Παρασκευή 21.06.2024

Γιατί κάποιοι άνθρωποι πάντα χάνονται; Το μυστήριο της γεωγραφικής δυσλεξίας

Το φαινόμενο του να χάνεστε διαρκώς είναι πιο συχνό από ό,τι νομίζετε, με πιο πρόσφατες έρευνες να δείχνουν ότι το να βρίσκουμε τον δρόμο μας μπορεί να έχει να κάνει περισσότερο με την εμπειρία παρά με κάποια έμφυτη ικανότητα

Φανταστείτε το εξής: Βρίσκεστε σε ένα ταξίδι με φίλους. Ο ένας φίλος οδηγεί με αυτοπεποίθηση, στρίβει χωρίς δεύτερη σκέψη, ενώ εσείς κρατάτε την εφαρμογή GPS – ή τον χάρτη αν είστε boomer – και όμως εξακολουθείτε να αισθάνεστε εντελώς αποπροσανατολισμένοι. Είναι σχεδόν σαν να έχουν μια έκτη αίσθηση κατεύθυνσης, ενώ εσείς είναι σαν να γεννηθήκατε με σπασμένη εσωτερική πυξίδα. Τι ακριβώς λοιπόν συμβαίνει εδώ;

Οι ερευνητές έχουν από καιρό γοητευτεί από το γιατί κάποιοι άνθρωποι έχουν έντονη αίσθηση της κατεύθυνσης, ενώ άλλοι δυσκολεύονται. Πρόσφατες μελέτες οδηγούν ωστόσο, σε ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα: ίσως να μην πρόκειται καθόλου για φυσικό ταλέντο. Αντίθετα, η εμπειρία και η εξάσκηση παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων πλοήγησης.

Το GPS του εγκεφάλου μας

Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που ασχολούνται συχνά με δραστηριότητες που προκαλούν τη χωρική τους αντίληψη, όπως για παράδειγμα, η πεζοπορία, το παίξιμο ορισμένων βιντεοπαιχνιδιών ή ακόμη και η τακτική πλοήγηση σε νέες διαδρομές- τείνουν να έχουν καλύτερες δεξιότητες κατεύθυνσης. Αντίθετα, όσοι βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στο GPS ή αποφεύγουν να προκαλούν τις ικανότητές τους στην πλοήγηση, μπορεί να μην αναπτύξουν ποτέ μια ισχυρή αίσθηση κατεύθυνσης.

Σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει ο ιππόκαμπος του εγκεφάλου, μια περιοχή κρίσιμη για τη μνήμη και τη χωρική πλοήγηση. Σκεφτείτε τον ως τον προσωπικό χαρτογράφο του εγκεφάλου μας. Οι άνθρωποι λοιπόν που εμπλέκουν ενεργά τον ιππόκαμπο τους με την πλοήγηση σε νέα περιβάλλοντα, την εκμάθηση ορόσημων και την ανάπτυξη νοητικών χαρτών, ουσιαστικά εκπαιδεύουν το GPS του εγκεφάλου τους. Με την πάροδο του χρόνου, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε βελτιωμένες δεξιότητες κατεύθυνσης. Από την άλλη πλευρά, αν αφήνετε πάντα το τηλέφωνό σας να σας καθοδηγεί, ο ιππόκαμπος σας δεν “γυμνάζεται” ιδιαίτερα. Είναι ακριβώς σαν να πηγαίνετε στο γυμναστήριο: δεν μπορείτε να χτίσετε μυς χωρίς τακτική άσκηση, και δεν μπορείτε να αναπτύξετε δεξιότητες πλοήγησης χωρίς να προκαλείτε τακτικά την αίσθηση κατεύθυνσης.

TOURIST_GPS_

Συμβουλές για τους μονίμως χαμένους (στον δρόμο, όχι στη ζωή)

Αν λοιπόν είστε κάποιος που φαίνεται να χάνεται πάντα, υπάρχει ελπίδα! Ακολουθούν μερικοί τρόποι για να βελτιώσετε την αίσθηση προσανατολισμού σας:

• Πηγαίνετε σε απρογραμμάτιστες περιπέτειες: Δοκιμάστε να εξερευνήσετε νέες περιοχές χωρίς να βασιστείτε στο GPS. Ξεκινήστε από ένα οικείο μέρος και επεκτείνετε σταδιακά την περιοχή σας.
• Παίξτε βιντεοπαιχνίδια: Ορισμένα βιντεοπαιχνίδια, ειδικά εκείνα με εκτεταμένους κόσμους προς εξερεύνηση, μπορούν να βοηθήσουν στη βελτίωση της χωρικής αντίληψης και των δεξιοτήτων πλοήγησης.
• Ξεκινήστε το προσανατολισμό: Αυτό το “άθλημα” περιλαμβάνει την πλοήγηση σε άγνωστα εδάφη χρησιμοποιώντας χάρτη και πυξίδα. Είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να εξασκηθείτε και να βελτιώσετε τις ικανότητές σας στον προσανατολισμό.
• Χρησιμοποιήστε ορόσημα: Όταν πλοηγείστε, σημειώστε ορόσημα και χρησιμοποιήστε τα για να δημιουργήσετε νοητικούς χάρτες. Αυτό μπορεί να σας βοηθήσει να συνειδητοποιήσετε καλύτερα το περιβάλλον σας και να βελτιώσετε την ικανότητά σας να βρίσκετε το δρόμο σας.
• Εξάσκηση, εξάσκηση, εξάσκηση: Όπως σε κάθε δεξιότητα, η εξάσκηση είναι ο δρόμος προς την τελειότητα. Όσο περισσότερο προκαλείτε τον εαυτό σας να πλοηγηθεί χωρίς βοήθεια, τόσο καλύτερα θα γίνετε.
• Αγκαλιάστε την περιπέτεια
Αν και μπορεί να είναι απογοητευτικό να αισθάνεστε πάντα χαμένοι, υπάρχει και μια περιπετειώδης πλευρά. Όσοι έχουν κακή αίσθηση προσανατολισμού συχνά σκοντάφτουν σε κρυμμένα διαμάντια και απροσδόκητες παρακάμψεις. Ποιος ξέρει τι ωραία καφετέρια ή γραφικό σοκάκι μπορεί να ανακαλύψετε ενώ προσπαθείτε να βρείτε το δρόμο σας; Έτσι, την επόμενη φορά που θα βρεθείτε απελπιστικά αποπροσανατολισμένοι, θυμηθείτε: δεν είναι ότι είστε εγγενώς κακοί στην πλοήγηση, απλώς δεν έχετε εκπαιδεύσει ακόμα το μυαλό σας. Με λίγη εξάσκηση και πολλές περιπέτειες, μπορείτε να μεταμορφωθείτε από έναν περιπλανώμενο με προβλήματα κατεύθυνσης σε έναν σίγουρο ανιχνευτή διαδρομών. Και ποιος ξέρει, ίσως αρχίσετε να απολαμβάνετε το ταξίδι όσο και τον προορισμό.

Πηγή

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

9:30 πμ

Για να σας απαλλάξω από την αγωνία, έτσι αποκαλεί τον Αλέξη Τσίπρα στενός πολιτικός του πρώην φίλος σε άρθρο του σε μεγάλο συριζαϊκό site. Του προσάπτει πολλά, αλλά οι μομφές δεν αφορούν μόνον το απώτερο παρελθόν, αλλά και το πολύ πρόσφατο. Τότε, που λίγες ώρες πριν από το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ αποπειράθηκε, με μια ομολογουμένως άστοχη παρέμβαση του, να ανατρέψει πραξικοπηματικά τον Στέφανο Κασσελάκη, που είχε εκλεγεί με μεγάλη πλειοψηφία στην ηγεσία του κόμματος. Και σαν να μην έφτανε αυτό, προχθές στη γενέθλια εκδήλωση του ιδρύματός του δεν κάλεσε μόνον τον αρχηγό των «αποστατών» Αλέξη Χαρίτση, αλλά όλους τους βουλευτές της Νέας Αριστεράς, επιβραβεύοντας -πάντα κατά τον αρθρογράφο- την αποστασία τους και την υπεξαίρεση των εδρών του ΣΥΡΙΖΑ. Έγραφα τις προάλλες πως η επιχειρούμενη συγκρότηση του ενιαίου φορέα της Κεντροαριστεράς δεν είναι εύκολη υπόθεση. Τα προβλήματα είναι πολλά και δεν προέρχονται μόνον από το ΠΑΣΟΚ. Προέρχονται κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς βλέπουν πως πίσω από αυτόν τον φορέα κρύβονται σχεδιασμοί που αποβλέπουν σε πρώτη φάση στην περιθωριοποίηση του Στέφανου Κασσελάκη και σε δεύτερη φάση στην εκπαραθύρωσή του. Δηλαδή, ό,τι δεν πέτυχε ο Α. Τσίπρας με την παρέμβασή του λίγες ώρες πριν από το Συνέδριο του Φεβρουαρίου, να το πετύχει τώρα μέσα από άλλο μονοπάτι. Η επίθεση που δέχθηκε ο Α. Τσίπρας είναι ενδεικτική ενός κλίματος που υπάρχει στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ προς το πρόσωπό του. Στην Αριστερά σχεδόν πάντα μετά από μια μεγάλη ήττα βγαίνουν τα μαχαίρια και έρχονται στην επιφάνεια αντιπαλότητες προηγούμενων ετών. Ενώ η Νέα Δημοκρατία διαχειρίστηκε όλες τις μεγάλες ήττες της με ψυχραιμία, κάτι που συνέβαλε στην ανάκαμψή της, η Αριστερά τις βίωσε τραυματικά, χωρίς να αναζητήσει τις ιδεολογικές και πολιτικές αιτίες για αυτές τις ήττες (βλ. 1977, 1993, 2019, 2023). Σήμερα, με την προοπτική δημιουργίας ενός κοινού φορέα της Κεντροαριστεράς βρίσκεται μπροστά στο ενδεχόμενο μιας ακόμα διάσπασης. Τον Κασσελάκη πολύ δύσκολα θα τον «φάνε». Ο οποίος προφανώς αισθάνεται πανίσχυρος -έπεσε έξω μόνον τρεις μονάδες από τον εκλογικό του στόχο- και εκτός από τον Θεοχαρόπουλο απέλυσε από τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Γιώργο Τσίπρα. Αυτά να τα βλέπουν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που επιζητούν να απομακρύνουν τον Νίκο Ανδρουλάκη που πέτυχε το κόμμα του να παρουσιάσει στις ευρωεκλογές μια μικρή άνοδο, πάντως άνοδο και όχι πτώση. Τώρα, γιατί τον αποκαλεί ο πρώην φίλος του «Μπρέζνιεφ του ΣΥΡΙΖΑ;». Σας παραθέτω τα λόγια του αρθρογράφου. «Ένας ολόκληρος λαός του είπε: εσένα θέλουμε, το κόμμα σου δε θέλουμε να το βλέπουμε, σε κάναμε κυβέρνηση με 36%, σου δίνουμε 32% στην ήττα σου, σε περιμένουμε πάλι, αλλά άλλαξέ τα όλα. Κι εκείνος δεν άλλαξε τίποτα! Ένας ακίνητος πρόεδρος επί τέσσερα χρόνια, ο Μπρέζνιεφ του ΣΥΡΙΖΑ». Βρήκα πολύ επιτυχημένο τον χαρακτηρισμό, που μάλλον δε θα άρεσε σε όσους εξακολουθούν να ποντάρουν -για τους δικούς τους λόγους- σε ένα κουτσό άλογο. Τα γραμμάτια ξεπληρώνονται, αλλά στην προκειμένη περίπτωση πεταμένα λεφτά.