Η θεσμική κεντροαριστερά και ο αντιθεσμικός Απολυτάρχης

ποίησε αντιδεξιά ρητορεία γιατί ήταν άλλη εποχή και η χώρα ερχόταν από μια άλλη δεξιά και τραυματικές εμπειρίες .

Τώρα ο Ανδρουλάκης (και ο κατά τύχη δήμαρχος Αθηναίων, Δούκας) ακολούθησαν την πεπατημένη της αντιδεξιάς ρητορείας, ενώ έχει αλλάξει η εποχή. Βλέπουν στις δυο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, αλλά και στις δημοσκοπήσεις, ότι η Δεξιά δεν είναι η παλιά μισητή από τον κεντρώο χώρο. Και ότι η μονομερής επίθεση δεν τους αποδίδει εκλογικό και δημοσκοπικό όφελος.

Αντιθέτως τους απομονώνει από τον πολιτικό διάλογο με τη ΝΔ, ενώ δεν τους προσφέρει πρόσβαση στο αριστερό και λαϊκίστικο πλήθος που είναι εν δυνάμει το πολιτικό ακροατήριο του Τσίπρα.

Και σε περίπτωση που ο Τσίπρας γιγαντωθεί (τίποτα δεν είναι απίθανο σε ένα λαό που στο δημοψήφισμα ψήφισε υπέρ, όχι της φτώχειας του, αλλά της μαζικής εξαθλίωσής του αν δεν γινόταν η κωλοτούμπα) κινδυνεύουν να μείνουν μόνοι με το φανατικό κοινό των Πασόκων. Είναι φανατικό κοινό, γι’ αυτό και παρέμεινε πιστό, αλλά πλέον ολιγάριθμο και κάποιας ηλικίας.

Θα μπορούσε να είναι αναγκαίος και αξιόπιστος συνομιλητής και των δύο πλευρών, στην περίπτωση που αναγκαιούνταν τις κοινοβουλευτικές του ψήφους στην αδυναμία δημιουργίας κυβέρνησης.

Και σε αυτή την περίπτωση θα επέβαλαν ως όρο εκείνα τα τμήματα του προγράμματός τους, που θεωρούσαν ότι επιβεβαιώνουν την πολιτική τους ταυτότητα. Έτσι, θα ήταν χρήσιμοι στη χώρα και το κόμμα τους.

πηγή: liberal

αρθρογραφος: Γιάννης Σιδέρης