Τον τελευταίο λόγο έχει πάντα η οικονομία

Και χονδρικά με γνώμονα την τσέπη τους ψήφισαν και οι Ελληνες την περασμένη Κυριακή, επιλέγοντας τη σταθερότητα και την επιστροφή στην κανονικότητα. Δεν διακινδύνευσαν να χάσουν αυτά που κέρδισαν τα 4 προηγούμενα χρόνια. Και λίγο πολύ, όλοι κάτι κέρδισαν, αφού δεν είναι ίδια η ζωή μας με αυτήν πριν από το 2019. Απέστρεψαν το βλέμμα από τη μαύρη εικόνα που παρουσίαζε ο ΣΥΡΙΖΑ, μια εικόνα μιζέριας που σχεδόν εμφάνιζε τους περισσότερους Ελληνες να ψάχνουν στους κάδους των σκουπιδιών για να βρουν κάτι να φάνε. Μια καμπάνια άρνησης της πραγματικότητας που στην πράξη ο κόσμος την εξέλαβε ως σκηνές από το μέλλον αν εμπιστευόταν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν ξέρω αν ο λαός είναι σοφός (διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις διαβάζοντας Ιστορία), στην προκείμενη περίπτωση όμως εμπιστεύομαι περισσότερο τους αριθμούς και τα πεπραγμένα. Και τούτο γιατί δεν είναι ψέμα ότι 300.000 συμπολίτες μας βρήκαν δουλειά και η ανεργία από 18% έπεσε κάτω από το 11%. Δεν είναι ψέμα ότι μειώθηκαν σημαντικά οι φόροι και η οικονομία αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι ιδιωτικές καταθέσεις αυξήθηκαν και έφτασαν πάνω από τα 180 δισ., εκ των οποίων τα 135 δισ. των νοικοκυριών, εικόνα που είχαμε να δούμε από το 2011 στο ξεκίνημα της κρίσης. Δεν είναι ψέμα ότι οι ποιοτικές άμεσες ξένες επενδύσεις που προσθέτουν πλούτο στο ΑΕΠ και προσφέρουν θέσεις εργασίας υψηλών απαιτήσεων.

Οπως δεν είναι ψέμα ότι μια κατά τα άλλα φιλελεύθερη κυβέρνηση στήριξε την κοινωνία πολύ περισσότερο απ’ όσο θα περιμέναμε από μια σοσιαλιστική στις απρόσμενες και εισαγόμενες κρίσεις (υγειονομική, ενεργειακή, πληθωρισμός).

Και η μεσαία τάξη για την οποία τόσος λόγος γίνεται και δεν είναι φυσικά οι κυρ Παντελήδες, στους οποίους ειρωνικά αναφέρεται η Αριστερά, αλλά είναι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι του μόχθου και της αγωνίας που θέλουν να πάρουν πίσω τις ζωές τους, να προγραμματίσουν τις ανάγκες τους και να ζήσουν ξανά χωρίς οδυνηρές εκπλήξεις.

Αλλοι το λένε σταθερότητα, άλλοι κανονικότητα, και άλλοι προοπτική. Οπως και να ’χει, αυτή η πολυπρόσωπη μεσαία τάξη που δεν είναι σώνει και καλά κομματικοί οπαδοί, είναι αυτή που βγάζει κυβερνήσεις, επιβραβεύει αυτούς που τη νοιάζονται και τιμωρεί αυτούς που την κοροϊδεύουν. Και είναι αυτή η τάξη που με βάση τα στατιστικά στοιχεία της ΑΑΔΕ αιμοδοτεί κατά κύριο λόγο με τους φόρους της, τα κρατικά ταμεία για να μπορεί η κάθε κυβέρνηση να ασκεί κοινωνική πολιτική, να πληρώνει τους δημοσίους υπαλλήλους και να θωρακίζονται τα σύνορα της χώρας. Αυτή αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας, της κατανάλωσης και των σίγουρων εσόδων και όποιος της πάει κόντρα, το πληρώνει.

Και έχουν πλέον μικρή σημασία στις μέρες μας οι ιδεολογικοί διαχωρισμοί δεξιών, κεντρώων, αριστερών με όλες τους τις αποχρώσεις όπως σε άλλες εποχές του παρελθόντος.

Αυτό που μετράει τώρα σε μεγάλο βαθμό στην κρίση του ενεργού πληθυσμού είναι ποιος μπορεί να κάνει καλύτερα τη δουλειά. Ποιος σέβεται τον ιδρώτα των εργαζομένων, ποιος μοιράζει δικαιότερα το μέρισμα της συλλογικής προσπάθειας για την ανάπτυξη, ποιος εγγυάται σταθερότητα και ποιος δημιουργεί περιβάλλον για να μπορούν οι πολίτες να βλέπουν διαρκή βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου.

Και κυρίως ποιος δημιουργεί την αισιοδοξία ότι δεν θα ξαναζήσουμε τα πέτρινα χρόνια της οικονομικής χρεοκοπίας και δεν θα διχαστούμε ξανά σε «αντιευρωπαίους» και «μενουμευρώπηδες», σε πάνω και κάτω πλατείες, σε συντηρητικούς και προοδευτικούς, σε «δικούς μας» και «τους απέναντι». Ολα αυτά τα πληρώσαμε ακριβά και δεν τα αξίζουμε στο σύνολό μας ως Ελληνες.