Γιατί δεν «βιάζεται» ο Τσίπρας

Μέχρι τώρα ο κ. Μητσοτάκης συνεχίζει χωρίς αιφνιδιασμούς και επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία ότι οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027. Δεν «αιφνιδιάζει» καταρχάς στα γκάλοπ. Το κόμμα του εξακολουθεί να επικρατεί με άνετο προβάδισμα- η διαφορά της Νέας Δημοκρατίας από το δεύτερο κόμμα είναι 15 ποσοστιαίες μονάδες και πλέον, ενώ ο ίδιος επικρατεί επίσης με τεράστια διαφορά στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός. Δεν «αιφνιδιάζει» επίσης αφού ακόμη και στις πιο δύσκολες φάσεις την κυβερνητικής πορείας η Νέα Δημοκρατία καταφέρνει στην εκτίμηση ψήφου να συγκρατήσει τις δυνάμεις των ευρωεκλογών ή και να τις αυξήσει στις λιγότερο πιεστικές περιόδους, όπως συνέβη στα τελευταία γκάλοπ. Οι δημοσκόποι παρατηρούν ότι επί ένα χρόνο η κυβερνητική παράταξη εμφανίζει χαρακτηριστικά αντοχής κι ότι μπορεί να απευθύνεται ταυτόχρονα σε διαφορετικά εκλογικά κοινά με στοχευμένες πολιτικές, οι οποίες της επιτρέπουν διαδοχικές μικρές νίκες σε διάφορα πεδία. Την ίδια ώρα οι πολίτες, παρότι δίνουν ασφαλές προβάδισμα στη ΝΔ, δηλώνουν απογοητευμένοι από τον δικό τους, διαρκή και αναποτελεσματικό πόλεμο με την ακρίβεια, με την απουσία ανοιχτού ορίζοντα για τον ευρύτερο σχεδιασμό τους. Ένα σημαντικό ποσοστό τάσσεται υπέρ της πολιτικής αλλαγής, αλλά τα κόμματα της αντιπολίτευσης συνθέτουν ένα περιβάλλον κατακερματισμού δυνάμεων και η κινούμενη άμμος μαζί με την καταλυτική ψήφο των αναποφάσιστων αποτρέπει επί του παρόντος ασφαλείς προβλέψεις για το αποτύπωμα του κάθε πολιτικού φορέα στις προσεχείς εκλογές. Άλλωστε ουδείς μπορεί να προβλέψει πόσοι και ποιο πολιτικοί φορείς θα είναι τελικά στην επίσημη προεκλογική αφετηρία.

Η Νέα Δημοκρατία έχει σχεδόν καταλήξει στο δίλημμα (περί σταθερότητας απέναντι στην ακυβερνησία) και επενδύει στην ανάπτυξη πολιτικών μέχρι τις εκλογές που θα προσελκύσουν τους δυσαρεστημένους (σήμερα) ψηφοφόρους της από τις κάλπες του 2019 και του 2023. Η επίτευξη αυτοδυναμίας δεν φαίνεται επί του παρόντος στον ορίζοντά της, αλλά η διεκδίκηση της τρίτης θητείας κάθε άλλο παρά αποκλείει τη δεύτερη κάλπη, όπου η Νέα Δημοκρατία φιλοδοξεί ότι θα προσελκύσει ένα νέο ρεύμα υπέρ της, αποδυναμώνοντας το δεύτερο κόμμα. Το ΠΑΣΟΚ για να είναι δεύτερο κόμμα σπάζοντας το αρνητικό σερί του τρίτου στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις πρέπει μέσα στους μήνες που απομένουν να «ακυρώσει» το σχέδιο Τσίπρα για τη δυναμική επανεμφάνισή του, δηλαδή να εξασφαλίσει την πρωτοκαθεδρία στην κεντροαριστερά και όχι με διαφορά μίας ψήφου. Πρέπει επίσης να κουνήσει (προς τα πάνω) τη βελόνα, χωρίς να χάσει τη μάχη με το χώρο του Κέντρου, την ώρα που θα βάζει αναχώματα στις κεντροαριστερές διαρροές προς το κόμμα Τσίπρα. Από την άλλη τα πρώτα «νέα» από την επανεμφάνιση Τσίπρα δείχνουν ότι το εγχείρημά του έχει περισσότερες δυσκολίες απ’ ότι θα ανέμεναν οι υποστηρικτές του.

Δεν είναι τυχαίο που οι τελευταίες διαρροές λένε ότι το κόμμα Τσίπρα θα αρχίσει να αποκαλύπτεται όταν οι κάλπες θα βγαίνουν από τις αποθήκες για να πάρουν θέση στα εκλογικά κέντρα. Υπάρχει βέβαια πάντα το στοιχείο του αιφνιδιασμού αλλά είναι γνωστό ότι οι εμπνευστές του κάνουν με μεγαλύτερη άνεση σχετικές κινήσεις, όταν είναι σίγουροι ότι έχουν λύσει υπάρχοντα προβλήματα και όταν έχουν περισσότερα να κερδίσουν παρά να χάσουν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση τα βήματα Τσίπρα είναι αργά και «πιστά» στην «Ιθάκη» του. Συνεχίζει τις περιοδείες και τις εκδηλώσεις για το βιβλίο, συναντά κόσμο και απλώνει ξανά γέφυρες στο πασοκογενές κοινό, διαμηνύει στον ΣΥΡΙΖΑ και στη Νέα Αριστερά ότι δεν πρόκειται να «υιοθετήσει» κόμματα στο δικό του, αλλά την ίδια ώρα αφήνει να εννοηθεί ότι θα ανοίξει τελικώς την αγκαλιά του στον «εξώστη», σε νυν βουλευτές και στελέχη που βλέπουν καλύτερη προοπτική μέσα από το δικό του εγχείρημα. «Πολιτική δεν γίνεται, περιμένοντας», του απαντά ο Σωκράτης Φάμελλος ο οποίος κρατά τα κλειδιά της Κουμουνδούρου σε μια φάση ιδιαίτερα χαμηλών δημοσκοπικών πτήσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Η Νέα Αριστερά στα γκάλοπ δεν βλέπει φως για την επόμενη μέρα και θα έλεγε κανείς ότι είναι νομοτέλεια η κοινή τους προσπάθεια με στόχο την εκ νέου είσοδο στη βουλή. Αλλά δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσο δεν βιάζεται να ανακοινώσει το κόμμα του ο Αλέξης Τσίπρας, τόσο θα αυξάνονται οι προσπάθειες Φάμελλου και Χαρίτση να ενισχύσουν τη θέση τους ή και την διαπραγματευτική τους δύναμη στο όνομα της συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων. Ο κ. Τσίπρας δεν βιάζεται για πολλούς λόγους. Ένας από αυτούς είναι ότι νυν βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που σκέφτονται να ενταχθούν στο κόμμα του δεν πρόκειται από τώρα να κάνουν αυτό που έπραξε ο πρώην πρωθυπουργός τον περασμένο Οκτώβριο, να παραδώσουν δηλαδή τη βουλευτική τους έδρα και να πάνε για άλλα. Ένας ακόμη λόγος είναι ότι η Μαρία Καρυστιανού δεν έχει ακόμη ανοίξει τα χαρτιά της και έτσι δεν μπορεί κανείς να εκτιμήσει τη δυναμική της στις εκλογικές δεξαμενές που ποντάρει ο κ. Τσίπρας. Ένας τρίτος λόγος είναι ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου διατηρεί αυξημένες δυνάμεις σε σχέση με τα εκλογικά ποσοστά της Πλεύσης Ελευθερίας και έτσι βάζει εμπόδια στην προοπτική επανασύνδεσης του Αλέξη Τσίπρα με αυτά τα κοινά, που άλλοτε τον ακολουθούσαν. Ένας τέταρτος λόγος είναι ότι οι πιθανές διαρροές από το ΠΑΣΟΚ προς το εκκολαπτόμενο κόμμα Τσίπρα δεν αποτελούν ένα νέο ρεύμα, αλλά δείχνουν αυτή την στιγμή την δυσφορία ψηφοφόρων της Χαριλάου Τρικούπη από την εικόνα που εκπέμπει το κόμμα. Εάν ισχύσουν τελικώς οι πληροφορίες ότι ο πρώην πρωθυπουργός θα κάνει τα αποκαλυπτήρια του κόμματος μετά από το καλοκαίρι θα έχει σίγουρα αρκετό χρόνο για να υπολογίσει όλες αυτές τις παραμέτρους, που είναι έτσι και αλλιώς καθοριστικής σημασίας για τις ευρύτερες ανακατατάξεις στο σκηνικό.