Επώνυμα σε -έλλης, από τη Μυτιληνιά Διάλεκτος

Στη Λέσβο είναι ευρύτατη η χρήση υποκοριστικών, σε -ελ΄όπως π.χ. μουρέλ’ (μικρό μωρό), διντρέλ΄(μικρό δέντρο), ψαρέλ’ (μικρό ψάρι). Άλλωστε είναι χαρακτηριστική και η κατάληξη πολλών Λεσβιακών επωνύμων σε -έλλης όπως π.χ…

Χαμαλέλλης, Χωριατέλλης, Ξαφέλλης, Κοντέλλης κ.λ.π. Σύμφωνα με γλωσσολόγους που έχουν μελετήσει την Μυτιληνιά Διάλεκτο, ή χρήση της κατάληξης -ελλης στα επώνυμα οφείλεται στους κατακτητές της Λέσβου, τους Γατελούζους, οι οποίοι ήθελαν αφ΄ενός μεν να ξεχωρίσουν τους Λέσβιους από τους Τούρκους κατοίκους του νησιού,αφ΄εταίρου δε, να ξεχωρίσουν τους Λέσβιους (σαν λαό) γιατί ήταν ένας λαός τρυφερός, ποιητικός και ερωτικός. Έδωσαν λοιπόν την κατάληξη -ελλης η οποία μας δείχνει λυρισμό, γλυκύτητα, τρυφεράδα και ευγένεια.Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μία “κατάληξη” η οποία δόθηκε σε έναν λαό “τιμής ένεκεν”. Χρησιμοποιήθηκε λοιπόν το λ (λάμδα) γιατί είναι ένα υγρό σύμφωνο που δηλώνει λυρισμό, ποίηση, φως. Δεν είναι τυχαίο ότι τα ονόματα : Ελλάδα ή Ελύτης ή σελήνη συμπεριλαμβάνουν το “ελ”.

πηγή άρθρου και φωτογραφίας: http://www.mytiliniadialektos.gr