Α.Τσίπρας: επιστρέφει για να μας σώσει

Το ακούσαμε κι αυτό!

Τις τελευταίες ώρες οι Δελφοί γέμισαν από «σωτήρες». Όλοι τους διαπιστώνουν πως η Ελλάδα βυθίζεται σε έναν βούρκο και σπεύδουν να μας σώσουν. Από την Κοβέσι και τους εγχώριους θαυμαστές της, ως τον Τσίπρα. Το ότι η Ελλάδα αποτελεί μια χώρα δακτυλοδεικτούμενη ακόμα και από τα οικονομικά «ενάρετα» κράτη του Βορρά αυτό αποτελεί μια λεπτομέρεια. Αρνούνται όλοι τους να δουν τον αναβαθμισμένο ρόλο της πατρίδας μας στη διεθνή σκηνή, διότι δεν εξυπηρετεί το αφήγημά τους. Ξεχνούν όλοι τους πού βρισκόμασταν το 2019 και πού σήμερα. Ίσως και να φθονούν ότι αυτό το μικρό θαύμα συνέβη ερήμην τους ή παρά την υπονόμευση τους.

Εντάξει, δημοκρατία έχουμε, ο καθένας δικαιούται να ονειρεύεται το καλύτερο για τον εαυτό του. Οι μύχιοι πόθοι και η ελπίδα είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ανθρώπινου είδους. Στην περίπτωσή μας – αν παρακολουθήσουμε συζητήσεις στα καφενεία – όλοι έχουν το σύνδρομο του πρωθυπουργού. Πολύ δε περισσότερο οι πολιτικοί. Υπουργοί γίνονται δεκάδες σε μια κυβερνητική θητεία. Πρωθυπουργός είναι ένας και αυτό μετράει, αλλά και πονά – φυσιολογικό είναι – κάποιους που είχαν τον τίτλο και τον έχασαν ή όσους πίστευαν ότι τον δικαιούνταν, αλλά τους αδίκησε η… ζωή.

Ένας εξ αυτών φαίνεται πως είναι και ο Α. Τσίπρας ο οποίος αίφνης διαπίστωσε πως η επιστροφή του είναι αναγκαία για να επανέλθει στην Ελλάδα η κανονικότητα. Το ακούσαμε και αυτό στους Δελφούς δίπλα στα τόσα άλλα είτε σημαντικά είτε ευτράπελα.

Για τον Α. Τσίπρα οι πολίτες έχουν αποφασίσει πέντε φορές. Και τις πέντε καταδικαστικά. Αυτός το μόνο που έκανε ήταν να υπονομεύσει το κόμμα του -αυτό ελάχιστα με ενδιαφέρει- και στη συνέχεια αντί για αυτοκριτική, τα φόρτωσε όλα στους πρώην συνεργάτες του που έτσι τους απαξίωσε. Και σήμερα, χέρι – χέρι με την Κοβέσι και όχι μόνον, έρχεται να μας βγάλει από τον βούρκο.

Το να αναζητεί κάποιος –και μάλιστα ένας πρώην πρωθυπουργός- έναν ρόλο στη ζωή του, αυτό δεν είναι κακό. Είχαμε πρώην πρωθυπουργούς οι οποίοι κάποια στιγμή αποτραβήχτηκαν, αποδεχόμενοι πως σε όλα υπάρχει ένα τέλος. Και τις ελάχιστες φορές που μίλησαν για το παρόν αποδείχθηκαν προφητικοί.

Ο Τσίπρας μετά από τις αλλεπάλληλες ήττες του – η τελευταία αποτελούσε πανωλεθρία – θεώρησε σκόπιμο να επιστρέψει. Θα μπορούσε να το κάνει «σεμνά και ταπεινά», χωρίς την άνευ νοήματος συγγραφική του προσπάθεια και χωρίς να περιφέρει το βιβλίο του και τον πόνο του ανά την Ελλάδα. Κινείται με μισόλογα και διαρροές για τα στελέχη που θα πλαισιώσουν το κόμμα του και για τις πολιτικές του θέσεις, έχοντας την αβάντα συγκεκριμένων ολιγαρχών. Μέχρι στιγμής τίποτα το συγκεκριμένο, πλην της αναφοράς στον σύντροφο Βελουχιώτη.

Θα παραβίαζα ανοικτές θύρες αν αναφερόμουν στα κυβερνητικά του πεπραγμένα για τα οποία άλλωστε κρίθηκε και αποδοκιμάστηκε πανηγυρικά πεντάκις. Σήμερα, το μόνο θετικό στην επιστροφή του είναι η υπόμνηση του παρελθόντος του το οποίο δεν είναι και τόσο μακρινό.