Γιατί προτιμούν Τσίπρα και όχι Ανδρουλάκη…

Ηαποκάλυψη και ανάδειξη της ιστορίας με το ακίνητο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης που το νοίκιαζε σε δημόσια υπηρεσία η οποία του ανέθετε και την ανακαίνιση καταδεικνύει δυο πράγματα.

Το πρώτο είναι η διαπλοκή του μεγαλύτερου μέρους του πολιτικού και κομματικού προσωπικού με τις κρατικές προμήθειες με όρους που μπορεί να είναι νόμιμοι αλλά ενέχουν ηθικές ενστάσεις.
Εδώ ισχύουν τα περί της γυναικός του Καίσαρα, που δεν αρκεί να είναι τίμια αλλά θα πρέπει και να φαίνεται…

Στη ιστορία με το εκατομμύριο στο εξωτερικό που ξεχάστηκε να δηλωθεί η … επιστήμη σηκώνει τα χέρια της…

Το δεύτερο και πιο σημαντικό στην παρούσα φάση, είναι πως ο χρόνος που «σηκώθηκε» το ζήτημα λίγους μήνες πριν τις εκλογές και λίγες μέρες πριν την επίσημη πρώτη του κόμματος Τσίπρα. Στην κυβέρνηση φαίνεται να προτιμούν τον κ. Τσίπρα έναντι του κ. Ανδρουλάκη για αντίπαλο. Αυτό δείχνει το ανέβασμα των τόνων για το συγκεκριμένο ζήτημα από στελέχη που θεωρείται πως εκπέμπουν   τροχιοδεικτικές βολές των προθέσεων της κυβέρνησης.

Η αλήθεια είναι πως ο κ. Τσίπρας μοιάζει με βολικότερο αντίπαλο του κ. Ανδρουλάκη. Οι μνήμες της «τραγωδο-ιλαρικής» περιόδου διακυβέρνησης είναι νωπές και τα ίχνη της αντι-ΣΥΡΙΖΑ  «υγειονομικής ζώνης» των 2/3 της κοινωνίας είναι ακόμη ορατά.

Ο κ. Τσίπρας από το 2016 και μετά έχει χάσει κάθε αναμέτρηση με τον κ. Μητσοτάκη και το 2023 μετά τη συντριπτική ήττα ορθώς αποφάσισε να αποσυρθεί.  Αν το ’23 που ηττήθηκε με 20 μονάδες διαφορά και ποσοστό που μετά βίας ξεπέρασε το 20% θα είναι δύσκολο το 2027  με αντίστοιχο ποσοστό και ανάλογη διαφορά να υποστηρίξει πως βρίσκεται σε τροχιά εξουσίας.

Η κυβέρνηση φαίνεται να θεωρεί πως ο Αλέξης Τσίπρας είναι πιο «βολικός» αντίπαλος για αρκετούς λόγους:

Πρώτον, αποτελεί ένα πολιτικό πρόσωπο με ισχυρά αρνητικά αντανακλαστικά σε ένα μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος λόγω της περιόδου 2015–2019, των capital controls, του δημοψηφίσματος και της υπερφορολόγησης. Αυτό βοηθά τον Κυριάκο Μητσοτάκη να επαναφέρει το δίλημμα «σταθερότητα ή επιστροφή στην κρίση».

Δεύτερον, ο Τσίπρας λειτουργεί συσπειρωτικά για τη Νέα Δημοκρατία. Όποτε ανεβαίνει πολιτικά ο πρώην πρωθυπουργός, ενεργοποιούνται πιο εύκολα τα αντι-ΣΥΡΙΖΑ αντανακλαστικά του κεντροδεξιού χώρου.

Τρίτον, το ΠΑΣΟΚ υπό τον Ν. Ανδρουλάκη  διεκδικεί τον χώρο του κέντρου, όπου κρίνονται οι εκλογές. Ένα ισχυρό ΠΑΣΟΚ αφαιρεί ψήφους κυρίως από τη ΝΔ σε πιο μετριοπαθείς και κεντρώους ψηφοφόρους. Αντίθετα, ένας ισχυρός Τσίπρας πολώνει το σκηνικό και επαναφέρει το δίπολο ΝΔ–ΣΥΡΙΖΑ, που ιστορικά έχει ευνοήσει τον Μητσοτάκη. Στην περίπτωση αυτή η Ν.Δ. αποσπά κεντρογενείς ψήφους από ΠΑΣΟΚ.

Τέταρτον, η κυβέρνηση θεωρεί ότι μπορεί ευκολότερα να αντιπαρατεθεί με τον «παλιό ΣΥΡΙΖΑ» παρά με ένα ανανεωμένο κεντροαριστερό προφίλ τύπου ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα μπορούσε να εμφανιστεί πιο θεσμικό και λιγότερο συγκρουσιακό.

Γι’ αυτό και συχνά στο Μαξίμου εκτιμούν ότι η πολιτική επαναφορά του Τσίπρα επαναφέρει ένα γνώριμο πεδίο μάχης, όπου η στρατηγική του φόβου και της σύγκρισης με το 2015 λειτουργεί πιο αποτελεσματικά.

📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών

Ο πολιτισμός μας ΔΕΝ είναι η Γιουροβίζιον

Κύριε Στούπα , καλησπέρα σας

Διαβάζοντάς σας ανελλιπώς μέσα από τα κείμενά σας  διαφαίνεται η αγωνία σας για τον πραγματικό πολιτισμό μας. Στο πλαίσιο αυτό θα ήθελα, αν φυσικά είναι εφικτό,  να δημοσιεύσετε το κείμενό μου με τίτλο: «Ο πολιτισμός μας ΔΕΝ είναι η Γιουροβίζιον» μήπως και ασχοληθεί κάποιος πραγματικά με όσα συμβαίνουν στην ΕΡΤ. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για τον χρόνο σας…

Παρά την συνεχή προσπάθεια της ΕΡΤ με εκατοντάδες εκπομπές να μας πείσει  ότι ο πολιτισμός μας είναι πια η … Γιουροβίζιον, η πραγματικότητα απέδειξε ότι αυτό δεν συμβαίνει κι ας την «ψώνισαν» κάποιοι πιστεύοντας ότι ο τραγουδιστής μας θα έπαιρνε την πρώτη θέση. Ευτυχώς, με τη 10η θέση δεν χρειάζεται να διοργανώσουμε του χρόνου το πανάκριβο αυτό πανηγύρι.

Και μπορεί ο πραγματικός πολιτισμός μας να έχει ξεχαστεί από τη δημόσια τηλεόραση, η οποία θα έπρεπε να δίνει σταθερά χώρο στην  πραγματική πλευρά του και όχι μόνο σε μεγάλα events ή στην  «εύκολη» και κουτσομπολίστικη ψυχαγωγία, καθότι η δημόσια τηλεόραση δεν είναι απλώς ένα κανάλι τηλεθέασης αλλά έχει θεσμικό ρόλο οφείλοντας να ισορροπεί ανάμεσα σε ενημέρωση, ψυχαγωγία και ουσιαστική ανάδειξη όλων των πλευρών του πολιτισμού.

Όταν η προβολή ενός εύκολου, μαζικού θεάματος ακυρώνει τον πραγματικό πολιτισμό εις βάρος άλλων μορφών τέχνης (ποίησης, θεάτρου, ντοκιμαντέρ, λαϊκής παράδοσης), τότε όντως η δημόσια τηλεόραση δεν επιτελεί τον ρόλο της. Αλλά τι να περιμένεις όταν η διευθύντρια προγράμματος της ΕΡΤ εμφανίζεται και ως παρουσιάστρια της Γιουροβίζιον;

Καμία χώρα της Ευρώπης δεν κάνει αυτό που ειδικά φέτος έχει φτάσει εδώ στην υπερβολή του. Η ΕΡΤ θα μπορούσε να παράγει η ίδια πολιτισμό και όχι μόνο να αναμεταδίδει ή να σχολιάζει θεάματα τύπου Γιουροβίζιον.

Όταν ακόμη και το καθημερινό «μαγκαζίνο» (Στούντιο 4) γυρνάει σχεδόν μονοθεματικά για εβδομάδες γύρω από τη Γιουροβίζιον τότε έχουμε μία ακόμη lifestyle εκπομπή, κάτι που φαίνεται να απολαμβάνουν οι παρουσιαστές της σχολιάζοντας ανάλαφρα τους πάντες και τα πάντα αφού ο μισθός καταβάλλεται κανονικά.

Όταν η  δημόσια τηλεόραση αφήνει χώρο για εύκολο περιεχόμενο ενώ οι θεατρικές μεταδόσεις είναι σπάνιες , οι ποιοτικές ταινίες καταλήγουν μετά τα μεσάνυχτα, ο αμερικανικός κινηματογράφος είναι εξορισμένος, το βιβλίο είναι απών, η λογοτεχνία άγνωστη λέξη, οι μεγάλοι συνθέτες άφαντοι, οι σειρές που θα μπορούσαν να γνωρίσουν και στη νέα γενιά έναν Τσιτσάνη, έναν Βαμβακάρη ή τα μεγάλα ξένα ροκ συγκροτήματα αυτό σημαίνει ότι το όποιο πολιτιστικό περιεχόμενο δεν αντιμετωπίζεται ως κεντρικός πυλώνας, αλλά ως συμπλήρωμα.
kstoupas@liberal.gr

πηγή: liberal