Κοκλώνης: «Μένω ταπί, μηδέν. Ήμουν στο γραφείο μου στο Central Park και λέω “Να πέσω ή να πλύνω πιάτα στην Αστόρια;”»

Όταν ήμουν μικρός έλεγα ότι θέλω να ξεχωρίσω, δεν μπορούσα να μπω σε καλούπι. Ήθελα να κάνω κάτι μόνος μου. Στο σχολείο το γκραντιλίκι μου ήταν να πάρω ένα καλό παπούτσι. Τα λεφτά ήρθαν ξαφνικά. Ενώ δουλεύω σε μία τράπεζα και παίρνω 1600 ευρώ αλλά ήταν βαρετή η ζωή μου. Και είμαι σε ένα αεροπλάνο, έχω καψουρευτεί στο Βερολίνο και λέω μία ζωή την έχουμε. Τι θες να κάνεις; Να ταξιδεύεις. Και έκανα ταξιδιωτικό γραφείο, από δω, από εκεί βρίσκω λεφτά και νόμιζα ότι θα είμαι ο καλύτερος ταξιδιωτικός πράκτορας. Κάθομαι γιατί έχω και πείσμα και λέω θα τα καταφέρω αλλά δεν τα κατάφερα. Πώς θα πληρώσω τη ΔΕΗ; Γνωρίζω έναν Γερμανό, μου είπε αν πιστεύω στο όνειρό μου και ήθελε 20% έκπτωση και σε 15 μέρες τα κατάφερα.«Από το μηδέν, φτάνω στο Θεό σε πέντε χρόνια. Περνάω άλλα τρία χρόνια, είμαι μπροστά από μια εκκλησία στο Μανχάταν και αναρωτιέμαι τι θα έχω στα 38. Η στραβή ήταν ότι δεν άκουγα, ήρθαν δίπλα μου άνθρωποι που ήθελαν  να δώσω, αλλά δεν έδινα. Ήμουν στο γραφείο μου στο Central Park και λέω “Να πέσω; ή να πλύνω πιάτα στην Αστόρια;”. Έχω βρει λεφτά από κάτι Αμερικανούς και όπως συζητάω το στόρι αναλυτικά, στο διπλανό τραπέζι είναι κάτι Κινέζοι επενδυτές. Πάω στο γραφείο με μια ημικρανία και μου λέει η Κινέζα “Εσύ ήσουν παιδί μου σε προηγούμενη ζωή και εγώ η μάνα σου”. Με βάφτισαν και στα κινέζικα Πεν. Είμαι σε ένα αμάξι που πάμε να φάμε σε εστιατόριο, λέω εγώ “Όλες αυτές τις μαλακίες που έχω πει, πώς θα τις κάνουμε τώρα;”. Μετέφραζαν εκεί, γινόμαστε μπίλιες με τη “μαμά” αλλά τα βρήκαμε. Μετά βρίσκομαι ξανά στο τίποτα.