Είναι «πολιτικοποιημένοι» οι μπαχαλάκηδες;

Βεβαίως και είναι. Αρέσει σε πολλούς στην Ελλάδα να το προσπερνούν. Κάποιοι μάλιστα «κλείνουν το μάτι» για να σας εξηγήσουν, αν δεν καταλάβατε με την πρώτη, ότι τη δουλειά την κάνουν οι «χαφιέδες της Ασφάλειας».

Η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι – προφανώς δεν ισχύει το ίδιο για όλους – λάτρεις του μπάχαλου αυτοτοποθετούνται, λέγοντας ότι εχθροί τους είναι το κράτος, το καθεστώς, ο καπιταλισμός, το σύστημα, τα κόμματα, οι συμβιβασμένοι, οι εκμεταλλευτές, οι ζάπλουτοι και οι πλούσιοι plus, ανάλογα με τα «γούστα» τους, οι Εβραίοι, οι μουσουλμάνοι, οι φασίστες, οι κομμουνιστές και, πάντα, οι πολιτικοί.

Σύγχυση φρενών, αλλά δεν παύει να είναι πραγματικότητα πως υπάρχει ένα νήμα που συνδέει όλα αυτά με την πολιτικοποίηση εντός της οποίας κινούνται. Λογική απόληξη αυτού του νήματος είναι η βία. Απολύτως δικαιολογημένη στα μάτια τους. Άντε και καμιά κλεψιά, για να βγουν τα έξοδα και να ζήσουν κι αυτοί κάπως καλύτερα.

Σύγχυση όμως έχουμε κι εμείς, οι υπερασπιστές της ανοικτής φιλελεύθερης κοινωνίας. Πιστεύουμε, ορθώς, ότι πρέπει να υπάρχει ελεύθερος χώρος έκφρασης για όλες τις απόψεις. Ακόμη κι όταν τον χώρο αυτόν τον κλέβουν από εμάς οι ακραίοι, γιατί πρέπει, λέει, να μάθουμε εξαρχής πώς θα μιλάμε γι’ αυτούς ή για τους άλλους, των οποίων η θρησκεία ή οι «ιδεολογίες» περνούν, ενίοτε, από την κατάργηση των δικών μας κοινωνικών, πολιτικών, θρησκευτικών ή απλώς πατροπαράδοτων αξιών.

Άλλοτε πάλι νομίζουμε ότι αρκεί η εφαρμογή του νόμου για την προστασία της Δημοκρατίας και, κάποτε, της ιδιοκτησίας ή της σωματικής ακεραιότητας. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, ρίχνουμε το ανάθεμα στα αστυνομικά όργανα, τα οποία, βεβαίως, καταδικάζουμε για… υπερβολική βία.

Η οικονομική κρίση οδηγεί τους πάντες στα άκρα. Για τους μπάχαλους η κρίση είναι «ευκαιρία». Νιώθουν υπερασπιστές απαράγραπτων, θεόσταλτων δικαίων και συμπεριφέρονται σαν να συμμετέχουν σε πεδίο πολέμου.

Πολλοί διανοητές, οι περισσότεροι από τους οποίους αντιμετωπίζουν τον σνομπισμό της ελληνικής καθεστηκυίας διανόησης (δηλαδή των εκδοτών, των πολιτικών, των διανοουμένων και των δημοσιογράφων), έχουν επισημάνει ότι οι φιλελεύθερες κοινωνίες διστάζουν, εδώ και πολλά χρόνια, να αποκλείσουν οτιδήποτε απειλεί ανοικτά τη συνοχή και τα θεμέλιά τους. Αναγορεύουν την ανοχή και την ανεκτικότητα σε ύψιστες αξίες, ώσπου παύουν να μπορούν να αναγνωρίσουν μια απειλή για τον κατα δικό μας τρόπο ζωής.

Κάτι πολύ απλό, όπως η αξίωση κάθε πολίτη να μην ανέχεται προσβολές από τους μπάχαλους και τους προστάτες τους, θεωρείται υπερβολικό μπροστά στο καθήκον προστασίας της ελευθερίας «τους», των θρησκοληπτικών πρακτικών «τους» και, συχνά, της βίαιης υφαρπαγής της περιουσίας μας.

Η επιλογή αυτή οδηγεί, κατά κανόνα, σε παράδοση εκ των έσω: κράτη που χτίστηκαν και πρόκοψαν επειδή εργάστηκαν σκληρά, ακολούθησαν τις αξίες της Δύσης και του πολιτισμού της, υπερασπίστηκαν τις ελευθερίες και συγκρότησαν μηχανισμούς πρόνοιας, στριμώχνονται εδώ και πολλά χρόνια στην αποδοχή της ήττας τους.

Αποτέλεσμα είναι η στυγνή εκμετάλλευσή τους από γηγενείς, νεόκοπους και εισαγόμενους «ιδεολόγους» του μπάχαλου

πηγή : liberal

αρθρογράφος Μπάμπης Παπαδημητρίου