Αυτό το Λεσβιακό ποδόσφαιρο θέλουμε!

Την Κυριακή (χθες) είχαμε το τοπικό αγώνα των ποδοσφαιρικών εκπροσώπων της Λέσβου στην Γ εθνική κατηγορία. Έκατσα να το δω ως υποστηρικτής του Αιολικού δίχως να μην επικροτώ την προσπάθεια του Αετού τον οποίο υποστηρίζω στα υπόλοιπα παιχνίδια του.

Ένα ματς που από τα πρώτα λεπτά φάνηκε ότι οι παίκτες και των δύο ομάδων δεν θα άφηναν περιθώρια στους αντιπάλους τους. Φωνές, μαρκαρίσματα και φάσεις γεμάτα ένταση και πάθος σε μια ποδοσφαιρική γιορτή που μόνο η αντιπαλότητα χώριζε τις 2 ομάδες μέσα στο γήπεδο. Οι παίκτες γνωστοί μεταξύ τους άλλωστε έχουν συνυπάρξει αρκετοί εξ αυτών συμπαίκτες κατά το παρελθόν. Οι στόχοι των ομάδων ξεκάθαροι, για τον έμπειρο Αιολικό η άνοδος, για τον Αετό η ονειρική συμμετοχή με στόχο την παραμονή και όπου βγει το ταξίδι.

Εμένα 2 εικόνες μου έμειναν στο μυαλό και γι αυτό διαβάζετε αυτό το κείμενο. Η πρώτη έχει να κάνει με τις αγκαλιές πριν την έναρξη των παικτών και των 2 ομάδων μεταξύ τους.
Η δεύτερη και βασική, είναι η κόκκινη του Γιουκαρή. Λίγα λεπτά νωρίτερα ο Γιουκαρής είχε δει την κίτρινη κάρτα για σκληρό μαρκάρισμα στον Πετρουζέλλη. Λίγο αργότερα πάλι στο χώρο του κέντρου ξανά σε ένα μαρκάρισμα μεταξύ του Πετρουζέλλη με τον Γιουκαρή επηρεασμένοι από την προηγούμενοι φάση και οι 2 παίκτες είχαν μια έντονη αψιμαχία. Οι πιο ψύχραιμοι τους χώρισαν και ο διαιτητής περίμενε να σηκωθούν για να δείξει στον καθένα την κίτρινη κάρτα που συνέπεια για τον Γιουκαρή θα ήταν να δει την κόκκινη και να αποχωρήσει. Εκεί ο αρχηγός του Αετού Λουτρών Μιχάλης Κριπιντίρης ακούστηκε χαρακτηριστικά σε όλο το γήπεδο να φωνάζει στον διαιτητή “έχει ήδη κίτρινη μην του βγάλεις 2η“. Ο Κριπιντίρης δεν νοιάστηκε και δεν επιδίωξε να μείνει ο Αιολικός με 10 ώστε να επιδιώξει κάτι καλύτερο η ομάδα του. Σκέφτηκε ότι ο βασικός παίκτης του Αιολικού θα έχανε το επόμενο παιχνίδι σε μια σεζόν δύσκολη λόγω των συνθηκών ως προς την επίτευξη των στόχων του καθενός.

Για εμένα δίδαξε ήθος η κίνηση αυτή. Έβγαλε ένα μόνιασμα και μια αγάπη προς το αθλητικό προϊόν του νησιού το οποίο δεν έπρεπε να χαλάσει σε μια ημέρα γιορτής με μια κόκκινη κάρτα άσχετα που και οι 2 ομάδες σε καμία φάση δεν έκρυψαν τη δίψα τους για την νίκη. Έδειξε το μέλλον και ότι το ποδόσφαιρο πάντοτε έχει νικητές και χαμένους. Αλλά εδώ στη Λέσβο και οι 2 ομάδες είναι νικητές. Πολλοί παίκτες είναι φίλοι εκτός γηπέδου. Τα συμβούλια και των δύο ομάδων παλεύουν για να μην λείψει στην ομάδα τους τίποτα. Η κοινωνία επιβάλλεται να είναι δίπλα και στους 2 και να μην χωρίζεται σε 2 στρατόπεδα. Αντίπαλες είναι οι υπόλοιπες ομάδες του ομίλου.

Ολοκληρώνοντας τη σκέψη μου, ας κρατήσουμε όλοι την κίνηση του Κρίπι. Το ήθος που έβγαλε. Το κοινό καλό πάνω από το εγώ του ενός. Ας είναι μια διδαχή για όλους τους Λέσβιους καθώς ο αθλητισμός ενώνει τους ανθρώπους. Τα υπόλοιπα ήδη γράφτηκαν στην ιστορία. Μπράβο και στις 2 ομάδες. Μακάρι να τερματίσουν όσο ψηλότερα γίνεται. Έτσι θα δοθεί η ευκαιρία του χρόνου και σε άλλα παιδιά του νησιού μας να δοκιμαστούν σε μια εθνική κατηγορία.

Ο μαντραπήδας!