Τα Νησιά Φώκλαντ, βρετανικό υπερπόντιο έδαφος στον νοτιοδυτικό Ατλαντικό Ωκεανό, εξακολουθούν να αποτελούν αντικείμενο διαμάχης μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Αργεντινής.
Από τα τέλη του 16ου αιώνα και μετά, η Βρετανία προσπάθησε να επεκτείνει την αυτοκρατορία της στη Νότια Αμερική, κυρίως για να διευρύνει τις αγορές για τα προϊόντα της. Μετά από αποτυχημένες προσπάθειες εισβολής στο Μπουένος Άιρες το 1806 και το 1807, η Βρετανία έπαιξε βασικό ρόλο στην ανεξαρτησία της Αργεντινής από την Ισπανία λίγα χρόνια αργότερα. Κατά τη διάρκεια του υπόλοιπου 19ου αιώνα και των αρχών του 20ού αιώνα, η Βρετανία είχε έντονη παρουσία στην οικονομία της Αργεντινής. Οι επενδύσεις ήταν τόσο μεγάλες και η κοινότητα των Βρετανών ομογενών τόσο πολυάριθμη, που η Αργεντινή περιγραφόταν ως η «Έκτη Κτήση» της Βρετανίας. Το ποδόσφαιρο, μέσω αυτής της κοινότητας, έγινε επίσης ένα κυρίαρχο πάθος για τους Αργεντινούς.
Παρόλα αυτά, η σχέση ήταν κατά περιόδους ανταγωνιστική. Ένα μακροχρόνιο σημείο τριβής αφορούσε μια ομάδα νησιών 300 μίλια ανοικτά των ακτών της Νότιας Αμερικής, γνωστά ως Νησιά Φόκλαντ στο Ηνωμένο Βασίλειο και Νησιά Μαλβίνας στην Αργεντινή. Η Βρετανία κατέχει τα νησιά από το 1833, και η Αργεντινή τα διεκδικεί ως δικά της έκτοτε. Η αυξανόμενη ένταση οδήγησε σε πόλεμο το 1982, όταν η Αργεντινή, υπό μια βάναυση δικτατορία τότε, έστειλε στρατιωτική αποστολή στα νησιά.
Η πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ εδραίωσε την εικόνα της ως «Σιδηρά Κυρία» στέλνοντας μια στρατιωτική δύναμη 8.000 μίλια μακριά, κατά μήκος του Ατλαντικού, για να ανακαταλάβει τα νησιά. Το Ηνωμένο Βασίλειο υποστήριξε ότι το κύριο κίνητρό του ήταν ο σεβασμός της αυτοδιάθεσης των νησιωτών, αλλά διακυβεύονταν επίσης πολύτιμα αλιευτικά δικαιώματα και μια θέση στη διοίκηση της Ανταρκτικής. Μεταξύ των ουδέτερων, υπήρχε σημαντική συμπάθεια για την πλευρά της Αργεντινής, σε αυτό που φάνταζε ως μια αναχρονιστική πράξη αποικιακού ιμπεριαλισμού από τους Βρετανούς.
Η ταπείνωση για τους Αργεντινούς στρατηγούς πιθανότατα επέσπευσε το τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας και την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Αργεντινή. Όμως έθρεψε τη δυσαρέσκεια κατά των Άγγλων –οι Αργεντινοί πιστεύουν βαθιά μέσα τους ότι τα νησιά Μαλβίνας τούς ανήκουν, όχι στη Βρετανία– και αυτό επηρέασε το κλίμα πριν από το παιχνίδι του 1986, όπως θυμήθηκε αργότερα ο Μαραντόνα στα απομνημονεύματά του «Yo Soy El Diego» (Εγώ είμαι ο Ντιέγκο): «Κατά κάποιο τρόπο, κατηγορούσαμε τους Άγγλους παίκτες για όλα όσα είχαν συμβεί, για όλα όσα είχε υποφέρει ο λαός της Αργεντινής… υπερασπιζόμασταν τη σημαία μας, τα νεκρά παιδιά, τους επιζώντες». Η σύγκρουση, διάρκειας 74 ημερών, είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 655 Αργεντίνων και 255 Βρετανών στρατιωτών. Επιπλέον, έχασαν τη ζωή τους τρεις κάτοικοι των νήσων.
