Είναι πραγματικά απογοητευτικό ότι κάθε χρόνο οι παρατάξεις βγάζουν τα δικά τους ξεχωριστά αποτελέσματα, τα οποία δεν συμπίπτουν ούτε στα βασικά. Πόσοι ψήφισαν, σε ποιες σχολές, ποιος βγήκε πρώτος και ποιος δεύτερος.
Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, που έχει καταφέρει ένα πραγματικά εντυπωσιακό σερί νικών όντας η πρώτη δύναμη επί σειρά ετών, ανακοίνωσε ότι συγκέντρωσε 42,3% (στο 97% της ενσωμάτωσης), με δεύτερη την Πανσπουδαστική (γύρω στο 21%), τρίτη την ΠΑΣΠ (περί το 16%) και τέταρτη την ΕΑΑΚ (περίπου 6%). Η Πανσπουδαστική από την πλευρά της ανακοίνωσε (με ενσωμάτωση στο 97,07%) ότι βγήκε πρώτη (31,71%), έριξε στη δεύτερη θέση τη ΔΑΠ (25,35%) και διατήρησε στην τρίτη θέση την ΠΑΣΠ (11,3%) και στην τέταρτη την ΕΑΑΚ (9,42%), αλλά με διαφορετικά ποσοστά.
Φανταστείτε να είχαμε στις εθνικές εκλογές ξεχωριστές ανακοινώσεις από τα κόμματα, με τις οποίες να αμφισβητούν το αποτέλεσμα της κάλπης. Εντάξει, οι φοιτητικές εκλογές δεν έχουν το θεσμικό βάρος της εθνικής κάλπης, ούτε διακυβεύεται η διακυβέρνηση της χώρας. Ομως δεν παύουν να είναι μια δημοκρατική διαδικασία που αφορά τους νέους ανθρώπους και τον τρόπο λειτουργίας της δημόσιας, ανώτατης εκπαίδευσης. Θα έπρεπε να έχουν σημασία και μεγαλύτερη συμμετοχή.
Υπό άλλες συνθήκες, αν δηλαδή εξέλιπαν οι ακραίες φωνές που έχουν παρεισφρήσει σε συγκεκριμένες παρατάξεις της Αριστεράς, θα προσπαθούσαν οι εκπρόσωποι των φοιτητικών συλλόγων να βρουν κοινά σημεία επαφής για θέματα που καίνε τους συνομηλίκους τους. Δεν περιμένουμε να συμφωνήσουν για την αναθεώρηση του άρθρου 16, αλλά κάποιες κοινές δράσεις για ζητήματα όπως η ψυχική υγεία των νέων και η επέλαση της Τεχνητής Νοημοσύνης γιατί όχι;
Είναι σίγουρο πως όλες οι φοιτητικές παρατάξεις έχουν προτάσεις, κάποιες ρεαλιστικές και οραματικές, και άλλες σαν να έρχονται από άλλη εποχή. Ομως σε έναν δημόσιο διάλογο, όταν γίνεται με ευπρέπεια και σεβασμό στη διαφορετικότητα, όλες οι απόψεις είναι χρήσιμες. Αλλά δυστυχώς δεν φτάνουν στην κοινωνία γιατί τις καλύπτει ο ήχος των απαράδεκτων επεισοδίων, όπως αυτών που έγιναν την περασμένη εβδομάδα σε ΑΠΘ και Παν. Δυτικής Αττικής. Λιγοστών σε σχέση με το παρελθόν και με ευθύνη συγκεκριμένων μειοψηφιών, όμως και πάλι θλιβερών και καταδικαστέων.
