Στη Λήμνο θα γίνετε ένα με τη φύση – Το νησί μέσα από τα μάτια μιας insider

Η Λήμνος, αυτό το τόσο ιδιαίτερο νησί του βορειοανατολικού Αιγαίου, τόπος γεννήσεως της μητέρας μου, ξύπνησε από πολύ νωρίς τον Μόγλη μέσα μου. Ολα μου τα παιδικά καλοκαίρια, μέχρι και την ηλικία των 12 ετών, έχουν τα χρώματα, τις μυρωδιές, τις γεύσεις και τις αναμνήσεις ενός τόπου που ακόμη και σήμερα, διατηρεί πολλά από την παλιά του μαγεία. 

Ως παιδί, πίσω στα ένδοξα 80s, ήμουν διαρκώς με τις δύο καλύτερές μου φίλες, την Κατερίνα και την Χριστίνα-οι μαμάδες μας ήταν συμμαθήτριες στο σχολείο και μοιραία η σκυτάλη της φιλίας πέρασε και σε εμάς. Εξερευνούσαμε το μικρό χωριό μας, το Καρπάσι, που τότε μας φαινόταν απέραντο. Το Καρπάσι βρίσκεται στην κεντρική Λήμνο, δεν είναι παραθαλάσσιο, κι έτσι χορτάσαμε ενδοχώρα. Τρέχαμε στα χωράφια με τα ψηλά καλαμπόκια ξυπόλυτες, σκαρφαλώναμε στα δέντρα, κάναμε βόλτες με τα ποδήλατα μέχρι να δύσει ο ήλιος, τρώγαμε τα πρώτα σταφύλια του καλοκαιριού από τα αμπέλια των παππούδων μας.

Στο πρώτο μου βιβλίο, «Μην πατάς Ξυπόλυτη», επέλεξα να δώσω για τίτλο τη φράση που άκουγα πιο συχνά από τη μητέρα μου. Πώς ήταν όμως δυνατόν, περνώντας τα καλοκαίρια αμέριμνη και ξυπόλυτη σε αυτό το μαγικό νησί, επιστρέφοντας το φθινόπωρο στην Αθήνα να συμμορφωθώ και να υποτάξω τα πόδια μου μέσα σε βαρετές και στενάχωρες παντόφλες; Δεν ήταν! Η Λήμνος σε κάνει αγρίμι στην ψυχή, σε κάνει ένα με τη φύση (σου).

Διαβάστε τη συνέχεια στο Travel.gr