Μια ομάδα ανταρτών ξέφυγε από το Ιντλίμπ, μια συριακή επαρχία στα σύνορα με την Τουρκία, και κατευθύνθηκε προς τη Δαμασκό. O ηγέτης της ομάδας ήταν ο Άμπου Μοχάμεντ αλ-Τζολάνι και η ομάδα του, η Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ (HTS).
Το Τζολάνι είναι πολεμικό προσωνύμιο, που αντανακλά τις ρίζες της οικογένειάς του στα Υψώματα του Γκολάν, τα νότια ορεινά της Συρίας, που προσαρτήθηκαν από το Ισραήλ μετά την κατάκτησή τους το 1967. Το πραγματικό του όνομα είναι Αχμέτ αλ-Σαράα.
Ένα χρόνο αργότερα, ο αλ-Σαράα είναι προσωρινός πρόεδρος της Συρίας, ο Μπασάρ αλ-Άσαντ βρίσκεται εξόριστος στη Ρωσία, ενώ οι Σύροι εξακολουθούν να ζουν στα ερείπια.
Η ανατροπή του Άσαντ έθεσε τέλος σε έναν καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο 14 ετών, ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα 620.000 νεκρούς και έθεσε τέλος στον τρομακτικό μηχανισμό ασφαλείας που είχε δώσει στη χώρα τη φήμη του «βασιλείου της σιωπής».
Ο Άσαντ και η οικογένειά του έλαβαν άσυλο στη Μόσχα τον Δεκέμβριο του 2024 και πρόσφατες αναφορές υποδηλώνουν ότι ζουν σε γαλήνια εξορία υπό την προστασία της Ρωσίας.
Σύροι από όλη τη χώρα συγκεντρώθηκαν και ύψωσαν τις φωνές τους για να γιορτάσουν το τέλος του καθεστώτος, υψώνοντας την επαναστατική σημαία της Συρίας με τα τρία αστέρια και φωνάζοντας συνθήματα για την ελευθερία.
Σε ομιλία του στο τζαμί Ουμαγιάδ στη Δαμασκό, ο άνδρας που επρόκειτο να γίνει πρόεδρος της χώρας, Αχμάντ αλ-Σαράα, υποσχέθηκε να ξαναχτίσει μια «ισχυρή και δίκαιη Συρία» για όλους τους πολίτες της, υποσχόμενος την ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης χώρας.
Η πτώση του Άσαντ έφερε νέα προβλήματα
Δεκάδες χιλιάδες Σύροι γέμισαν τις πλατείες της πρωτεύουσας τη Δευτέρα (08/12) για να γιορτάσουν την επέτειο, αλλά πίσω από τους εορτασμούς κρύβονται οδυνηρά ερωτήματα για το μέλλον της χώρας.
«Ξέρουμε ποιοι διέπραξαν τις σφαγές εναντίον μας – εξακολουθούν να βρίσκονται στα σπίτια μας. Αλλά για να υποβάλεις καταγγελία χρειάζεσαι αποδεικτικά στοιχεία, και ποιος τα έχει αυτά;», λέει ο Αϊμάν Αλί, που εργάζεται στα ψηφιακά μέσα ενημέρωσης και μίλησε στον Guardian από το νοσοκομείο στο οποίο νοσηλεύεται έχοντας χάσει το δεξί του μάτι.
Αποδεικτικά στοιχεία δεν υπάρχουν ούτε για τη δολοφονική επίθεση που δέχθηκε η Ριχάμ Χαμουγιέ, όταν στα τέλη Οκτωβρίου, εισβολείς έριξαν χειροβομβίδα μέσα στο σπίτι της, στη Χομς, στην κεντρική Συρία, σκοτώνοντάς την μπροστά στα δύο μικρά της παιδιά. Η 32χρονη αλαουίτισσα δασκάλα αντιμετώπιζε συχνές παρενοχλήσεις από τότε που ο σύζυγός της, πρώην μηχανικός στο στρατό του Άσαντ, συνελήφθη δύο μήνες νωρίτερα.
«Κανείς από εμάς δεν αισθάνεται ασφαλής, είμαστε όλοι εξαντλημένοι. Η γυναίκα μου έχει καταρρεύσει, δεν ανοίγει πια την πόρτα», είπε ο πεθερός της Χαμουγιέ, Μοχάμεντ Ισά Χαμεϊντούς, καθώς σκούπιζε τα σπασμένα γυαλιά από το σπίτι της, με κομμάτια του δαπέδου να λείπουν ακόμα από το σημείο όπου εξερράγη η χειροβομβίδα.
Ο θάνατος της Χαμουγιέ ήταν ένας από μια σειρά στοχευμένων δολοφονιών πρώην αξιωματούχων του καθεστώτος και μελών της αλαουιτικής σέκτας, στην οποία ανήκε ο Άσαντ. Οι δολοφονίες συμβαίνουν σχεδόν καθημερινά στην πολυθρησκευτική πόλη Χομς, παρά τη γενική αμνηστία που εξέδωσαν οι νέες αρχές για τα πρώην στελέχη του καθεστώτος που δεν κατηγορούνται για αιματοχυσία.
Ένα χρόνο μετά την πτώση του Άσαντ, οι νέοι ηγέτες της Συρίας έχουν επανεντάξει με επιτυχία τη χώρα στην παγκόσμια κοινότητα, ξεπερνώντας κατά πολύ τις προσδοκίες ακόμη και των πιο ενθουσιωδών υποστηρικτών της χώρας.
Ωστόσο, στο εσωτερικό της Συρίας, οι εντάσεις συνεχίζουν να σιγοβράζουν. Με τη διαδικασία της μεταβατικής δικαιοσύνης να προχωράει πολύ αργά για τα θύματα, παλιά παράπονα αναδύονται σε νέους κύκλους βίας, απειλώντας τις εύθραυστες προσπάθειες για την ανοικοδόμηση του κράτους.
Η επιδεξιότητα της διπλωματικής γοητείας του νέου προέδρου της Συρίας, Σαράα, είναι εκπληκτική, ειδικά για έναν πρώην ηγέτη τζιχαντιστών: Δημιούργησε σχέσεις με τον Ντόναλντ Τραμπ, χαλάρωσε τις αμερικανικές κυρώσεις κατά της Συρίας και έγινε μόνιμο μέλος διεθνών διασκέψεων.
Οι σκηνές της συνάντησης του Σαράα με τον Τραμπ και η επιστροφή της Συρίας στη διεθνή σκηνή έχουν γεμίσει πολλούς Σύρους με υπερηφάνεια. «Ακόμα κι αν δεν τον συμπαθώ, είναι ωραίο να βλέπω τη Συρία στο Λευκό Οίκο», είπε ένας αλαουίτης ακτιβιστής.
Για τη διεθνή κοινότητα, ένας φιλοδυτικός ισχυρός άνδρας στη Δαμασκό είναι μια ανάσα φρέσκου αέρα. Μετά από 14 χρόνια εμφυλίου πολέμου που πλημμύρισαν τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη με ναρκωτικά, δημιούργησαν τη μεγαλύτερη κρίση εκτοπισμού στον κόσμο από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και επέτρεψαν στο Ισλαμικό Κράτος να ιδρύσει ένα χαλιφάτο, ο κόσμος είναι πρόθυμος να ενωθεί πίσω από τον νέο πρόεδρο της Συρίας.
Ο Σαράα ανέβηκε στην εξουσία εν μέρει εκμεταλλευόμενος την αποδυνάμωση του ιρανικού άξονα, αφού η επίθεση του Ισραήλ κατά της Χεζμπολάχ στο Λίβανο εμπόδισε την Τεχεράνη να σώσει τον Σύρο σύμμαχό της, τον Άσαντ. Από τότε, ο Σαράα έχει καταφέρει να εμποδίσει τα ιρανικά στοιχεία να επανεγκατασταθούν στη Συρία, προς μεγάλη χαρά των δυτικών πρωτευουσών.
«Στοίχημα» η απόδοση δικαιοσύνης για τα εγκλήματα στον εμφύλιο
Ωστόσο, στο εσωτερικό της χώρας, η καθυστέρηση της μεταβατικής δικαιοσύνης τροφοδοτεί νέα βία και βαθαίνει τις διαιρέσεις.
Τέσσερις ημέρες σφαγών που διαπράχθηκαν από κυβερνητικές δυνάμεις και άλλες ένοπλες φατρίες κατά κυρίως αλαουιτών αμάχων στην ακτή της Συρίας τον Μάρτιο και οι συνεχιζόμενες δολοφονίες έχουν αφήσει τη θρησκευτική μειονότητα με την αίσθηση ότι βρίσκεται υπό πολιορκία.
Μια άλλη σφαγή τον Ιούλιο, κατά την οποία μέλη των κυβερνητικών δυνάμεων ασφαλείας και φυλετικά στοιχεία σκότωσαν δρούζους αμάχους στη νότια επαρχία Σουέιντα, έθεσε ακόμη περισσότερο σε συναγερμό τις θρησκευτικές και εθνοτικές μειονότητες της χώρας.
Μετά τις σφαγές, η Σουέιντα έχει ουσιαστικά αποκοπεί από το υπόλοιπο της χώρας. Οι κάτοικοι της επαρχίας έχουν σκληρύνει τη στάση τους έναντι της Δαμασκού και έχουν συσπειρωθεί γύρω από τον σκληροπυρηνικό Δρούζο ηγέτη Χικμάτ αλ-Χιτζρί, ο οποίος απαιτεί αυτονομία.
Ένας Δρούζος κάτοικος της Σουέιντα, ο 33χρονος Μπαχάα, ήταν αρχικά επιφυλακτικός, αλλά ανοιχτός στη νέα ηγεσία της χώρας. Ωστόσο, μετά τις σφαγές του Ιουλίου, ο πρώην κυβερνητικός υπάλληλος φέρει όπλο και αρνείται να φύγει από τη Σουέιντα.
Η συριακή κυβέρνηση ίδρυσε ένα συμβούλιο για την ειρήνη των πολιτών και ένα όργανο για την εποπτεία της μεταβατικής δικαιοσύνης στη χώρα. Τα καθήκοντα που έχουν μπροστά τους είναι τεράστια: Να ξεδιαλύνουν την ιδιοκτησία των κατασχεθέντων περιουσιών και να αποδώσουν δικαιοσύνη για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, διατηρώντας παράλληλα την κοινωνική συνοχή.
Στα μέσα Νοεμβρίου, οι συριακές αρχές διεξήγαγαν δημόσια δίκη εναντίον υποστηρικτών του Άσαντ και μελών των νέων δυνάμεων ασφαλείας που κατηγορούνται για βιαιοπραγίες κατά τη διάρκεια των σφαγών που έλαβαν χώρα τον Μάρτιο στην ακτή. Πρόσωπα με κουκούλες και χειροπέδες παρουσιάστηκαν μπροστά στις κάμερες, ενώ οι δικαστικοί λειτουργοί υπερηφανεύονταν για την πρώτη δίκη αξιωματούχων ασφαλείας στη σύγχρονη ιστορία της Συρίας.
«Το δικαστήριο είναι κυρίαρχο και ανεξάρτητο», δήλωσε ο προεδρεύων δικαστής Ζακάρια Μπακούρ, αν και η απόφασή του αναβλήθηκε για δεύτερη συνεδρίαση τον Δεκέμβριο.
Οι αρχές έχουν επίσης αναλάβει μικρές, τοπικές πρωτοβουλίες με στόχο να προσφέρουν στα θύματα μια κάποια ηρεμία. Ο Χασάν αλ-Αμπντάλα, κάτοικος της γειτονιάς Καρμ αλ-Ζαϊτούν στο Χομς, διηγήθηκε πώς 14 από τους γείτονές του σφαγιάστηκαν από τους πιστούς του Άσαντ το 2012.
Τον Ιούλιο, οι δυνάμεις ασφαλείας συνέλαβαν έναν από τους υπεύθυνους για τη σφαγή, τον Χασάν Ντάουα, και τον έφεραν πίσω στον τόπο του εγκλήματος. Εκεί τον ανάγκασαν να αναπαραστήσει τις δολοφονίες και να ομολογήσει γιατί είχε διαπράξει το έγκλημα, ενώ ο Αμπντάλα και άλλοι παρακολουθούσαν.
«Θέλαμε να τον σκοτώσουμε, αλλά οι δυνάμεις ασφαλείας δεν μας άφησαν. Μετά από αυτό ένιωσα πολύ καλύτερα, ένιωσα κάποια ανακούφιση», είπε ο Αμπντάλα.
Οι ακτιβιστές λένε ότι η κυβέρνηση δεν έχει καταρτίσει εθνική στρατηγική για τη μεταβατική δικαιοσύνη. Οι φορείς που είναι επιφορτισμένοι με την επιδίωξη της λογοδοσίας παραμένουν υποχρηματοδοτημένοι. Αν διατηρηθεί ο αργός ρυθμός της μεταβατικής δικαιοσύνης, προειδοποιούν οι ακτιβιστές, το σύντομο παράθυρο για την απονομή δικαιοσύνης θα κλείσει.
«Μετά από όλους αυτούς τους μήνες, το κράτος ενισχύεται, οι εξωτερικές σχέσεις βελτιώνονται, τα πράγματα ηρεμούν», είπε ο Αλάα Ιμπραήμ, ένας πολιτικός ακτιβιστής στη Χομς που ασχολείται με την κοινωνική συνοχή. «Αλλά τώρα, ένα χρόνο μετά την απελευθέρωση, αν οι δολοφονίες συνεχίσουν να συμβαίνουν κάθε μέρα, πού θα καταλήξουμε;»
Το ζήτημα της δικαιοσύνης είναι πλέον άρρηκτα συνδεδεμένο, όπως λένε πολλοί Σύροι, με μια ευρύτερη συζήτηση για τη μορφή του νέου, μετα-Άσαντ συριακού κράτους.
Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο της Συρίας βρίσκεται ακόμη σε φάση σύνταξης και οι ενέργειες των νέων αρχών της Συρίας αρχίζουν να καθορίζουν τις αξίες που θα διέπουν τη σχέση μεταξύ του πληθυσμού και ενός κράτους που για το τελευταίο μισό αιώνα κυβερνούσε με το φόβο.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Σύροι απολαμβάνουν μια νέα ελευθερία που θα ήταν αδύνατο να φανταστεί κανείς πριν από ένα χρόνο. «Πριν από ένα χρόνο, οι άνθρωποι δεν τολμούσαν να διαμαρτυρηθούν για την τιμή ενός κιλού κρεμμυδιών. Τώρα ζητούν την παραίτηση των υπουργών», σχολίασε ο Αϊμάν Αλί.
Ορατός ο κίνδυνος για πιο αυταρχικό καθεστώς;
Οι ακτιβιστές διαμαρτύρονται για το νέο γραφείο πολιτικών υποθέσεων, ένα αδιαφανές όργανο που έχει καταλάβει τα παλιά γραφεία του κόμματος Μπαάθ σε όλη τη χώρα και φαίνεται να λειτουργεί ως ένας νέος μηχανισμός πολιτικής ασφάλειας.
Ένας δικηγόρος που διοργανώνει εργαστήρια κοινωνικής συνοχής είπε ότι αξιωματούχοι παρευρέθηκαν στις συναντήσεις και ζήτησαν να εγκρίνουν το πρόγραμμα σπουδών τους πριν δοθεί άδεια λειτουργίας στον οργανισμό τους.
Ο Ραντγουάν Ζιάντε, ένας Σύρος συγγραφέας που είναι στενός συνεργάτης του προέδρου της Συρίας, δήλωσε: «Υπάρχουν ορισμένοι θεσμοί που δίνουν την εντύπωση ότι προσπαθούν να οικοδομήσουν ένα πιο αυταρχικό σύστημα. Δεν επιτρέπουν τη λειτουργία πολιτικών κομμάτων. Κανείς δεν μπορεί να οργανώσει πολιτικές συναντήσεις χωρίς την άδεια του γραφείου [πολιτικών υποθέσεων]».
Ωστόσο, ακτιβιστές της κοινωνίας των πολιτών προειδοποιούν ότι στη νέα Συρία δεν γίνεται σχεδόν καμία αναφορά στη δημοκρατία, ένα βασικό αίτημα των επαναστατών τα τελευταία 14 χρόνια. Το νέο σύνταγμα της Συρίας παρέχει ευρείες εξουσίες στον πρόεδρο, ενώ οι «εκλογές» για το κοινοβούλιο της χώρας διεξήχθησαν χωρίς λαϊκή ψήφο. Αντ’ αυτού, επιτροπές όρισαν υποψηφίους για τα δύο τρίτα του νομοθετικού σώματος και ο πρόεδρος όρισε το υπόλοιπο ένα τρίτο.
Πίσω στη Δαμασκό, ο Αλί ξαπλώνει στο κρεβάτι του νοσοκομείου, αναλογιζόμενος τη νέα Συρία για την οποία πάλεψε να δημιουργηθεί. Το γεγονός ότι η Συρία είναι σταθερή ένα χρόνο μετά το τέλος του 14ετούς εμφυλίου πολέμου μοιάζει με «θαύμα», λέει, ακόμα κι αν δεν έχει πάρει τη δικαιοσύνη που κάποτε ονειρευόταν.
Ωστόσο, η σκιά των εγκλημάτων του Άσαντ εξακολουθεί να πλανάται πάνω από τη Συρία, καθώς η επιθυμία για εκδίκηση απειλεί το ξαφνικά λαμπρό μέλλον της χώρας.
«Αν ο καθένας έπαιρνε τη δικαιοσύνη στα χέρια του, η χώρα θα κατέρρεε», λέει ο Αλί.«Περάσαμε 14 χρόνια εξαντλημένοι, εκτοπισμένοι. Είτε θα τα πετάξουμε όλα αυτά, είτε θα χτίσουμε ένα κράτος».
Πηγή
