Ερωτήματα προς τον εαυτό μας, του Νίκου Καπτανή

Κάθε μέρα πλημμυριζόμαστε από χιλιάδες πληροφορίες αναφορικά με γεγονότα που απασχολούν την Ελλάδα και αποφασίζουμε ποιο είναι το σωστό ή το δίκαιο …

Σήμερα αναλύουμε για τη μεταγωγή του Κουφοντίνα.

Αύριο για την αστυνομική βία ή τους μπαχαλάκηδες.

Μεθαύριο για τον κορωνοϊό.

Από τη μία, λογικό είναι ο κάθε άνθρωπος να σχηματίζει την άποψή του, με βάση την ιδιοσυγκρασία, τα πιστεύω και τα βιώματα της ζωής του.

Αφού λοιπόν σχηματίσουμε μία άποψη, ξεκινάμε όλοι, την επανάσταση του πληκτρολογίου, προσπαθώντας να πείσουμε τον κόσμο γιατί είναι σωστή η γνώμη μας και επιτιθέμεθα σε οποιονδήποτε διαφωνεί μαζί μας.

Οπότε, κάπου εκεί, θα ακούσουμε, μεταξύ άλλων: «είναι φως φανάρι τι έγινε στη Νέα Σμύρνη» ή «ο κορωνοϊός είναι ένα ψέμα» ή «η κυβέρνηση τιμωρεί τον Κουφοντίνα» ή «αδιάκριτη αστυνομική βία».

Κατ’ αρχήν, καμία άποψη δεν είναι τελείως λανθασμένη και πάντα θα υπάρχουν στοιχεία λογικής και αλήθειας στο σκεπτικό του μέσου ανθρώπου. Ωστόσο, από την, μερικώς σωστή, άποψή μας, μέχρι την ακριβή αλήθεια, μπορεί να μεσολαβεί μία άβυσσος.

Παράλογο;

Για να κάνουμε μερικές ερωτήσεις στους εαυτούς μας λοιπόν:

1. Πόσοι από εμάς είναι γιατροί και έχουν μελετήσει εις βάθος επιστημονικές μελέτες και δημοσιεύσεις?? Και εάν δεν έχουμε διαβάσει τίποτα συναφές… τότε… πόσοι από εμάς είναι γιατροί, ώστε να έχουν κάποιες γνώσεις επιδημιολογίας, ιολογίας κλπ.;
2. Πόσοι από εμάς γνωρίζουν για το Σωφρονιστικό και τον Ποινικό Κώδικα; Και εάν δε γνωρίζουμε τίποτα σχετικό … τότε… πόσοι από εμάς είναι έστω δικηγόροι, ώστε να έχουμε κάποιες νομικές γνώσεις;
3. Πόσοι από εμάς ήταν παρόντες στο συμβάν της Νέας Σμύρνης και είδανε το σκηνικό από την αρχή μέχρι το τέλος; Και εάν πούμε ότι παρακολουθήσαμε τόσα βίντεο και είναι σίγουρο … τότε … γνωρίζουμε εάν και πως εμφανίστηκαν ξαφνικά τόσοι διαδηλωτές ; Ή πως γίνεται σε τέτοιες «αριστερόστροφες» και καλά διαδηλώσεις, να εμφανίζονται πάντα μπαχαλάκηδες με μολότοφ; Είναι τυχαίο; Μπορεί να πει κάποιος «ναι». Αλλά ευλόγως μπορεί να πει και κάποιος «όχι».

Πιάνουμε λοιπόν τους εαυτούς μας, καθημερινά, να έχουμε βεβαία άποψη, για ζητήματα που, όχι μόνον δεν έχουν σχέση με την επαγγελματική μας δραστηριότητα αλλά καθίσαμε και μάθαμε, μέσω Google, γι’ αυτά, όταν ανέκυψε το ζήτημα.

Και όχι μόνον αυτό, αλλά είμαστε και σίγουροι 100%.

Αναλογικά, είναι το ίδιο με το να βρέθηκε κάποιος κατηγορούμενος για κάποιο αδίκημα, διάβασε στο Google τον Ποινικό Κώδικα και την επόμενη ημέρα πήγε στο δικαστήριο, θεωρώντας ότι ξέρει πως θα υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Και τελικώς, γιατί ξεκινάμε κάθε μέρα να κάνουμε αναρτήσεις και σχόλια για επιστημονικά ζητήματα που «περάσαμε και δεν ακουμπήσαμε»;

Το κάνουμε για εμάς ή θεωρούμε ότι κάνουμε κάτι καλό;

Πώς κάνεις καλό, εάν δεν έχεις ιδέα για κάτι που υποστηρίζεις;

Μήπως ο επίμονος ημιμαθής είναι ο πιο επικίνδυνος;

Εάν είχαμε καλή μνήμη σαν λαός, θα ξέραμε ένα πράγμα, ότι η διχόνοια είναι εθνικό μας άθλημα και εάν νοιαζόμασταν λίγο για την πατρίδα μας, θα νοιαζόμασταν πιο πολύ να βρούμε ένα σημείο επαφής και συνεννόησης παρά ένα σημείο διχασμού.

Παρόλο που τα αποφθέγματα είναι, κατά κάποιους, κλισέ, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι πάντα περιέχουν ένα πανανθρώπινο μήνυμα ή νόημα…. Οπότε, όπως έλεγε και ο Bertrand Russell: «Τι κρίμα οι βλάκες να είναι τόσο σίγουροι και οι έξυπνοι τόσο διστακτικοί».

Ευκαιρία να δούμε, ο καθένας από μόνος του, πόσες φορές ήμασταν απολύτως βέβαιοι και ανυποχώρητοι.

Ο Νίκος Καπτανής είναι Δικηγόρος και μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Μυτιλήνης