Πετούσαν τη στρατιωτική στολή τους και έκαναν μπάνιο γυμνοί. Ετρωγαν για πρώτη φορά στη ζωή τους φέτα και ελιές. Γιαούρτι και μαύρο ψωμί. Επιναν για πρώτη φορά τσίπουρο, αλλά δεν ήξεραν πώς λεγόταν αυτό το αψύ ποτό και το έλεγαν κονιάκ. Είχαν έρθει από τη μακρινή Αυστραλία για να πολεμήσουν και το ορμητήριό τους ήταν αυτό το άνυδρο νησί του Αιγαίου, όπου στις γιορτές οι ντόπιοι πιάνονταν χέρι χέρι και χόρευαν σε κύκλους. Ανήκαν στα στρατεύματα της Νέας Ζηλανδίας και της Αυστραλίας, τους ANZAC, που συμμετείχαν στην εκστρατεία της Καλλίπολης το 1915 μαζί με Γάλλους, Ιταλούς, Βρετανούς, Καναδούς και Ινδούς. Η Λήμνος ήταν ο τόπος όπου στρατοπέδευαν και νοσηλεύονταν.
Πάνω από έναν αιώνα μετά, οι απόγονοί τους επιστρέφουν στον τόπο όπου πολέμησαν και έχουν ταφεί κάποιοι από εκείνους τους στρατιώτες. Ερχονται στη Λήμνο και αναζητούν τα συμμαχικά κοιμητήρια και το νοσοκομείο εκστρατείας του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Επισκέπτονται με λουλούδια την «αυστραλιανή προβλήτα» στον Μούδρο.
