ΟΚάθετος Διάδρομος είναι ένας εμπορικός δρόμος για να πουλήσουν οι Αμερικανοί το δικό τους αέριο και να κερδίσουν χρήματα. Ένα ισχυρό γεωπολιτικό όπλο για την ενεργειακή εξάρτηση της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Ένας οικονομικός και πολιτικός μηχανισμός που αναβαθμίζει αυτόματα τον ρόλο της Ελλάδας στην περιοχή. Ο Κάθετος Διάδρομος είναι όλα αυτά μαζί. Για πακέτο πρόκειται. Είτε το παίρνεις, είτε το αφήνεις. Τα Βαλκάνια έχουν λύσεις. Το ρωσικό ή έστω το τουρκικό με ολίγον ή περισσότερο από ολίγον ρωσικό. Δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Συμφέροντα υπάρχουν. Απλά να ξέρουμε με ποια ταυτίζεται ο καθένας…
Ο Κάθετος Διάδρομος δεν αρέσει σε μια μερίδα της ελληνικής ελίτ. Είναι εκείνοι που πρώτοι – πρώτοι έτρεξαν να υποδεχτούν την Κίμπερλι Γκίλφoϊλ όταν έφτασε στην Αθήνα και να φωτογραφηθούν μαζί της, αλλά στη συνέχεια αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν τα όποια ελαττώματά της ως εργαλείο υπονόμευσης του Κάθετου Διαδρόμου. Για όσους δεν το γνωρίζουν να θυμίσουμε ότι όλη αυτή η ιστορία που κορυφώθηκε με τα δημοσιεύματα του ξένου Τύπου ξεκίνησε από μια ανώνυμη επιστολή Έλληνα στο Υπουργείο Ενέργειας της Βουλγαρίας. Γιατί στο Υπουργείο Ενέργειας και όχι στο γραφείο του Πρωθυπουργού; Γιατί στη Βουλγαρία και όχι στη Ρουμανία; Δεν ξεκινάς μια τέτοια «εκστρατεία» με πολλούς άγνωστους χ. Προσπαθήσεις να τους περιορίσεις…
Ο Κάθετος Διάδρομος δεν αρέσει, επίσης, στην Τουρκία. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι αναβαθμίζεται η Ελλάδα είναι πρόβλημα γι αυτούς. Αφήστε που χάνονται και πολλά χρήματα για τον τουρκικό προϋπολογισμό. Κι όταν μιλάμε για χρήματα σε άλλες σοβαρότερες χώρες από την δική μας, όλα τα άλλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα.
Είναι αλήθεια ότι έσπευσαν πολλοί να αποδομήσουν την συσχέτιση του Κάθετου Διαδρόμου με τα συμφέροντα της Τουρκίας και τον Αμερικανό πρεσβευτή στην Άγκυρα Τομ Μπάρακ. Προσπάθησαν να μας πουν ακόμη ότι η Ελλάδα δεν έχει κάτι να χάσει αν καταστραφεί το project και ότι η Γκίλφoϊλ ήταν η… πέτρα του σκανδάλου. Ότι στην Αμερική έχουν τις ενδιάμεσες εκλογές είναι γεγονός. Ότι σε μια τέτοια περίοδο η θέση της Γκίλφoϊλ θα γινότανε αυτόματα επισφαλής, ήταν αυτονόητο. Εμάς, όμως, ως Έλληνες, τι μας κόφτει η τύχη της Γκίλφoϊλ; Γιατί πρέπει κάποιοι να πανηγυρίζουν (κυριολεκτικώς) για την αποπομπή της; Τους έκλεψε τον άνδρα ή τα λεφτά από το παντελόνι;
Το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι διάφοροι ανησυχούν για τη βιωσιμότητα του Κάθετου Διαδρόμου. Και συγκρίνουν το «φθηνό» ρωσικό αέριο με το «ακριβό» αμερικανικό. Μόνο που τα πράγματα δεν είναι έτσι! Το ρωσικό ήταν χτες φθηνό. Πριν διαπιστωθεί ότι η Ευρώπη ήταν όμηρος του Πούτιν. Η χρήση του αερίου ως πολιτικό όπλο έχει κι αυτή ένα κόστος. Οι Γερμανοί το γνωρίζουν πλέον καλά αυτό, ανεξάρτητα από το ότι ευθύνονται για όλη αυτήν την κατάσταση. Το αν είναι φθηνό ή ακριβό το ρωσικό αέριο εξαρτάται από τις επιθυμίες και τις επιδιώξεις του Πούτιν. Το αμερικανικό αέριο θα είναι σίγουρα πιο φθηνό με μακροχρόνιες συμβάσεις. Όχι σαν κι εκείνες που είχε υπογράψει η Ελλάδα στο παρελθόν και φτάσαμε να πληρώσουμε πολύ ακριβότερα το «φθηνό» ρωσικό αέριο απ’ όλη την υπόλοιπη Ευρώπη! Δεν έχουμε πάθει όλοι αμνησία…
Αυτήν τη στιγμή παίζεται ένα μεγάλο παιχνίδι στη γειτονιά μας. Εμάς μας συμφέρει να γείρει η πλάστιγγα προς τη δική μας πλευρά. Την Τουρκία την συμφέρει να γύρει προς την δική της. Τυγχάνει η Ελλάδα να εξυπηρετεί σε αυτήν τη φάση και τα αμερικανικά συμφέροντα. Αλλά μην θεωρούμε ότι εξ αυτού του λόγου και μόνο δεν κινδυνεύει ο Κάθετος Διάδρομος. Σε αυτό το παιχνίδι δεν κερδίζουν πάντα οι Αμερικανοί. Ενίοτε συμβιβάζονται. Και την κρίσιμη ώρα μπορεί και να συμβιβαστούν με την τουρκική λύση. Δεν την θέλουν, αλλά αν καταστραφεί η προοπτική του Κάθετου Διαδρόμου, ίσως και να μην έχουν άλλη επιλογή.
Θανάσης Μαυρίδης
