Η καθόλου τυχαία κυριαρχία Μητσοτάκη – Μία στρατηγική που διαμέλισε την Κεντροαριστερά

Η καθόλου τυχαία κυριαρχία Μητσοτάκη

Παρακολουθώ, οµολογώ, µε ενδιαφέρον τη συζήτηση που έχει ανοίξει εδώ και αρκετό καιρό σε σχέση µε τα «λάθος» ανοίγµατα του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Κέντρο, τους υπουργούς «µουσαφίρηδες» και στο τέλος κάθε (τέτοιας) συζήτησης τη «δήθεν εγκαταλελειµµένη βάση της Νέας ∆ηµοκρατίας». Ταυτόχρονα, ακούω µια συζήτηση που προέρχεται κυρίως από τους παραπονεµένους του κυβερνώντος κόµµατος σε σχέση µε τη λάθος στρατηγική που ακολουθεί το Μαξίµου και άλλα τέτοια ωραία.

Μια κουραστική κουβέντα, που ελάχιστα απασχολεί την κοινωνία και κυρίως δεν έχει κανένα απολύτως σοβαρό διά ταύτα. Ολα αυτά όµως θα είχαν µεγαλύτερη αξία αν όσοι τα επικαλούνται έµπαιναν στον κόπο, ακόµα και για τα µάτια του κόσµου, να κάνουν µια ιστορική επίκληση στις αλλεπάλληλες εκλογικές επιτυχίες του Μητσοτάκη. Αν έµπαιναν στον κόπο να επισηµάνουν ότι έπειτα από πολλά (µα πάρα πολλά) χρόνια ο σηµερινός αρχηγός της Ν.∆. κατάφερε να καταστήσει τη µεγάλη φιλελεύθερη παράταξη εκ νέου κυρίαρχη πολιτική δύναµη. Εκτός κι αν θεωρούν ότι το 18% του Σαµαρά (και µιλάµε για τις εθνικές κάλπες) είναι προτιµότερο, αφού εµπεριέχει ιδεολογική καθαρότητα, από το εις διπλούν 40% που έχει πετύχει ο Μητσοτάκης.

Θα είχε µεγαλύτερη αξιοπιστία η κριτική των διαφωνούντων αν περιείχε έστω και στίγµα παραδοχής για το γεγονός ότι η στρατηγική και κυρίως οι επιλογές του σηµερινού ηγέτη της ελληνικής Κεντροδεξιάς στάθηκαν αιτία και συνάµα αφορµή για να αποσυντεθεί ο χώρος της Κεντροαριστεράς Εκτός κι αν πιστεύουν ότι η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί οικειοθελή απόφαση πρωτίστως του Τσίπρα και ακολούθως όσων ηγήθηκαν της Αριστεράς. Οπως δεν νοµίζω να θεωρούν ότι το γεγονός πως το ΠΑΣΟΚ παραµένει επί πέντε χρόνια κοµπάρσος στο πολιτικό σκηνικό οφείλεται στο ότι ο Ανδρουλάκης δεν αισθάνεται έτοιµος να κυβερνήσει και αφήνει τον Μητσοτάκη να πέσει σαν ώριµο φρούτο. Μπορεί να µη δυσκολεύονται να κάνουν µια τέτοια παραδοχή, αλλά η πραγµατικότητα είναι ότι ο πρωθυπουργός από την ηµέρα που ανέλαβε τα ηνία της Ν.∆. από τον Σαµαρά κατάφερε να την κάνει τον απόλυτο πρωταγωνιστή στο εγχώριο πολιτικό σύστηµα.

Και επειδή η πολιτική δεν είναι λαχείο, που το αγοράζεις και είτε κερδίζεις είτε χάνεις, εδώ υπάρχει µια πραγµατικότητα που δεν µπορεί και δεν πρέπει να αµφισβητείται. Οι χειρισµοί που έγιναν από το 2015 και εντεύθεν συνέβαλαν στην αποκατάσταση της σταθερότητας. Σήµερα, υπάρχει µια κυβέρνηση, αξιόπιστη, που διεκδικεί, που δίνει λύσεις στα προβλήµατα και που κυρίως εγγυάται ένα καλύτερο µέλλον. Κακά τα ψέµατα. Ο Μητσοτάκης αποτελεί, εκτός από εγγύηση, και µια σταθερά για τη χώρα. Είναι ένας ηγέτης που µπόρεσε να «ψωνίσει» στελέχη από όλο το φάσµα του πολιτικού σκηνικού. Αν αυτή τη στιγµή το ΠΑΣΟΚ αναζητά την πρωταγωνιστική του θέση στον πολιτικό χάρτη, τούτο οφείλεται αποκλειστικά και µόνο στο γεγονός ότι τα περισσότερα από τα σοβαρά στελέχη του ιστορικού Κέντρου έχουν µετακοµίσει στη Ν.∆. Τα κόµµατα είναι οι άνθρωποί τους. Είναι τα στελέχη τους. Είναι οι ιδέες τους. Ο πρωθυπουργός κατάφερε κάτι που φαινόταν σχεδόν ακατόρθωτο σε µια εποχή απόλυτης αµφισβήτησης των πολιτικών και της πολιτικής. Και το πέτυχε, γιατί δεν συµβιβάστηκε µε τις συνταγές του χθες, δεν υπέκυψε στις σειρήνες του λαϊκισµού και κυρίως δεν δέχθηκε να καταστήσει εαυτόν όµηρο των κάθε λογής Παυλόπουλων. Κοίταξε µπροστά, εκεί που βρίσκεται η πλειονότητα της κοινωνίας και που πλέον έχουν ξεθωριάσει οι σηµαίες, τα συνθήµατα και οι κοµµατικοί στρατοί. Αυτό που δεν κατάλαβαν όσοι επιµένουν στην γκρίνια είναι ότι ο Μητσοτάκης επέλεξε τους πολλούς, την ίδια την κοινωνία, και άφησε τους λίγους στον Τσίπρα, τον Κασσελάκη και στους Ανδρουλάκηδες. Σε αυτούς που θέλουν να κατεβάσουν τον πήχη, µήπως και µπορέσουν να τον περάσουν.

Δημοσιεύτηκε στο Secret των ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΩΝ στις 21/9