Θα χορεύαμε στους δρόμους

ίμαι ριζοσπάστης μαρξιστής, θα χορεύουμε στους δρόμους», ήταν η απάντηση του Γιάνη Βαρουφάκη στον απεσταλμένο της αμερικανικής κυβέρνησης, όταν τον ρώτησε αν υπήρχε κάποιο σχέδιο για την επόμενη ημέρα της χρεοκοπίας. Αν ήταν απάντηση και σε κάποιο φροϋδιστή ψυχαναλυτή θα είχε ακριβώς την ίδια σημασία…

Ριζοσπάστης μαρξιστής το 2015, περίπου 25 χρόνια μετά την παταγώδη κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του 70χρονου αποτυχημένου πειράματος εφαρμογής των μαρξιστικών ιδεών, μπορεί να είναι κάποιος που εμφανίζει προβλήματα αντικειμενικής επαφής με την πραγματικότητα.

Υπήρχαν δύο κύριες τάσεις στο συνονθύλευμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που ανέλαβε την εξουσία το πρώτο εξάμηνο του 2015.

Η πρώτη ήταν η ριζοσπαστική μαρξιστική τάση, η οποία συνέπιπτε σε αρκετά σημεία με τη ριζοσπαστική ακροδεξιά και αποσκοπούσε στην επιδείνωση και εκμετάλλευση της κατάστασης χρεοκοπίας, ώστε να αποσπάσουν την Ελλάδα από την Ευρώπη και τη Δύση, οδηγώντας τη σε προσχώρηση στον άξονα ολιγαρχικών καθεστώτων, όπως της Ρωσίας και της Κίνας.

Η πτέρυγα αυτή, αν και μειοψηφική, θεωρούσε πως διέθετε την απαραίτητη δύναμη στη Βουλή και στα όργανα του κόμματος, ώστε να μπλοκάρει οποιεσδήποτε «ενδοτικές» διαθέσεις.

Η άλλη πτέρυγα ήταν εκείνη των υποτιθέμενων «ρεαλιστών» εκβιαστών. Η πτέρυγα αυτή θεωρούσε, εσφαλμένα, πως μια ελληνική χρεοκοπία θα δημιουργούσε ένα domino effect αλυσιδωτών αντιδράσεων, το οποίο θα παρέσυρε σε χρεοκοπίες και αναταράξεις τράπεζες και χώρες παγκοσμίως.

«Θα παρακαλάνε να μας δανείσουν…», έλεγε και ξανάλεγε αφελώς ο κ. Τσίπρας. Ο κ. Τσίπρας επιζητούσε, σαν διψασμένος πεζοπόρος στην έρημο, τα παραμύθια με επιστημονικό επικάλυμμα της θεωρίας παιγνίων που του «πούλησε» ο κ. Βαρουφάκης.

Το βασικό μοντέλο: «Game of Chicken»

Το αφήγημα που «πούλησε» ο Βαρουφάκης στον Τσίπρα βασιζόταν στο γνωστό παράδειγμα της θεωρίας παιγνίων, το «Chicken Game» («παιχνίδι της κότας»).

Με απλά λόγια, το μοντέλο περιγράφεται ως εξής: δύο αυτοκίνητα κατευθύνονται το ένα πάνω στο άλλο. Αν κάποιος στρίψει, θεωρείται ότι «υποχώρησε». Αν δεν στρίψει κανείς, επέρχεται σύγκρουση και καταστροφή. Αν στρίψει ο ένας, ο άλλος κερδίζει διαπραγματευτικά.

Στο ελληνικό πλαίσιο, η Ελλάδα απειλούσε με στάση πληρωμών ή Grexit. Οι δανειστές απειλούσαν με διακοπή ρευστότητας και χρηματοδότησης. Και οι δύο πλευρές προσπαθούσαν να πείσουν ότι ήταν έτοιμες να φτάσουν μέχρι τέλους.

Πριν από τη ρήξη, πιστεύαμε πως μια «σύγκρουση» -άτακτη χρεοκοπία, τραπεζική κατάρρευση, πιθανό Grexit- θα είχε τεράστιο κόστος και για τις δύο πλευρές, αλλά δυσανάλογα μεγαλύτερο για την Ελλάδα.

Η ρήξη έγινε σε δύο δόσεις. Η πρώτη ήρθε λίγες εβδομάδες μετά τις εκλογές, όταν οι Τσίπρας, Βαρουφάκης και Καμμένος αιτήθηκαν παράταση του δεύτερου μνημονίου χωρίς νέα χρηματοδότηση. Η δεύτερη ήρθε με την προκήρυξη του δημοψηφίσματος το θέρος του 2015.

Την επόμενη ημέρα μπορεί να έκλεισαν οι ελληνικές τράπεζες και το χρηματιστήριο -κάτι που συνήθως συμβαίνει μόνο σε περιόδους πολέμου- όμως οι διεθνείς αγορές αντέδρασαν σχεδόν αδιάφορα.

Θυμάμαι το επόμενο πρωί, όταν ήμουν καλεσμένος σε πάνελ τηλεοπτικού σταθμού για να σχολιάσω τις εξελίξεις, τους εκπροσώπους της κυβέρνησης να ρωτούν με αγωνία κάθε πέντε λεπτά πώς άνοιξαν τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια. Θυμάμαι και την έκπληξή τους κάθε φορά που τους έδειχνα πως οι δείκτες κινούνταν αδιάφορα, ελαφρώς αρνητικά ή και θετικά. Καθώς φαίνονταν να μην το πιστεύουν, αναγκαζόμουν να τους δείχνω την οθόνη του κινητού μου.

Το στρατηγικό σχέδιο των «εκβιαστών», με λίγα λόγια, ήταν να χρησιμοποιήσουν την απειλή των καταστροφικών συνεπειών, ώστε να εκβιάσουν τους εταίρους και τη διεθνή κοινότητα να διαγράψουν το χρέος και να συντηρούν μια Ελλάδα με ελλείμματα επ’ αόριστον.

Ζητούσαν, δηλαδή, από χώρες όπως η Σλοβακία και η Λετονία -με συντάξεις και μισθούς που αποτελούσαν κλάσμα των ελληνικών- να συντηρούν τις ελληνικές απολαβές, αποτέλεσμα των πληθωριστικών συνηθειών της εποχής του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Καραμανλή.

Δυστυχώς, μια σημαντική μερίδα της ελληνικής κοινωνίας, που σιτίζεται παρασιτικά πέριξ του κράτους και των συντεχνιών, πίστευε πως το μοντέλο που μας οδήγησε στη χρεοκοπία ήταν βιώσιμο και ακολούθησε συνειδητά τους παραπάνω απατεώνες.

📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών

Περί της απάτης των δημοσκοπήσεων

Κύριε Στούπα,

Είναι κάτι επαγγέλματα που μου προξενούσαν πάντα εντύπωση τι είδους άνθρωποι τα επιλέγουν για να πορευτούν στη ζωή τους.

Εντάξει, από τη μια μεριά είναι το χρήμα για να μπορείς να ζήσεις αλλά από την άλλη είναι και η προσφορά στην κοινωνία.

Είναι ηθικά ανεκτό να ασκείς ένα επάγγελμα που όχι μόνο δεν προσφέρει αλλά αντίθετα μπερδεύει και κοροϊδεύει την κοινωνία;

Ο τρόπος διεξαγωγής των δημοσκοπήσεων είναι τόσο ανόητος που δικαιολογεί και το γεγονός της αποτυχίας των προβλέψεων.

Ρωτάς κάποιον σε τυχαίο δείγμα διάφορες προκαθορισμένες ερωτήσεις με ανάλογες απαντήσεις και βγάζεις ότι συμπέρασμα σου έχει ζητήσει αυτός που σου παράγγειλε την έρευνα.

Αν σας ρωτήσει κάποιος το αποτέλεσμα μεταξύ των δυο Μάντσεστερ μετά από κάποιους μήνες ή ένα χρόνο δεν θα του πείτε να πάει να κουρευτεί;

Γιατί λοιπόν να σου πει ο άλλος τι θα ψηφίσει μετά από κάποιους μήνες ή ένα χρόνο;

Και οι μεν στοιχηματικές πετάνε κάτι νούμερα για να ψαρέψουν κορόιδα να γεμίσουν το πουγκί τους οι δε δημοσκόποι πάλι για να εισπράξουν την αμοιβή του αφεντικού που θέλει ντε και καλά να σπρώξει το δικό του πρόσωπο να κυβερνήσει για να κονομήσει ακόμα περισσότερα.

Με άλλα λόγια χειραγώγηση της κοινής γνώμης κατά πως βολεύει τον κάθε κουμανταδόρο για το συμφέρον του και μόνο.

Κι εμείς τα κορόιδα στη μέση, να μας ζαλίζουν κάθε βδομάδα τόσα θα πάρει ο ένας τόσα θα χάσει ο άλλος, τόση απόδοση της μιας ομάδας τόση της άλλης και να… αδειάζει η τσέπη και δεν σου φτάνουν να βγάλεις το μήνα και στην τσαντίλα πάνω λες θα ψηφίσω τον Κίτσο για να τιμωρήσω τον Μήτσο.

Για να πουλάνε διαφημίσεις με σερβιέτες και καθαρτικά τα κανάλια και να κονομάνε όλοι εις υγείαν των κορόιδων..

Και εις άλλα με υγεία.

Με εκτίμηση

Γιάννης Μουζάκης

Απάντηση: Αγαπητέ, δεν ρωτάνε κάποιον τι θα ψηφίσει μετά από μερικούς μήνες, αλλά τι θα ψηφίσει την επόμενη Κυριακή. Οι δημοσκοπήσεις είναι «φωτογραφίες» των διαθέσεων της στιγμής. Στηρίζονται στη μαθηματική θεωρία των μεγάλων αριθμών και θεωρώ πως αποτελούν τον πλησιέστερο επιστημονικό τρόπο ανίχνευσης των διαθέσεων της κοινής γνώμης.

Οι περισσότεροι κοιτάζουν την πρόθεση ψήφου, γιατί αυτή δημιουργεί εντυπώσεις. Οι πιο έμπειροι, όμως, εστιάζουν στις μεταβολές και σε φαινομενικά δευτερεύοντα στοιχεία, που καταγράφουν τις πραγματικές διαθέσεις των ψηφοφόρων, ακόμη και όταν οι ίδιοι δεν ξέρουν τι θα ψηφίσουν ή το αποκρύπτουν.

Αν κάτι έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια, είναι ότι έχουν μειωθεί τα σταθερά τηλέφωνα. Με τα σταθερά τηλέφωνα, τα δείγματα είχαν ελεγχόμενη γεωγραφική και κοινωνική διασπορά.

Από την άλλη, όμως, έχουμε πλέον τα big data που προκύπτουν από την ψηφιακή παρουσία και δραστηριότητα του πληθυσμού. Θεωρητικά, με τη σωστή αξιολόγηση των big data, μπορεί κάποιος να προβλέψει τι θα ψηφίσετε, ακόμη και αν δεν έχετε αποφασίσει ακόμη…

Στο διά ταύτα, στις επόμενες εκλογές υπολογίζω πως θα συμβεί ό,τι συνέβη και το 2023. Μια σημαντική μερίδα όσων θα ψηφίσουν ΝΔ το κρύβει τόσο από τις δημοσκοπήσεις όσο και από τον περίγυρό της…

kstoupas@liberal.gr

πηγή: liberal