Οι ηττημένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ

Να αποδοκιμάζονται ως σκευωροί οι εχέμυθοι οικοδεσπότες τους και ως ιντριγκαδόροι οι επιφανείς καλεσμένοι τους. Απαράδεκτο. Γιατί χίλιες δυό καχυποψίες μαζί δεν στοιχειοθετούν ούτε μία απόδειξη.

Τι γίνεται όμως όταν συμπέσουν καθιστοί σε μια ροτόντα ή όρθιοι πάνω από ένα μπουφέ δυο πολιτικοί από αντίπαλες παρατάξεις; Ειδικότερα όταν ο ένας υπήρξε δημοσίως υβριστής του άλλου.

Απλώς, για τα μάτια του κόσμου,ανταλλάσουν ένα ξερό χαιρετισμό, σπανίως μια τυπική φιλοφρόνηση και συνήθως λόγια του αέρα. Μιλάνε για τη μανέστρα , το κοκκινιστό, τη τιραμισού της μαγείρισσας.

Και στο τέλος ζητιάνε μια σόδα για να χωνέψουν ο ένας τη παρουσία του άλλου. Κανονικά σε αυτή την εθιμοτυπική ρουτίνα όφειλαν να ανταποκριθούν δυο γκρεμοτσακισμένοι πρώην πρωθυπουργοί.

Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου, ο γόνος μιας εγχώριας πολιτικής δυναστείας ενός αιώνα. Και ο Αλέξης Τσίπρας, ένας ηγέτης απ’ αυτούς που γεννιούνται κάθε 100 χρόνια, όπως δήλωνε για αυτόν μια συντρόφισσα του με γνώσεις στις συνταγές για τα γεμιστά.

Ωστόσο, αφού αδιάψευστα παραβρεθήκαν ταυτόχρονα σε οικογενειακή μάζωξη θα έπρεπε σε επήκοο των υπολοίπων να κουβεντιάζουν ανάλαφρα για τα χόμπι τους. Για τα δίτροχα τους πχ. Ο ένας για το ποδήλατο του άλλος για τη παλιά του μοτοσικλέτα.

Ο πρώτος για το κανό του ο δεύτερος για τις διακοπές του ως μουσαφίρης σε κότερο. Αμφότεροι να εκθειάζουν την αγάπη και τη ροπή τους προς στη θάλασσα, δεδομένου ότι νοικιάζουν σπίτια με θεά στοΣαρωνικό. Ελάτε, όμως, τώρα; Κάτι τέτοια θα τα έλεγαν αναμεταξύ τους και σε διαδικτυακό chat.

Λογικά λοιπόν, χάριν της «μακραίωνη» ιστορίας τους στη διαχείριση των κοινών, θα είπαν και μια πολιτική κουβέντα παραπάνω. Λογικότερο ήταν να αναπτυχτούν σενάρια, αν και εφόσον τραβήχτηκαν τετ α τετ παράμερα και άρχισαν τα ψου ψου ψου.

Αλλά ακόμη κι αν δεν το έκαναν, έτσι και αλλιώς και οι δυο είναι κολλημένοι σαν το τέντζερη με το καπάκι στη πρόταση της «προοδευτικής» διακυβέρνησης της χώρας. Αναπότρεπτα θεωρείται ότι η διόλου τυχαία συνάντηση τους θα άνοιγε ένα παράθυρο για να κρεμαστεί στο περβάζι του μια μπουγάδα συνεννόησης τους.

Μόνο που ο Παπανδρέου τσάμπα θυμώνει που τον κατηγορούν ως συνωμότη. Οι συνομωσίες προϋποθέτουν συλλογικές αναφορές. Και ο ίδιος μπορεί να μιλάει αποκλειστικά εξ ονόματος του.

Δεν είναι καν αρχηγός του κόμματος του, αφότου το παράτησε, έφτιαξε δικό του αποτυχημένο κόμμα και ατύχησε παταγωδώς να εκλεγεί πριν ένα και κάτι χρόνο στην ηγεσία του Κινήματος που ίδρυσε ο πατέρας του.

Ένα απλός βουλευτής Αχαΐας είναι, που εκλέγεται ως πρώην πρωθυπουργός χωρίς σταυρό. Με αυτήν τη στεγνή ιδιότητα μοιάζει μάλλον μάταιο να επιζητεί στα 71 του εκλογική τρύπα για να κουμπώσει μια ηγετική του ρεβάνς.

Οπότε, τι να τον κάνει μόνο του τον μοιραίο ως πρώην πρωθυπουργό Παπανδρέου ο ξεπεσμένος τέως πρωθυπουργός Τσίπρας. Δεν τον χρειάζεται σε μια υποτιθέμενη μετεκλογική συνεργασία. Τώρα τον έχει ανάγκη για προεκλογική εκμετάλλευση .