Α. Τσίπρας: Καταγγέλλει τις συνέπειες όσων πρεσβεύει

Υπάρχει κάτι σχεδόν κωμικό, αν δεν ήταν τόσο θλιβερό, στο θέαμα του Αλέξη Τσίπρα να περιγράφει την εξαθλίωση του δασκάλου και την υποαμοιβή του γιατρού σαν να ανακάλυψε ξαφνικά μια κοινωνική αδικία που έπεσε από τον ουρανό. Ρωτά, από το φόρουμ των Δελφών, αν είναι λογικό ο εκπαιδευτικός να παίρνει 800 ευρώ και να τα αφήνει στο ενοίκιο. Ρωτά αν είναι φυσιολογικό ο γιατρός να χειρουργεί για 1.800 ευρώ και να σπρώχνεται προς τα φακελάκια και τα φιλοδωρήματα. Η απάντηση είναι απλή. Όχι, δεν είναι λογικό. Αλλά είναι απολύτως αναμενόμενο. Και αυτό ακριβώς είναι η μεγάλη ειρωνεία.

Διότι ο κ. Τσίπρας δεν καταγγέλλει κάποια τυχαία στρέβλωση. Καταγγέλλει το τελικό προϊόν όσων πρεσβεύει. Καταγγέλλει το αποτέλεσμα του κρατισμού. Καταγγέλλει τις συνέπειες μιας αντίληψης που βλέπει την αγορά με καχυποψία, την επιχειρηματικότητα ως ηθικά ύποπτη δραστηριότητα, το κέρδος ως σχεδόν ανήθικη λέξη και την ανάπτυξη ως κάτι που πρέπει πρώτα να περάσει από κομματικό έλεγχο, ρυθμιστική ασφυξία και φορολογική αφαίμαξη. Με άλλα λόγια, παριστάνει τον αγανακτισμένο απέναντι σε ένα τοπίο που το ιδεολογικό του στρατόπεδο όχι μόνο δεν πολέμησε, αλλά νομιμοποίησε επί δεκαετίες.

Αυτό είναι το πραγματικό ελληνικό πρόβλημα. Όχι ότι οι δάσκαλοι και οι γιατροί αξίζουν περισσότερα. Αυτό το ξέρουν όλοι. Το πρόβλημα είναι ότι ένα κράτος που θέλει να είναι παντού, καταλήγει ανίκανο να ανταμείψει σωστά ακόμη και αυτούς που είναι πραγματικά απαραίτητοι. Όταν η οικονομία μένει μισόκλειστη, όταν η Δικαιοσύνη σέρνεται, όταν η αδειοδότηση γίνεται δοκιμασία πίστης, όταν η επένδυση αντιμετωπίζεται σαν ύποπτη πράξη και όταν η καινοτομία σκοντάφτει σε ένα δάσος από νόμους, σφραγίδες και μικρές εξουσίες, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι άλλο. Χαμηλή παραγωγικότητα. Χαμηλοί μισθοί. Λίγος πλούτος. Μεγάλη εξάρτηση από το κράτος. Και στο τέλος, γενικευμένη απογοήτευση.

Ο κρατισμός πάντα πουλάει την ίδια ψευδαίσθηση. Υπόσχεται προστασία, αλλά παράγει στασιμότητα. Υπόσχεται κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά μοιράζει φτώχεια. Υπόσχεται αξιοπρέπεια για τους πολλούς, αλλά τελικά προσφέρει ψίχουλα στους χρήσιμους και ασφάλεια στους περιττούς. Θέλει ευρωπαϊκούς μισθούς με αντιεπενδυτικές ρυθμίσεις. Θέλει σκανδιναβικό κράτος πρόνοιας χωρίς σκανδιναβική παραγωγικότητα. Θέλει καλούς μισθούς στο Δημόσιο, αλλά χωρίς επενδύσεις, χωρίς ανταγωνισμό, χωρίς ρίσκο, χωρίς αξιολόγηση, χωρίς ελευθερία στην οικονομία. Αυτό δεν είναι κοινωνική ευαισθησία. Είναι η μαθηματική συνταγή της μιζέριας.

Γι’ αυτό η παρέμβαση Τσίπρα δεν είναι υποκριτική. Είναι αποκαλυπτική. Δείχνει πόσο βαθιά ριζωμένη είναι στην Ελλάδα η συνήθεια να θρηνούμε τα αποτελέσματα και να λατρεύουμε τις αιτίες τους. Να κλαίμε για τους μισθούς των δασκάλων και των γιατρών, αλλά να υπερασπιζόμαστε το πλαίσιο που κρατά τη χώρα φτωχή. Να μιλάμε για αξιοπρέπεια της εργασίας, αλλά να επιμένουμε σε ένα μοντέλο που πνίγει την παραγωγή πλούτου πριν καν εμφανιστεί.

Η αλήθεια είναι πιο σκληρή από τα εύκολα χειροκροτήματα των φόρουμ. Οι μόνες χώρες που πληρώνουν καλά τους γιατρούς και τους δασκάλους είναι αυτές που παράγουν και έχουν συγκριτικά με τις υπόλοιπες μια πιο ελεύθερη αγορά. Είναι οι χώρες που σέβονται την ιδιοκτησία, επιταχύνουν τη Δικαιοσύνη, μειώνουν τα γραφειοκρατικά εμπόδια, απελευθερώνουν τις αγορές και αντιμετωπίζουν την επιχειρηματικότητα όχι ως εχθρό, αλλά ως πηγή ευημερίας. Όλα τα άλλα είναι θέατρο. Και η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι ότι ο κ. Τσίπρας ανέβηκε στη σκηνή για να καταγγείλει, με ύφος εισαγγελέα, τις συνέπειες ακριβώς όσων πρεσβεύει.

πηγή: liberal

αρθρογράφος: Κωνσταντίνος Σκούρας