Τι σηματοδοτεί ο ιστορικός συμβιβασμός στη δίκη της Meta για παιδιά και εφήβους

δίκη της Meta στο Όκλαντ δεν αφορούσε τελικά μόνο ένα ακόμη μεγάλο πρόστιμο σε μια τεχνολογική εταιρεία. Έθετε ένα πολύ δυσκολότερο ερώτημα: μέχρι πού φτάνει η ευθύνη μιας ψηφιακής πλατφόρμας για τον τρόπο με τον οποίο έχει σχεδιάσει το ίδιο της το προϊόν, όταν γνωρίζει ότι αυτό χρησιμοποιείται μαζικά από παιδιά και εφήβους.

Τελικά, το δικαστήριο δεν θα απαντήσει σε αυτή την υπόθεση. Η Meta επέλεξε τον συμβιβασμό.

Το πολυδισεκατομμυριακό πακέτο, το οποίο οι διαφορετικές επίσημες ανακοινώσεις αποτιμούν έως περίπου 17 με 18 δισεκατομμύρια δολάρια, κυριάρχησε αναπόφευκτα στους τίτλους. Δεν είναι όμως το σημαντικότερο στοιχείο της συμφωνίας.

Το σημαντικότερο είναι ότι η Meta δεσμεύεται να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν το Facebook και το Instagram για τους ανήλικους χρήστες (Meta, 2026· OAG DC, 2026). Και αυτή είναι μια εξέλιξη πολύ μεγαλύτερη από το ποσό.

Η οικονομική κλίμακα βοηθά να καταλάβουμε γιατί. Η ίδια η Meta αναμένει να καταγράψει περίπου 10 δισεκατομμύρια δολάρια νομικής επιβάρυνσης στο τρίτο τρίμηνο του 2026, την ώρα που η καθοδήγησή της για επενδύσεις κεφαλαίου το ίδιο έτος βρίσκεται στα 130 έως 145 δισεκατομμύρια δολάρια (Meta, 2026b). Το οικονομικό κόστος είναι μεγάλο. Οι δεσμεύσεις σχεδιασμού, όμως, είναι αυτές που μπορούν να αλλάξουν το προϊόν.

Δεν είναι καταδίκη — και αυτό έχει σημασία

Ας ξεκινήσουμε από τη βασική διάκριση: Η Meta δεν καταδικάστηκε. Δεν αναγνώρισε υπαιτιότητα. Δεν υπάρχει δικαστική απόφαση που να κρίνει ότι το Facebook ή το Instagram «εθίζουν» τα παιδιά, ούτε απόφαση επί των βασικών υπερασπιστικών επιχειρημάτων της εταιρείας, όπως το άρθρο 230 του αμερικανικού Νόμου περί Ευπρέπειας στις Επικοινωνίες (Communications Decency Act) ή η Πρώτη Τροπολογία.

Ο συμβιβασμός, ο οποίος τελεί υπό δικαστική έγκριση, δεν δημιουργεί από μόνος του το δεσμευτικό νομολογιακό προηγούμενο που θα μπορούσε να προκύψει από μια τελική ετυμηγορία (Meta, 2026).

Αυτό δεν είναι νομική λεπτομέρεια. Σε ένα τόσο φορτισμένο ζήτημα πρέπει να παραμένει καθαρή η διαφορά ανάμεσα σε έναν ισχυρισμό, έναν συμβιβασμό και μια δικαστική κρίση.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά: Η στρατηγική των Πολιτειών να μετακινήσουν το επίκεντρο της υπόθεσης από το περιεχόμενο στον σχεδιασμό του προϊόντος αποδείχθηκε αρκετά ισχυρή ώστε η υπόθεση να φτάσει μέχρι τη δίκη με ενόρκους. Και η Meta, αντί να αναλάβει τον κίνδυνο μιας ετυμηγορίας, επέλεξε έναν εξαιρετικά ακριβό συμβιβασμό με εκτεταμένες δεσμεύσεις για τον τρόπο λειτουργίας των προϊόντων της.

Με όρους επιχειρηματικού κινδύνου, η Meta αγόρασε βεβαιότητα.

Αυτό δεν αποτελεί νομικό συμπέρασμα. Είναι όμως μια πραγματικότητα που δύσκολα θα αγνοήσουν στο εξής οι υπόλοιπες πλατφόρμες.

Η θεωρία της ευθύνης από τον σχεδιασμό δεν εμφανίστηκε, πάντως, για πρώτη φορά σε αυτή την υπόθεση. Σε ξεχωριστή πολιτειακή διαδικασία στην Καλιφόρνια, την υπόθεση K.G.M., δικαστήριο είχε ήδη επιτρέψει το 2025 να προχωρήσουν αξιώσεις που διαχώριζαν τον σχεδιασμό από το περιεχόμενο, ενώ τον Μάρτιο του 2026 σώμα ενόρκων έκρινε τη Meta αμελή ως προς τον σχεδιασμό ή τη λειτουργία του Instagram. Πρόκειται για διαφορετική υπόθεση και όχι για δεδικασμένο της σημερινής δίκης. Δείχνει όμως ότι η θεωρία της ευθύνης από τον σχεδιασμό έχει ήδη περάσει από τη θεωρητική συζήτηση στη δικαστική αίθουσα.

Το πραγματικό αποτέλεσμα βρίσκεται στον σχεδιασμό

Το κρίσιμο ερώτημα της δίκης ήταν ακριβώς αυτή η μετατόπιση: από το περιεχόμενο στην αρχιτεκτονική του προϊόντος. Ο συμβιβασμός δεν μας έδωσε τη δικαστική απόφαση που θα δοκίμαζε μέχρι τέλους αυτή τη θέση. Μας έδωσε, όμως, κάτι άλλο: συγκεκριμένες παρεμβάσεις ακριβώς πάνω στην αρχιτεκτονική της πλατφόρμας.

Για τους ανήλικους χρήστες προβλέπεται προκαθορισμένο ημερήσιο χρονικό όριο δύο ωρών, το οποίο δεν μπορούν να απενεργοποιήσουν χωρίς γονική άδεια. Προβλέπεται νυχτερινή φραγή, περιορισμός των ειδοποιήσεων κατά τις σχολικές ώρες και ειδοποιήσεις διακοπής στα δεκαπέντε, τα εξήντα και τα ενενήντα λεπτά συνεχούς χρήσης Και αυτή είναι μια εξέλιξη πολύ μεγαλύτερη από το ποσό. Οι μετρητές «μου αρέσει» και αντιδράσεων αποκρύπτονται εξ ορισμού για τους εφήβους, ενώ διατηρούνται ιδιωτικοί λογαριασμοί και ρυθμίσεις ως προεπιλογή. Περιορίζονται επίσης φίλτρα ακραίου μακιγιάζ και αισθητικών παρεμβάσεων (Meta, 2026).

Παράλληλα, δίνεται η δυνατότητα η μη αλγοριθμική ροή (non-algorithmic feed) να ορίζεται ως προεπιλογή και να επιβάλλεται από τον γονέα, όπως και η απενεργοποίηση της αυτόματης αναπαραγωγής (autoplay) (Meta, 2026).

Κανένα από αυτά δεν είναι μέτρο που αφορά το περιεχόμενο. Είναι επιλογές σχεδιασμού.

Και εδώ βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της συμφωνίας: οι προεπιλογές (defaults).

Για χρόνια η απάντηση των πλατφορμών στην κριτική ήταν, σε μεγάλο βαθμό, ότι παρέχουν εργαλεία. Γονικούς ελέγχους (parental controls), ρυθμίσεις διαχείρισης χρόνου, επιλογές ιδιωτικότητας, δυνατότητες περιορισμού των ειδοποιήσεων.

Το πρόβλημα είναι ότι η ύπαρξη μιας ρύθμισης δεν σημαίνει ότι η ρύθμιση χρησιμοποιείται.

Η συμπεριφορική βιβλιογραφία έχει τεκμηριώσει εδώ και δεκαετίες ότι οι προεπιλογές δεν είναι ουδέτερες. Η μετα-ανάλυση των Jachimowicz, Duncan, Weber και Johnson, η οποία συγκέντρωσε 58 μελέτες με συνολικό δείγμα 73.675 ατόμων, κατέγραψε σημαντική μέση επίδραση των προεπιλογών στις επιλογές, αλλά ταυτόχρονα και σημαντικές διαφοροποιήσεις ανάλογα με το περιβάλλον και τον τρόπο σχεδιασμού τους (Jachimowicz et al., 2019).

Αυτό ακριβώς επιτρέπει να είμαστε σοβαροί χωρίς να είμαστε απόλυτοι. Οι προεπιλογές επηρεάζουν τη συμπεριφορά. Δεν την καθορίζουν μηχανιστικά. Και η διαφορά γίνεται ακόμη σημαντικότερη όταν ο χρήστης δεν είναι ένας ενήλικος καταναλωτής αλλά ένα παιδί δεκατριών ή δεκαπέντε ετών.

Ο κανόνας που ζητά «υπεύθυνη χρήση» απευθύνεται στη βούληση. Ο κανόνας που αλλάζει την προεπιλογή παρεμβαίνει στην αρχιτεκτονική. Αυτή είναι μεγάλη διαφορά.

Η ευθύνη εκεί όπου βρίσκεται ο έλεγχος

Εδώ επανερχόμαστε σε κάτι που θεωρώ κεντρικό σε όλη τη συζήτηση για τα παιδιά και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ο γονέας έχει ευθύνη. Η οικογένεια έχει ευθύνη. Το σχολείο έχει ευθύνη. Η Πολιτεία έχει επίσης ευθύνη να δημιουργεί κανόνες αναλογικούς, εφαρμόσιμους και συμβατούς με την προστασία της ιδιωτικότητας.

Υπάρχει όμως μια ασυμμετρία που δεν μπορούμε να αγνοούμε.

Ο γονέας μπορεί να ζητήσει από το παιδί του να αφήσει το κινητό. Δεν μπορεί να επανασχεδιάσει το Instagram.

Δεν ελέγχει τον αλγόριθμο συστάσεων (recommender algorithm). Δεν αποφασίζει πότε θα εμφανιστεί μια ειδοποίηση ώθησης (push notification). Δεν σχεδιάζει την ατέρμονη κύλιση (infinite scroll). Δεν γνωρίζει τα αποτελέσματα των δοκιμών διαφορετικών εκδοχών του προϊόντος και δεν έχει πρόσβαση στα δεδομένα που επιτρέπουν στην πλατφόρμα να γνωρίζει πολύ καλύτερα από εκείνον πώς συμπεριφέρονται εκατομμύρια ανήλικοι χρήστες.

Γι’ αυτό η ευθύνη πρέπει να ακολουθεί και τον πραγματικό έλεγχο.

Δεν θεωρώ αυτή τη θέση αντιφιλελεύθερη. Το αντίθετο. Μια λειτουργική αγορά δεν προϋποθέτει μόνο ελευθερία επιλογής. Προϋποθέτει λογοδοσία εκεί όπου υπάρχει μεγάλη ασυμμετρία πληροφόρησης και ισχύος. Πολύ περισσότερο όταν ο καταναλωτής είναι παιδί.

Το δίλημμα «είτε κράτος-πατέρας ή απόσυρση του κράτους» είναι πολύ φτωχό για ένα τόσο σύνθετο ζήτημα. Η φιλελεύθερη απάντηση βρίσκεται στην αναλογικότητα, στην αποτελεσματικότητα και στη λογοδοσία — τόσο της δημόσιας εξουσίας όσο και της αγοράς.

Από την αυτορρύθμιση στη ρύθμιση μέσω της δικαστικής οδού

Υπάρχει όμως και μία δεύτερη διάσταση του συμβιβασμού, περισσότερο θεσμική. Δεν έχουμε απλώς μια εταιρεία που πληρώνει για να κλείσει μια υπόθεση. Έχουμε τεχνικές υποχρεώσεις, χρονοδιαγράμματα εφαρμογής, ανεξάρτητο ελεγκτή (independent auditor), ετήσιο έλεγχο συμμόρφωσης επί πενταετία και μηχανισμό αναφοράς προς τις αρμόδιες αρχές (Meta, 2026). Προβλέπεται ακόμη η δημιουργία ανεξάρτητου ερευνητικού ιδρύματος, στο οποίο η Meta θα διαθέτει δεδομένα χρηστών κατόπιν συγκατάθεσης, με στόχο την ανεξάρτητη έρευνα γύρω από την ευημερία των εφήβων (Meta, 2026). Αυτό είναι σημαντικότερο απ’ όσο φαίνεται.

Εδώ και χρόνια υπάρχει μια δεύτερη ασυμμετρία. Οι πλατφόρμες διαθέτουν τεράστιο όγκο δεδομένων για τη συμπεριφορά των χρηστών τους, ενώ η ανεξάρτητη επιστημονική έρευνα προσπαθεί να μελετήσει τις επιπτώσεις των προϊόντων τους με σαφώς μικρότερη πρόσβαση στα πραγματικά δεδομένα. Η συμφωνία επιχειρεί να περιορίσει και αυτή την ασυμμετρία τεκμηρίωσης.

Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι ο μηχανισμός έχει σχεδιαστεί ώστε να μην τελειώνει στη Meta. Περίπου το 30% της οικονομικής συμφωνίας συνδέεται με την υιοθέτηση συγκεκριμένων αντίστοιχων μέτρων και καταβολών από το YouTube και το TikTok, ενώ η ίδια η Meta τα κάλεσε δημοσίως να ακολουθήσουν, παρουσιάζοντας τη συμφωνία ως νέο πρότυπο για τον κλάδο (Meta, 2026). Ένας δικαστικός συμβιβασμός επιχειρεί, δηλαδή, να γίνει σημείο αναφοράς για ολόκληρη την αγορά.

Αυτό θυμίζει αναπόφευκτα το Tobacco Master Settlement Agreement του 1998, χωρίς βεβαίως να σημαίνει ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι το νέο τσιγάρο. Η επιστημονική σχέση είναι διαφορετική, το αντικείμενο διαφορετικό και οι νομικές βάσεις διαφορετικές.

Υπάρχει όμως ένα κοινό θεσμικό ερώτημα: τι συμβαίνει όταν σημαντικό μέρος της ρύθμισης μιας αγοράς παράγεται όχι μέσα από την κλασική νομοθετική διαδικασία, αλλά μέσω αντιδικίας και συμβιβασμών — μιας μορφής ρύθμισης μέσω δικαστικής διαδικασίας (regulation through litigation);

Η εμπειρία του καπνού υπενθυμίζει ότι ακόμη και αποτελεσματικοί συμβιβασμοί μπορούν να έχουν παράπλευρες συνέπειες. Οι W. Kip Viscusi και Joni Hersch έχουν αναλύσει, μεταξύ άλλων, τις επιπτώσεις του αμερικανικού Master Settlement Agreement στον ανταγωνισμό, αλλά και το γεγονός ότι ο συμβιβασμός παρέκαμψε συνήθεις διαδικασίες επιβολής νέων φόρων και κανονιστικών ρυθμίσεων (Viscusi and Hersch, 2009).

Η αποτελεσματικότητα, επομένως, δεν υποκαθιστά τη νομιμοποίηση. Και η ταχύτητα δεν είναι από μόνη της αρετή.

Η Ευρώπη και η Αμερική συναντώνται στο ίδιο σημείο

Θα ήταν εύκολο να διαβάσουμε αυτή την εξέλιξη ως άλλη μία απόδειξη ότι η Αμερική δικάζει ενώ η Ευρώπη ρυθμίζει. Η πραγματικότητα είναι πιο ενδιαφέρουσα.

Στις 10 Ιουλίου 2026, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε προκαταρκτικά ότι ο εθιστικός σχεδιασμός του Facebook και του Instagram παραβιάζει τον Κανονισμό για τις Ψηφιακές Υπηρεσίες (Digital Services Act – DSA). Και κατονόμασε συγκεκριμένα τέσσερις μηχανισμούς: την ατέρμονη κύλιση (infinite scroll), την αυτόματη αναπαραγωγή (autoplay), τις ειδοποιήσεις ώθησης (push notifications) και τα ιδιαίτερα εξατομικευμένα συστήματα συστάσεων (highly personalised recommender systems) (European Commission, 2026a).

Έναν μήνα αργότερα, ο αμερικανικός συμβιβασμός παρεμβαίνει ακριβώς στους ίδιους μηχανισμούς. Όχι με ταυτόσημα εργαλεία. Οι ειδοποιήσεις περιορίζονται εξ ορισμού. Στη συνεχή χρήση παρεμβάλλονται χρονικά όρια και ειδοποιήσεις διακοπής. Για την αυτόματη αναπαραγωγή και τη μη αλγοριθμική ροή παρέχονται επιλογές που μπορούν να καταστούν δεσμευτικές από τον γονέα (Meta, 2026). Το σημαντικό είναι η σύγκλιση ως προς το αντικείμενο.

Δύο διαφορετικές έννομες τάξεις, με διαφορετικές θεσμικές παραδόσεις, καταλήγουν να κοιτούν το ίδιο πράγμα: όχι μόνο ποιος μπαίνει στην πλατφόρμα, αλλά και πώς είναι σχεδιασμένη η εμπειρία που θα συναντήσει όταν μπει. Η συζήτηση μετακινείται από την πύλη εισόδου στην αρχιτεκτονική της προσοχής.

Αλλά υπάρχει και εδώ ένα θεσμικό ερώτημα που δεν πρέπει να αγνοηθεί. Ο Julian Morgan, γράφοντας στο Verfassungsblog, έχει διατυπώσει την κριτική ότι όταν πολύ συγκεκριμένες σχεδιαστικές απαιτήσεις προκύπτουν μέσα από ατομικές διαδικασίες επιβολής του DSA, τίθενται ζητήματα νομικής βεβαιότητας, προβλεψιμότητας και δημόσιας συμμετοχής. Επισημαίνει ότι τα άρθρα 34 και 35 περιέχουν ευρείες υποχρεώσεις αξιολόγησης και περιορισμού συστημικών κινδύνων και υποστηρίζει ότι η Επιτροπή θα μπορούσε να αξιοποιεί περισσότερο τη διαδικασία κατευθυντήριων γραμμών που προβλέπει το άρθρο 35 παράγραφος 3 (Morgan, 2026). Πρόκειται για μία νομική ερμηνεία, όχι για θεσμική διαπίστωση.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, από την πλευρά της, υποστηρίζει ρητά ότι ο DSA παρέχει σαφές πλαίσιο για να καταστούν οι πλατφόρμες υπόλογες για τον εθιστικό σχεδιασμό και τις επιπτώσεις των υπηρεσιών τους (European Commission, 2026a). Και το ίδιο το άρθρο 35 του DSA προβλέπει ως πιθανό μέτρο περιορισμού των συστημικών κινδύνων την προσαρμογή του σχεδιασμού, των χαρακτηριστικών ή της λειτουργίας μιας υπηρεσίας (European Union, 2022).

Ο DSA προβλέπει, επιπλέον, τόσο κατευθυντήριες γραμμές όσο και τη δυνατότητα οι ίδιες οι πλατφόρμες να προσφέρουν δεσμεύσεις (commitments), τις οποίες η Επιτροπή μπορεί να καταστήσει δεσμευτικές με απόφασή της βάσει του άρθρου 71. Η δυνατότητα αυτή δεν είναι θεωρητική· έχει ήδη χρησιμοποιηθεί σε υποθέσεις εφαρμογής του DSA (European Union, 2022).

Η σύγκριση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, επομένως, δεν είναι απόλυτη. Στην Αμερική έχουμε ήδη έναν συμβιβασμό που αντικατέστησε την ετυμηγορία. Στην ευρωπαϊκή υπόθεση της Meta βρισκόμαστε ακόμη στο στάδιο των προκαταρκτικών πορισμάτων.

Υπάρχει όμως μια κοινή απαίτηση που πρέπει να ισχύει και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού: Οι πλατφόρμες πρέπει να λογοδοτούν για την αρχιτεκτονική που μόνο εκείνες ελέγχουν. Αλλά και οι δημόσιες αρχές, όταν παρεμβαίνουν σε αυτή την αρχιτεκτονική, οφείλουν να λογοδοτούν για τη νομική βάση, τη διαδικασία και την αναλογικότητα των επιλογών τους.

Και η Ελλάδα;

Αυτό αφορά άμεσα και την Ελλάδα.

Το ελληνικό πλαίσιο έχει ως κεντρικά εργαλεία το ηλικιακό όριο των 15 ετών και την επαλήθευση ηλικίας (age verification), με προβλεπόμενη έναρξη εφαρμογής την 1η Ιανουαρίου 2027 και κύρια ευθύνη συμμόρφωσης στις ίδιες τις πλατφόρμες (Ελληνική Κυβέρνηση, 2026).

Αυτά είναι σημαντικά εργαλεία. Δεν αρκούν όμως από μόνα τους. Το ερώτημα δεν είναι μόνο αν ο χρήστης είναι δεκατεσσάρων ή δεκαέξι ετών. Είναι και τι ακριβώς κάνει η πλατφόρμα στον χρόνο, στην προσοχή και στα δεδομένα αυτού του χρήστη από τη στιγμή που θα περάσει την πόρτα.

Ένα ηλικιακό όριο μπορεί να αποτελεί μέρος της πολιτικής προστασίας. Δεν μπορεί όμως να υποκαταστήσει την αναλογικότητα, την προστασία της ιδιωτικότητας και την ευθύνη της πλατφόρμας για τον σχεδιασμό του ίδιου του προϊόντος.

Το πραγματικό σημείο αναφοράς

Ο συμβιβασμός της Meta δεν έκλεισε τη συζήτηση. Αντίθετα, άνοιξε την επόμενη. Δεν έχουμε ακόμη τη μεγάλη δικαστική απόφαση που θα όριζε τα όρια της ευθύνης για τον σχεδιασμό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Έχουμε όμως κάτι που μπορεί να αποδειχθεί εξίσου σημαντικό: ένα πρώτο μεγάλο σημείο αναφοράς για το τι μπορεί να σημαίνει στην πράξη ασφαλής σχεδιασμός (safety by design) όταν ο χρήστης είναι παιδί.

Τους τελευταίους μήνες η δημόσια συζήτηση κινήθηκε κυρίως γύρω από την απαγόρευση: κάτω από ποια ηλικία, με ποια επαλήθευση, με πόσα προσωπικά δεδομένα και με ποια ευθύνη του γονέα.

Ίσως ο συμβιβασμός της Meta να μετακινεί επιτέλους το ερώτημα εκεί όπου έπρεπε να βρίσκεται εξαρχής. Όχι μόνο ποιο παιδί θα χρησιμοποιεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αλλά και τι μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιτρέπουμε να σχεδιάζονται για ένα παιδί. Αυτό είναι πολύ δυσκολότερο από μια απαγόρευση. Είναι όμως και πολύ πιο κοντά στην πραγματική προστασία.

Βιβλιογραφία

Jachimowicz, J.M., Duncan, S., Weber, E.U. and Johnson, E.J. (2019) ‘When and why defaults influence decisions: A meta-analysis of default effects’, Behavioural Public Policy, 3(2), pp. 159–186. doi:10.1017/bpp.2018.43. Cambridge University Press – άρθρο

Viscusi, W.K. and Hersch, J. (2009) Tobacco Regulation through Litigation: The Master Settlement Agreement. NBER Working Paper No. 15422. Cambridge, MA: National Bureau of Economic Research. NBER – Working Paper 15422

Δικτυογραφία

European Commission (2026a) Commission preliminarily finds the addictive design of Instagram and Facebook in breach of the Digital Services Act, 10 July 2026. European Commission – 10 July 2026

European Commission (2026b) Commission preliminarily finds Meta in breach of Digital Services Act for failing to prevent minors under 13 from using Instagram and Facebook, 29 April 2026. European Commission – 29 April 2026

European Union (2022) Regulation (EU) 2022/2065 on a Single Market for Digital Services (Digital Services Act), Official Journal of the European Union, L 277, 27 October 2022. EUR-Lex – Digital Services Act

Ελληνική Κυβέρνηση (2026) Θέσπιση ορίου ηλικίας για την πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την προστασία των ανηλίκων από τον ψηφιακό εθισμό, 8 Απριλίου 2026. Ελληνική Κυβέρνηση – πλαίσιο προστασίας ανηλίκων

Meta (2026) Our Agreement With Bipartisan Attorneys General: Calling on TikTok and YouTube to Join Us in Supporting Teens, 26 August 2026. Meta – επίσημη ανακοίνωση του συμβιβασμού

Morgan, J. (2026) ‘Press-Release Governance: The Question of Legality and the Function of the Commission’s Preliminary Findings Against Meta’, Verfassungsblog, 14 July 2026. doi:10.59704/4283c7ce532fe256. Verfassungsblog – Press-Release Governance

Office of the Attorney General for the District of Columbia – OAG DC (2026) Attorney General Schwalb Announces That Meta Will Pay Up to $17.1 Billion for Exploiting Kids with Intentionally Addictive Social Media Platforms, 26 August 2026. OAG DC – επίσημη ανακοίνωση

πηγή: liberal

αρθρογράφος: Γιάννης Σ. Καλαντζάκης