Παρασκευή 22.10.2021

James Bond: No time to Die

«Αποχαιρετισμός στα όπλα»

του Νίκου Χωριατέλλη, Δικηγόρου Μυτιλήνης

 

Προειδοποίηση το άρθρο ίσως να περιλαμβάνει κάποια Spoilers- Προτιμήστε να δείτε πρώτα την ταινία…

Ήδη προβάλλεται στις αίθουσες και στην πόλη μας η πιο πρόσφατη, της σειράς ταινιών του θρυλικού μυστικού πράκτορα James Bond, με τίτλο “Νο time to Die”. Η υποδοχή της ταινίας στις αίθουσες δεν στερείται ενθουσιασμού και οπωσδήποτε αποτελεί αξιοσημείωτο κινηματογραφικό γεγονός, κατόπιν μακράς αναμονής. Αρκεί να σημειωθεί ότι η παραγωγή της 25ης ταινίας στη σειρά James Bond,  ήταν αρχικά προγραμματισμένη να ξεκινήσει στις αρχές Δεκεμβρίου του 2018, πλην όμως καθυστέρησε έως τον Απρίλιο 2019 και εν συνεχεία η ημερομηνία κυκλοφορίας της επαναπρογραμματίστηκε επανειλημμένα ενόψει πανδημίας.

«…Τι ενώνει τους ανθρώπους; Οι ιστορίες…Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο πιο ισχυρό από μια καλή ιστορία. Τίποτα δεν την σταματά και δεν υπάρχει εχθρός που τη νικά…» (χωρίο από την τηλεοπτική σειρά Game of Thrones που αποδίδεται στον εύγλωτο και πολυμήχανο χαρακτήρα Τyrion Lannister).

Και τι είναι αυτό που κάνει μια ιστορία «καλή» και δυνατή; Κατά τον ορισμό του Αριστοτέλη στο έργο του Περί Ποιητικής το δραματικό έργο θα πρέπει να έχει αρχή, μέση και τέλος.

Και το «No time to Die» δεν αποτελεί εξαίρεση, φέροντας νέα προοπτική σε οξυδωμένες γωνίες ενός παλαιού κατεξοχήν αρρενωπού μοντέλου, που επέμενε μέχρι τούδε, να αποπλανά από σπορ τις κυρίες & σώζει τον κόσμο (με αυτή τη σειρά προτεραιότητας και επιστρέφει in time for tea).

απογειώνεται με την απαράμιλη δυναμική που δίνει η επίφαση ενός τέλους.

Ίσως είναι το γεγονός ότι αυτή τη φορά και με την ύστατη αυτή ερμηνεία του, αποστρατεύεται ο Daniel Craig, ηθοποιός που ενσαρκώνει για 5η φορά και τελευταία φορά από το 2006 τον εμβληματικό ρόλο, ίσως είναι η επιτυχής διασύνδεση της υπόθεσης με τους ανοιχτούς λογαριασμούς της διαχρονικής πορείας του έργου, πάντως είναι διάχυτη σε όλη την ταινία, αυτή η γλυκόπικρη αίσθηση αποχαιρετισμού. Η αίσθηση ότι ένας κύκλος κλείνει.

Η ταινία αποδέχεται την πρόκληση της ανασύνθεσης ενός αφηγήματος θεμελιωμένου σε ασπρόμαυρα έμφυλα στερεότυπα, απροκάλυπτο σεξισμό, ελαφρώς ξεπερασμένο φλέγμα και αναδύεται πλήρως «shaken not stirred». Έτι περαιτέρω, η ταινία εξελίσει και τελικώς αποκαθιστά τον ήρωα στις προκλήσεις της εποχής του meeto και το κάνει πειστικά, πλην όμως χωρίς πειθαναγκασμούς και φοβικότητα. Ταυτόχρονα, η αισθητική και σκηνοθεσία αποπνέει μια κλασική αύρα από παλαιότερες εποχές και άθελα (;;;) εγείρει σύγχρονους συνειρμούς που προσιδιάζουν στην εποχή της πανδημίας.

Ενώ είναι ευρύτερα γνωστό, ότι ο απερχόμενος Bond, αφού μας «.. ἔδωσε τ᾿ ὡραῖο ταξίδι…», αποθέτει ένα εμβληματικό κοστούμι που δεν δίστασε να τσαλακώσει (πολύ).

Όποια κι αν είναι η άποψη σας για την τελευταία ενσάρκωση του ρόλου, δεν θα διαφωνήσετε ότι οδήγησε σε ενδιαφέρουσες νέες ατραπούς έναν φλεγματικά τετριμένο ρόλο και αποτόλμησε μια ερμηνεία, μάλλον αιρετική και ιδιαζόντως ρεαλιστική, για το ευφάνταστης και υπερβολικής δράσης είδος. Παρότι δεν πήρε ιδιαίτερα στα σοβαρά τον ευαυτό του, σεβάστηκε ερμηνετικά το ρόλο και κυρίως αφέθηκε να τον συνεπάρει μια έμφυτη άγρια δυναμική που ρέπει προς στην ωμή βία και η οποία δεν γίνεται αντιληπτή με την πρώτη ματιά και αντισταθμίζεται με έναν συναισθηματισμό που αναδύεται από σκοτεινά βάθη και προοδευτικά τον αναδεινύει τρισδιάστατα ανθρώπινο και φθαρτό.

Μιλώντας για τέλος, ήταν σχεδόν πριν από ένα χρόνο, όταν την 31η  Οκτωβρίου 2020 έφυγε από τη ζωή, ο πρώτος και για πολλούς κορυφαίος στο ρόλο, Sir Sean Connery (γεννημένος κατά κόσμον με το όνομα Thomas Connery; 25 August 1930 – 31 October 2020).

Στην κατωτέρω φωτογραφία ο πρώτος και αλησμόνητος μυστικός πράκτορας 007, πλάι στη θρυλική Aston Martin DB5, το σπορ αυτοκίνητο που πρωτοεμφανίστηκε το 1964 στην ταινία «Goldfinger» και προξένησε τέτοια αίσθηση, ώστε έκτοτε επαναμφανίστηκε σε επτά επόμενες ταινίες Bond (Thunderball, GoldenEye, Tomorrow Never Dies, Casino Royale, Skyfall,Spectre, ίσως δεν θα μπορούσε να λείπει από το No time to die.

Είναι αξιοσημείωτο, ότι όταν επιλέχθηκε για το ρόλο ο τότε άσημος ηθοποιός Sean Connery, ο ίδιος ο Ian Flemming, συγγραφέας-δημιουργός που εμπνεύστηκε τον 007 και δια της πένας του, έδωσε σάρκα και οστά στον πράκτορα στα βιβλία του, αρχικά διαφώνησε πλήρως με την επιλογή αυτή.

Κατωτέρω εικονίζεται ο Flemming, που καθώς φαίνεται είχε φανταστεί ένα Bond που να μοιάζει κατά κύριο λόγο στον ίδιο:

Μάλιστα σύμφωνα με κάποιες αναφορές, η ιδανική και πρώτη επιλογή του Ian Fleming για το ρόλο του James Bond στην πρώτη ταινία Dr. No (1962), δεν ήταν άλλος από τον βρετανό γνωστό ηθοποιό David Niven, που εικονίζεται κατωτέρω:

Κατά ειρωνικό τρόπο, ο  Niven τελικά ενσάρκωσε το ρόλο του Βοnd, στην ανεξάρτητη παρωδία Casino Royale του 1967). Στην περίπτωση αυτή, τον τίτλο του πράκτορος 007, αναδέχονται πολλοί πράκτορες ταυτόχρονα, γυναίκες και άνδρες…Σκεφθείτε το για το μέλλον.

Κατά τα άλλα, ο Flemming μάλλον παρηγορήθηκε με την προοπτική ενός άγνωστου πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού, που διαφαινόταν πρακτικά πιο συμφέρουσα, επενδύοντας στην εκπαίδευση του νεαρού Connery, στους εκλεπτισμένους τρόπους, την εμφάνιση και εκφορά του 007 και δικαιώθηκε. Γεγονός είναι ότι οι παραγωγοί της πρώτης ταινίας Harry Salzman και Albert R “Cubby” Broccoli δεν μπορούσαν ούτε κατά διάνοια να προβλέψουν, την τεράστια επιτυχία της σειράς στο μέλλον.

Έκτοτε το ρόλο διαδέχθηκαν πολλοί, με λιγότερη ή περισσότερη επιτυχία. Πίσω στην εποχή μας, πολύ πριν το No time to Die, ευθύς ως ο Daniel Craig δήλωσε ασφυκτυούσε στο ρόλο, ότι θα προτιμούσε να κόψει τις φλέβες του παρά να επιστρέψει ως Bond, για να συμπληρώσει ότι εάν επέστρεφε μόνον για τα χρήματα, άρχισε η φρενήρης διαδοχολογία και η αναζήτηση μεταξύ φερέλπιδων δελφίνων, ανδρών και γυναικών κάθε φυλής.

Ωστόσο, αφού τα βιβλία του Ian Fleming αποτελούν γεννεσιουργό αιτία του James Bond, θα τουλάχιστον ενδιαφέρον να λάβουμε υπόψη ως απαρχή μια αδρή περιγραφή του James Bond, που να πλησιάζει περισσότερο στον αυθεντινό 007 των βιβλίων. Ίσως να εκπλαγείτε, αλλά πέρα από τη χάραξη ενός αόριστου πλαισίου για το χαρακτήρα, ο συγγραφέας έκανε ένα βήμα παραπέρα και τον ζωγράφισε.

Το κατωτέρω χαρακτηριστικό σχέδιο δια χειρός του ιδίου του Flemming, εξ΄αφορμής μιας σειράς κόμικς στη βρετανική εφημερίδα Daily Express.

Έχοντας την κατά Flemming εκδοχή υπόψη μου, μάλλον θα προέκρινα για το ρόλο τον βρετανό Benedict Cumberbatch…αν βέβαια δεν είχε είδε προηγηθεί στην αριστοτεχνική ενσάρκωση του Sherlock Holmes, μιας και κανείς δεν μπορεί να είναι και τα δύο, θα ήταν σχεδόν ύβρις.

 

Εξάλλου, διασκεδαστικό κατά τις διευκρινίσεις που έδωσε ο ίδιος ο Fleming, είναι ότι το όνομα του James Bond το δανείστηκε από τον Αμερικανό ορνιθολόγο «James Bond», διακεκριμένο σε κορυφαία πραγματεία για τα πτηνά των Δυτικών Ινδιών, ο οποίος εικονίζεται κατωτέρω:

 

Το να ξέρεις να αποσύρεσαι όρθιος, χωρίς φόβο ή μετάνοια, όσο ακόμη μπορείς είναι έξοχη αρετή και ο  Daniel Craig φαίνεται να τη διαθέτει. Στο αποχαιρετισμό που αξίζει, ταιριάζει το δικαίως επιλεγμένο χωρίο του Αμερικανού συγγραφέως Jack London (από τη San Francisco Bulletin του 1916) αποδίδεται σε ελεύθερο μετάφραση μου:

«…Θα θελα να γινώ στάχτες παρά σκόνη!… Πρέπουσα λειτουργία του ανθρώπου είναι να ζει, όχι να υπάρχει. Δεν θα ξοδέψω τις μέρες μου προσπαθώντας να τις παρατείνω. Θα κάνω χρήση του χρόνου μου…».

Αντίο κύριε Bond!

 

 

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ