η αυτοδιάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς λέγεται και γράφεται εδώ και μήνες και έχει ως πηγή συνεργάτες και συνομιλητές του Αλέξη. Βλέποντας τις αντιδράσεις που προκάλεσε ο Βασιλειάδης ακόμη και στους «φιλοτσιπρικούς», ο Τσίπρας προσπάθησε με τη συνέντευξή του να λειάνει τις γωνίες του θέματος, υποστηρίζοντας πως η μόνη απαίτηση που έχει από τους πρώην συντρόφους του είναι να προσέλθουν στο κόμμα του χωρίς όρους και χωρίς απαιτήσεις για προνόμια και ειδική μεταχείριση. Και φυσικά, να παραιτηθούν από το βουλευτικό αξίωμα. Κάτι που δεν πρόκειται από τους περισσοτέρους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς να τηρηθεί.

Χωρίς βουλευτές

Κατά συνέπεια, το «κόμμα Τσίπρα» θα ξεκινήσει χωρίς Κοινοβουλευτική Ομάδα. Ομως, όταν προκηρυχθούν οι εκλογές, οι βουλευτές (των οποίων, εκ των πραγμάτων, λήγει η θητεία) που θέλουν να συμπορευτούν με τον πρώην πρωθυπουργό θα μετέχουν στα ψηφοδέλτια. Ξεκινά λοιπόν με τον Λιάκο, τον Χουλιαράκη, τον Σιακαντάρη, τον Μαραντζίδη, τη Φωτονιάτα, την Κοτσακά, την Τσιριγώτη, την Γκασούκα, πρώην βουλευτές και πολιτευτές, και οι υπόλοιποι θα ενταχθούν αργότερα, όταν ο Μητσοτάκης ανακοινώσει τον χρόνο των εκλογών. Το «κόμμα Τσίπρα», ανάλογα και με τις δημοσκοπήσεις, θα μοιάζει με ακορντεόν.

Τώρα υπάρχει απαγορευτικό για κάποιους, αλλά όταν στηθούν οι κάλπες δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε την πιθανότητα να ανοίξει η πόρτα για όλους. Και σίγουρα γι’ αυτούς που, ανεξαρτήτως αν σήμερα θεωρούνται «σημαδεμένοι», επιθυμούν πολιτική αλλαγή και ενδιαφέρονται να υπάρξει ηγεμονία της Αριστεράς στη λεγόμενη Προοδευτική Παράταξη.

Ομως, παρά το αδιαμφισβήτητο πολιτικό του ταλέντο και το επικοινωνιακό του χάρισμα, ο Τσίπρας για να μπορέσει να πετάξει ψηλότερα από τον Ανδρουλάκη και να αμφισβητήσει -στις δεύτερες εκλογές, που σίγουρα θα γίνουν- τον Μητσοτάκη θα πρέπει να σταματήσει τις αναδρομές στο παρελθόν ή να προσθέτει… καύσιμο υλικό, όπως η γνωμάτευσή του: «Επρεπε να έχω κλείσει εγώ τις τράπεζες το 2015 και όχι οι δανειστές». Οπως μας λέει υψηλόβαθμο στέλεχος της αντιπολίτευσης, «σε μια φάση που ο Μητσοτάκης πιέζεται, είναι βούτυρο στο ψωμί του η αναβίωση της παρελθοντολογίας και του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου. Ακόμη και όσα είπε για το μέλλον σκεπάστηκαν από την εμμονή του στο 2015». Εξάλλου, όπως μας επισημαίνει διακεκριμένος βουλευτής, που μάλιστα διάκειται φιλικά στον Τσίπρα, «όλα όσα γράφει στο βιβλίο του και επανέλαβε και στη συνέντευξή του στον Χατζηνικολάου κρίθηκαν στις εκλογές του 2019 και του 2023. Νισάφι πια. Ο κόσμος θέλει να ακούσει αν και πώς μπορεί ο Αλέξης να του λύσει τα σημερινά του μεγάλα προβλήματα και όχι τι του είπαν για το μνημόνιο η Μέρκελ, ο Λέτα και ο Ιερώνυμος ή γιατί δεν είναι “κωλοτούμπα” το δημοψήφισμα του 2015». Χαρακτηρίζει δε ως «εμμονή αυτοδικαίωσης» τις οκτώ, μέχρι τώρα, παρουσιάσεις της «Ιθάκης», ενώ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου λέγοντας ότι «ο Ανδρουλάκης, που είναι και ο βασικός αντίπαλος του Τσίπρα για τη δεύτερη θέση, δίνει την εντύπωση ότι είναι μάχιμος πολιτικός, ενώ ο Αλέξης συμπεριφέρεται ως ιστορικός που θέλει να δικαιωθεί έναντι του Βαρουφάκη και του Λαφαζάνη για τον συμβιβασμό με τους δανειστές και το δημοψήφισμα, αλλά και των δεξιών επικριτών του για τις Πρέσπες και το τρίτο μνημόνιο».

Τέλος, παρατηρώντας το πρόσωπο του Τσίπρα στη συνέντευξη με τον Χατζηνικολάου, κάποιος που τον ξέρει καλά και ανήκει στα λεγόμενα «γκρι κοστούμια» της εξουσίας έλεγε σε πολιτικο-δημοσιογραφική παρέα: «Νομίζω ότι δεν γυαλίζει πια το μάτι του. Και το χειρότερο, το δείχνει».

Οι φίλοι και οι φανατικοί οπαδοί του πρώην πρωθυπουργού όμως δηλώνουν σίγουροι ότι «ο Αλέξης τώρα ξεκίνησε. Στην πορεία θα αποδειχθεί πως έχουν δίκιο όσοι λένε -και πιστοποιείται και από τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων- ότι ο Ανδρουλάκης δεν μπορεί». Και προσθέτουν: «Ναι, ο Κυριάκος προηγείται στις έρευνες, όμως αν οι νάρκες στο κυβερνητικό τοπίο συνεχίσουν να αυξάνονται, δεν είναι σίγουρο ότι θα μπορέσει να το διασχίσει μέχρι τέλους χωρίς να τραυματιστεί σοβαρά. Και ο μόνος που μπορεί να σταθεί απέναντί του με επάρκεια, όπως έδειξε και η συνέντευξη, είναι ο Αλέξης». Τι να πει κανείς… Τουλάχιστον, στο γκρίζο τοπίο υπάρχουν και αισιόδοξοι άνθρωποι…