Παναγιώτης Τσακύρης “Για ό,τι έχουμε κερδίσει , έχουμε ματώσει. Ας το αντιληφθούμε επιτέλους κι  ας είμαστε μονιασμένοι”

Τα Ιστορικά γεγονότα και οι επέτειοι δεν εορτάζονται μόνο για να διατηρούν ζωντανή τη συλλογική  ιστορική  μνήμη, απαραίτητη προϋπόθεση για την επιβίωση ενός  Έθνους.

Τα Ιστορικά γεγονότα έρχονται να αναδείξουν άλλη μία προϋπόθεση για την επιβίωση ενός λαού. Την αυτοκριτική  που πρέπει να κάνει μαζί με  τον αγώνα για την    αυτογνωσία του.

Η αυτογνωσία είναι εκείνη που απομακρύνει ένα λαό , όπως κι ένα άτομο από το δαίμονα της « ΫΒΡΕΩΣ», την οποία ακολουθεί η αδέκαστη « ΝΕΜΕΣΙΣ».

Έτσι κι ετούτη εδώ η επέτειος των 200 χρόνων απ΄ την ημέρα που υψώθηκε το λάβαρο της Εθνικής Παλιγγενεσίας, δε θα πρέπει  να είναι μία επέτειος αφύπνισης μόνο για το ποιες είναι εκείνες οι αξίες που δημιουργούν το θαύμα της Ανάστασης, αλλά και τι είναι αυτό που μας οδηγεί κάθε φορά σαν Έθνος σε μία Σταύρωση.

Προσπαθώντας να βρώ κάποιους λόγους έπεσα πάνω στους στίχους του Εθνικού μας ποιητή:

« Απ΄ εσάς απομακραίνει

κάθε δύναμη εχθρική.

Αλλ΄ ανίκητη μία μένει

Που ταις δάφναις σας μαδεί….

Η Διχόνοια που βαστάει

ένα σκήπτρο η δολερή

καθενός χαμογελάει

παρ΄ το λέγοντας κι εσύ»

Και πράγματι, αυτό είναι το μαράζι ετούτου του λαού. Η Διχόνοια. Παρατηρούμε πως αυτός ο Εθνοκτόνος ιός έρχεται συνήθως όταν ο λαός μας βιώνει δύο καταστάσεις.

Απ τη μία, όταν διανύει  μία κρίση  παρακμής και πανικού. Τότε αναφύονται μέσα από τη σήψη διάφορα προϊόντα της καθώς βρίσκουν την ευκαιρία να επιβιώσουν- γιατί αλλιώς δε θα δύναντο. Και σπέρνουν τη διχόνοια. Το «διαίρει και βασίλευε». Τότε φεύγει το « εμείς» του Μακρυγιάννη και γίνεται το «εμείς» κι «αυτοί».

Τα τείχη της Πόλης  είχαν ραγίσει πολύ πριν τα πατήσει ο Τούρκος το 1453 . Ανθενωτικοί – Ενωτικοί. Ένα ψευτοδίλημμα για να διαλέξει ένας κουρασμένος και  ταλαιπωρημένος λαός όχι αν θα μείνει ελεύθερος, αλλά ποιος θα είναι ο δυνάστης του.

Απ την άλλη η διχόνοια αναφύεται όταν αισθανθούμε νικητές και σίγουροι για τον εαυτό μας , υπερόπτες. Τότε σαν μια κατάρα που μας περιμένει στη γωνία, πάντοτε έρχεται να μας σκεπάσει με το πέπλο της , να μας κάνει να κλειστούμε στον εαυτό μας, λες και είμαστε μόνοι σε τούτη τη γη. Τότε τα ξεχνάμε όλα σα μεθυσμένοι  και θεωρούμε την ευδαιμονία μας υποχρέωση της Θείας Πρόνοιας προς εμάς κι αρχίζουμε να σκοτωνόμαστε για τη νομή της. Διακατεχόμενοι απ αυτό το σαράκι δε διστάζουμε μετά το « Ωσαννά» , να αναφωνήσουμε το ¨Σταύρωσον»  σε όσους μόχθησαν για αυτή την ελευθερία και την προκοπή. Ίσως γιατί η παρουσία τους μας γεμίζει ενοχές.

Κάναμε Αρχιστράτηγο τον Κολοκοτρώνη για να τον φυλακίσουμε. Φωνάξαμε « ευλογημένος ο ερχόμενος» στον Καποδίστρια για να τον φονεύσουμε. Αποθεώσαμε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο όταν έμπαινε θριαμβευτής στην Αθήνα για να τον πετάξουμε απ΄ την Ακρόπολη. Η κατηγορία  για  όλους μία : προδότης!!

Τα αποτελέσματα της διχόνοιας ήταν απ τη μία 400-500 χρόνια σκλαβιάς κι απ την άλλη να κινδυνεύσει η Επανάσταση μετά από έξι χρόνια να χαθεί.

Δε θα μιλήσω για τους διχασμούς του επόμενου αιώνα.

Και όμως, το θαύμα και πάλι έγινε. Η Εθνική Παλλιγγενεσία πήρε σάρκα και οστά γιατί ετούτος ο λαός μέσα στα πολλά , έχει  λάβει ακόμη ένα τάλαντο απ τη Θεία Πρόνοια. Έχει ισχυρό το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και επιβίωσης. Αίφνης ξυπνά απότομα και ξαναρχίζει. Και όταν αντιλαμβάνεται τα λάθη του και τι είναι αυτό που τον πηγαίνει πίσω ανασυστήνεται. Έτσι έγινε και το 1821 και τελικά τα ποτάμια αίματος που χύθηκαν δεν πήγαν χαμένα και  δίνεται έτσι  η δυνατότητα σε μας τους ελάχιστους να γιορτάζουμε την επέτειο της Εθνικής μας Ανάστασης.

Γιατί εμείς οι Έλληνες σηκώνουμε άλλη μια κατάρα. Τίποτε δε μας έχει χαριστεί. Γι αυτό και τίποτε δε πρέπει να το  θεωρούμε δεδομένο. Για ό,τι έχουμε κερδίσει , έχουμε ματώσει. Ας το αντιληφθούμε επιτέλους κι  ας είμαστε μονιασμένοι. Να ένα μήνυμα που μας στέλνουν απ τους τάφους τους οι ήρωες του ’21.

Παναγιώτης Τσακύρης

Αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Τουρισμού

Δικηγόρος