Παρασκευή 21.06.2024

Εύη Χριστοδουλοπούλου, Υποψήφια Ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία “Η σταθερότητα στην Ευρώπη και η πολιτική σταθερότητα στην Ελλάδα είναι έννοιες ταυτόσημες”

 Το LesvosPen φιλοξενεί την Εύη Χριστοδουλοπούλου , Υποψήφια Ευρωβουλευτή με τη Νέα Δημοκρατία.

Της ευχόμαστε καλή επιτυχία!

 

-Ο χρόνος πλέον μετράει αντίστροφα. Η αποχή μοιάζει να είναι ο μεγάλος αντίπαλος όλων των κομμάτων. Τι απαντάτε στον ψηφοφόρο που θεωρεί ότι με την αποχή ή τη λεγόμενη αντισυστημική ψήφο στέλνει μήνυμα δυσφορίας;

Το ζήτημα της συμμετοχής, ή της αποχής, από τις όποιες εκλογές, είτε αυτές είναι εθνικές, είτε αυτοδιοικητικές, είτε ευρωεκλογές είναι ένα πολύ σύνθετο και ιδιαίτερα ανησυχητικό ζήτημα. Αποτελεί κρίσιμο ζήτημα του ίδιου του πολιτικού συστήματος και πλέον έχει εξελιχθεί σε ένα σημαντικό πρόβλημα για τις σύγχρονες δημοκρατίες.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει Έλληνας πολίτης που να μην γνωρίζει τη συμμετοχή της Ε.Ε. διαχρονικά στην ανάπτυξη της χώρας μας, αλλά και στην προσπάθεια αντιμετώπισης της πρόσφατης δημοσιονομικής κρίσης που περάσαμε. Μπορεί να την αξιολογεί θετικά, ή αρνητικά, αλλά αυτό δεν την αναιρεί. Όπως επίσης δεν νομίζω ότι υπάρχει Έλληνας πολίτης που να μην γνωρίζει τον ρόλο της Ε.Ε. στην αντιμετώπιση της πανδημίας, ή στην διασφάλιση της ειρήνης στην περιοχή μας. Δεν νομίζω ότι υπάρχει Έλληνας πολίτης που να μην γνωρίζει την συμβολή της Ε.Ε. στο κράτος δικαίου και στα ανθρώπινα δικαιώματα. Σίγουρα βέβαια υπάρχουν πολλοί οι οποίοι διαφωνούν με σημαντικές επιλογές. Η μη συμφωνία όμως δεν δικαιολογεί την αποχή.

Πρέπει όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε ότι η αποχή δεν σηματοδοτεί τη δυσφορία, αλλά την αδιαφορία. Και συγκεκριμένα την αδιαφορία μας για τις επιπτώσεις επιλογών άλλων στην προσωπική μας ζωή και στην καθημερινότητα μας. Και πάνω σε αυτή τη βάση καλώ όλους τους πολίτες που σκέφτονται να επιλέξουν την αποχή να το ξανασκεφτούν πολύ σοβαρά.

-Ποια είναι τα πολιτικά στοιχήματα που πρέπει να κερδίσει η Ευρώπη και επηρεάζουν άμεσα την χώρα μας ;

Εξήντα χρόνια μετά την Συνθήκη της Ρώμης, η Ευρωπαϊκή́ Ένωση έχει πάρα πολλούς λόγους για να νιώθει περήφανη. Το ευρωπαϊκό όμως κεκτημένο δεν είναι δεδομένο. Ειδικά σήμερα που οι αξίες της δυτικής φιλελεύθερης δημοκρατίας, του κοινωνικού κράτους, της προστασίας του περιβάλλοντος, βάλλονται όχι μόνο στο εξωτερικό, αλλά και στο εσωτερικό περιβάλλον της Ε.Ε., όπως αποδεικνύεται από την σημαντική άνοδο των ακροδεξιών και αντιευρωπαϊκών κομμάτων.

Και βέβαια το πρώτο βασικό στοίχημα που πρέπει να κερδίσει η Ευρώπη είναι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Προχωρώντας πέρα από́ την Ευρωζώνη, ακούγεται απολύτως ορθολογικό́ μια ευρωπαϊκή κοινή́ εξωτερική́ πολιτική́ και πολιτική ασφάλειας, και μια κοινή́ ευρωπαϊκή αμυντική́ πολιτική́. Αλλά δυστυχώς αυτό δεν έχει ακόμα επιτευχθεί. Και ο λόγος είναι ότι οι εθνικές κυβερνήσεις είναι εξαιρετικά απρόθυμες να μοιραστούν περαιτέρω κυριαρχία μεταξύ τους και με την Ευρωπαϊκή́ Ένωση. Η συζήτηση όμως για το ευρωομόλογο που θα αφορά τις αμυντικές δαπάνες έχει ξεκινήσει, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να είναι από τους πρωτεργάτες της πρωτοβουλίας αυτής.

Όπως επίσης η Ευρώπη οφείλει να αντιμετωπίσει το αυξανόμενο έλλειμμα ανταγωνιστικότητας και να ενισχύσει την αναπτυξιακή της δυναμική με ορίζοντα το 2030. Οφείλει να ολοκληρώσει τη ψηφιακή και πράσινη μετάβαση διασφαλίζοντας την κοινωνική της συνοχή και συνεκτικότητα. Οφείλει να περάσει στην εποχή της ενεργειακής αυτάρκειας. Όλα αυτά είναι βασικά στοιχήματα που θα πρέπει να κερδίσει η Ευρώπη το προσεχές διάστημα για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις σύγχρονες προκλήσεις που αντιμετωπίζει σε διεθνές επίπεδο.

-Πως απαντάτε στη καχυποψία των πολιτών απέναντι στους υποψήφιους ευρωβουλευτές και κυρίως για τη συμβολή τους ως προς την αντιμετώπιση των προβλημάτων τους ;
Η καχυποψία των πολιτών δεν αφορά μόνο τους ευρωβουλευτές. Αφορά τους πολιτικούς γενικώς και αυτό αποδεικνύεται από το ότι τα αποτελέσματα ακόμη και στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές ανέδειξαν την αποχή σε αδιαμφισβήτητη νικήτρια. Ο κόσμος νοιώθει ότι η συμμετοχή του ζητείται μόνο την ημέρα των εκλογών, ενώ στη συνέχεια βρίσκεται και πάλι μόνος αντιμέτωπος με τα προβλήματα του. Πρέπει όμως να γίνει ξεκάθαρο σε όλους ότι με τη συμπεριφορά αυτή ευνοούνται η απαξίωση, η δημαγωγία, η πόλωση, η διαίρεση της κοινωνίας, οι πελατειακές σχέσεις, ο νεποτισμός, η αναξιοκρατία. Και βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτό που είχε πει ο Πλάτωνας για τη μη συμμετοχή στις εκλογές: Μία από τις τιμωρίες για το γεγονός ότι δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροι σου.

Η απάντησή μου λοιπόν είναι να σκεφτούν και να επιλέξουν οι πολίτες, τους υποψηφίους ευρωβουλευτές που έχουν τη γνώση και την εμπειρία να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα, που μπορούν να διαπραγματευτούν και να επιτύχουν στο Ευρωκοινοβούλιο απτά πολιτικά αποτελέσματα για τη χώρα και τη ζωή μας.

Πως κρίνετε την ποιότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης κατά τη διάρκεια της προεκλογικής αντιπαράθεσης;

Είναι αλήθεια ότι η πολιτική αντιπαράθεση κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου των ευρωεκλογών ξεπέρασε το επίπεδο της Ευρώπης και επεκτάθηκε και σε εθνικό επίπεδο. Και αυτό κατά την γνώμη μου οφείλεται στο ότι το βασικό διακύβευμα και στις δύο περιπτώσεις είναι η σταθερότητα. Η σταθερότητα στην Ευρώπη και η πολιτική σταθερότητα στην Ελλάδα.

Η Ευρώπη σήμερα βρίσκεται μπροστά σε μία εποχή γεμάτη απειλές για τη συνοχή της και τα κεκτημένα της. Οι σφυγμομετρήσεις δείχνουν σημαντική άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων. Όλα όσα πετύχαμε κινδυνεύουν από μία όλο και πιο πιθανή, όπως καταγράφεται, εθνικιστική στροφή. Και παράλληλα οι ευρωεκλογές πραγματοποιούνται εν μέσω μεγάλων οικονομικών και γεωπολιτικών αναταραχών: Με τον πόλεμο στη Ουκρανία να συνεχίζεται, με μια μεγάλη ανθρωπιστική κρίση να εκτυλίσσεται στη Γάζα, και την Ευρώπη μόλις να έχει βγει από την κρίση της πανδημίας και τις κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις της. Η σταθερή πορεία επομένως της Ευρώπης χωρίς παλινδρομήσεις και πισωγυρίσματα, είναι το βασικό ζητούμενο αυτών των ευρωεκλογών.

Από την άλλη πλευρά, τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών θα επηρεάσουν και την πολιτική σταθερότητα στη χώρα μας η οποία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την συνέχιση της αναπτυξιακής πορείας της ελληνικής οικονομίας και την υλοποίηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης, που γίνονται με στόχο την ασφάλεια της χώρας και τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής των Ελλήνων πολιτών. Θα επανακαθορίσει, τέλος, τον ρόλο και τις προοπτικές των κομμάτων της αντιπολίτευσης, μετά από τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί από τις εθνικές εκλογές του Ιουνίου έως σήμερα. Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και το ΠΑΣΟΚ μάχονται για την δεύτερη θέση. Όχι γιατί κόπτονται για τα ευρωπαϊκά ιδεώδη, αλλά γιατί προσπαθούν να επιβιώσουν στην ελληνική πολιτική σκηνή, χωρίς περαιτέρω αναταράξεις στο εσωτερικό τους

-Προέρχεστε από τον χώρο της Κεντροαριστεράς. Ποιες είναι οι εκτιμήσεις σας για την επόμενη μέρα σε αυτόν τον χώρο ;

Τα τελευταία χρόνια, κράτησα μία απόσταση από την ενεργό πολιτική και επέστρεψα στην πανεπιστημιακή διδασκαλία. Έτσι μπόρεσα να αξιολογήσω με νηφαλιότητα τις εξελίξεις στον χώρο της κεντροαριστεράς και να επανεξετάσω την πολιτική μου τοποθέτηση. Δυστυχώς το ΠΑΣΟΚ σήμερα που θέλει να αποτελεί και τον βασικό εκφραστή της κεντροαριστεράς στη χώρα, έχει μείνει προσκολλημένο σε θέσεις του παρελθόντος.

Χωρίς στρατηγική και σαφή προσανατολισμό, φάσκει, αντιφάσκει και ακροβατεί, όπως στην περίπτωση των μη κρατικών πανεπιστημίων και των απογευματινών χειρουργείων.

Και αυτό το απομακρύνει από την κοινωνία που απαιτεί πλέον όχι αόριστες πολιτικές εξαγγελίες, αλλά πολιτικές πράξεις απαλλαγμένες από αγκυλώσεις του παρελθόντος που θα βελτιώσουν την καθημερινότητα της. Εκείνο που μετράει σήμερα είναι η αξιοπιστία και η δυνατότητα ενός κόμματος να μετατρέπει τις δεσμεύσεις του σε πράξεις. Και αυτό οφείλει να το συνειδητοποιήσει η κεντροαριστερά.

 

 

 

 

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

9:30 πμ

Για να σας απαλλάξω από την αγωνία, έτσι αποκαλεί τον Αλέξη Τσίπρα στενός πολιτικός του πρώην φίλος σε άρθρο του σε μεγάλο συριζαϊκό site. Του προσάπτει πολλά, αλλά οι μομφές δεν αφορούν μόνον το απώτερο παρελθόν, αλλά και το πολύ πρόσφατο. Τότε, που λίγες ώρες πριν από το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ αποπειράθηκε, με μια ομολογουμένως άστοχη παρέμβαση του, να ανατρέψει πραξικοπηματικά τον Στέφανο Κασσελάκη, που είχε εκλεγεί με μεγάλη πλειοψηφία στην ηγεσία του κόμματος. Και σαν να μην έφτανε αυτό, προχθές στη γενέθλια εκδήλωση του ιδρύματός του δεν κάλεσε μόνον τον αρχηγό των «αποστατών» Αλέξη Χαρίτση, αλλά όλους τους βουλευτές της Νέας Αριστεράς, επιβραβεύοντας -πάντα κατά τον αρθρογράφο- την αποστασία τους και την υπεξαίρεση των εδρών του ΣΥΡΙΖΑ. Έγραφα τις προάλλες πως η επιχειρούμενη συγκρότηση του ενιαίου φορέα της Κεντροαριστεράς δεν είναι εύκολη υπόθεση. Τα προβλήματα είναι πολλά και δεν προέρχονται μόνον από το ΠΑΣΟΚ. Προέρχονται κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς βλέπουν πως πίσω από αυτόν τον φορέα κρύβονται σχεδιασμοί που αποβλέπουν σε πρώτη φάση στην περιθωριοποίηση του Στέφανου Κασσελάκη και σε δεύτερη φάση στην εκπαραθύρωσή του. Δηλαδή, ό,τι δεν πέτυχε ο Α. Τσίπρας με την παρέμβασή του λίγες ώρες πριν από το Συνέδριο του Φεβρουαρίου, να το πετύχει τώρα μέσα από άλλο μονοπάτι. Η επίθεση που δέχθηκε ο Α. Τσίπρας είναι ενδεικτική ενός κλίματος που υπάρχει στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ προς το πρόσωπό του. Στην Αριστερά σχεδόν πάντα μετά από μια μεγάλη ήττα βγαίνουν τα μαχαίρια και έρχονται στην επιφάνεια αντιπαλότητες προηγούμενων ετών. Ενώ η Νέα Δημοκρατία διαχειρίστηκε όλες τις μεγάλες ήττες της με ψυχραιμία, κάτι που συνέβαλε στην ανάκαμψή της, η Αριστερά τις βίωσε τραυματικά, χωρίς να αναζητήσει τις ιδεολογικές και πολιτικές αιτίες για αυτές τις ήττες (βλ. 1977, 1993, 2019, 2023). Σήμερα, με την προοπτική δημιουργίας ενός κοινού φορέα της Κεντροαριστεράς βρίσκεται μπροστά στο ενδεχόμενο μιας ακόμα διάσπασης. Τον Κασσελάκη πολύ δύσκολα θα τον «φάνε». Ο οποίος προφανώς αισθάνεται πανίσχυρος -έπεσε έξω μόνον τρεις μονάδες από τον εκλογικό του στόχο- και εκτός από τον Θεοχαρόπουλο απέλυσε από τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Γιώργο Τσίπρα. Αυτά να τα βλέπουν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που επιζητούν να απομακρύνουν τον Νίκο Ανδρουλάκη που πέτυχε το κόμμα του να παρουσιάσει στις ευρωεκλογές μια μικρή άνοδο, πάντως άνοδο και όχι πτώση. Τώρα, γιατί τον αποκαλεί ο πρώην φίλος του «Μπρέζνιεφ του ΣΥΡΙΖΑ;». Σας παραθέτω τα λόγια του αρθρογράφου. «Ένας ολόκληρος λαός του είπε: εσένα θέλουμε, το κόμμα σου δε θέλουμε να το βλέπουμε, σε κάναμε κυβέρνηση με 36%, σου δίνουμε 32% στην ήττα σου, σε περιμένουμε πάλι, αλλά άλλαξέ τα όλα. Κι εκείνος δεν άλλαξε τίποτα! Ένας ακίνητος πρόεδρος επί τέσσερα χρόνια, ο Μπρέζνιεφ του ΣΥΡΙΖΑ». Βρήκα πολύ επιτυχημένο τον χαρακτηρισμό, που μάλλον δε θα άρεσε σε όσους εξακολουθούν να ποντάρουν -για τους δικούς τους λόγους- σε ένα κουτσό άλογο. Τα γραμμάτια ξεπληρώνονται, αλλά στην προκειμένη περίπτωση πεταμένα λεφτά.