Παρασκευή 27.01.2023

Μισό αιώνα μετά και ακόμα το σύνδρομο αντέχει

Ηταν αναμενόμενο ότι ο θάνατος του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου, που κλείνει και συμβολικά μια εποχή που είχε ήδη παρέλθει με την κατάργηση της βασιλείας, θα πυροδοτούσε υπερβολικές αντιδράσεις ένθεν και κείθεν. Από τους απείρου κάλλους χαρακτηρισμούς περί μεγαλειοτάτου και όνειρα για διαδόχους του στέμματος μέχρι τις αδιανόητες για πολιτισμένο κράτος υβριστικές αναφορές και προσβολές. Ανάμεσα στα δύο αυτά στρατόπεδα βρίσκεται η Ιστορία, πρωταγωνιστικό ρόλο στην οποία έπαιξαν ο εκλιπών και ο θεσμός της μοναρχίας που εκπροσωπούσε.

Θα έλεγε κανείς πως τόσες δεκαετίες μετά το δημοψήφισμα του ’74, με το οποίο έκλεισε οριστικά το πολιτειακό ζήτημα για την Ελλάδα, θα είχαμε ξεμπερδέψει με απωθημένα και κατάλοιπα του παρελθόντος. Πως μισό αιώνα μετά δεν θα ψάχναμε άλλους σκελετούς στην ντουλάπα και θα προχωρούσαμε μπροστά. Αλλά το σύνδρομο της Μεταπολίτευσης δεν έχει ακόμα γιάνει. Καραδοκεί στο εθνικό μας ασυνείδητο έτοιμο να υπερασπιστεί μια Δημοκρατία που δεν κινδυνεύει από έκπτωτους μονάρχες, ούτε νεκρούς ούτε ζωντανούς. Είναι το ίδιο σύνδρομο που δεν αφήνει να ησυχάσουν τα φαντάσματα του εμφυλίου, αυτό το σύνδρομο που τρέφεται από οτιδήποτε διχάζει και ερεθίζει τα πιο ταπεινά ένστικτα.

Κανείς δεν λέει πως πρέπει να δοθεί συγχωροχάρτι σε όσους πλήγωσαν άμεσα ή έμμεσα, ηθελημένα ή αθέλητα την Ελλάδα, ούτε πως πρέπει να ξαναγράψουμε σελίδες της Ιστορίας για να δικαιώσουμε ή να τιμωρήσουμε πρόσωπα που από καιρό πια δεν βρίσκονται στη ζωή ή που πλέον δεν παίζουν κανένα ρόλο στη δημόσια ζωή του τόπου. Ομως κάποια στιγμή πρέπει να μάθουμε να αναμετριόμαστε με την Ιστορία μας χωρίς να τρωγόμαστε μεταξύ μας. Να τη διαβάζουμε, να τη γνωρίζουμε, να την ερμηνεύουμε, να διδασκόμαστε από αυτήν με νηφαλιότητα και ψυχραιμία. Χωρίς να μένουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν, αλλά και χωρίς να το εξαφανίζουμε σε μια βολική λήθη. Η Γ’ Ελληνική Δημοκρατία δεν έχει τίποτα να φοβάται και ξέρει να σέβεται. Τα συλλυπητήρια στους οικείους του.

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ