Ζούμε τυχαία

Ο προαστιακός δεν φτάνει ούτε στην Κόρινθο επειδή οι σήραγγες της Κακιάς Σκάλας παραμένουν ξεχαρβαλωμένες – άρα, δυνητικά επικίνδυνες για διέλευση συρμών – και δεν προβλέπεται μία νέα αρχή, τουλάχιστον ως το Πάσχα.

Προφανώς, τα τρένα δεν μπορεί να κυκλοφορούν σε επικίνδυνες σήραγγες – ούτε σε επικίνδυνες ράγες, όπως συνέβη με τον προαστιακό της Πάτρας. Ούτε το στοίχημα είναι να επανεκκινήσουν όπως – όπως οι συρμοί, όταν τίθενται ζητήματα ασφαλείας. Ωστόσο, είναι δεδομένο ότι κάποια στιγμή, έστω και με καθυστέρηση, τα δρομολόγια θα επανέλθουν σε κάποια κανονικότητα. Όμως, το βασικό πρόβλημα – πέρα από την στελέχωση του ΟΣΕ, που αποδείχθηκε με τον πλέον τραγικό τρόπο στα Τέμπη – είναι η λεηλασία του σιδηροδρομικού υλικού.

Ένα μήνα μετά από το φοβερό δυστύχημα, δεν έχει ανακοινωθεί – έστω – μία σύλληψη κάποιου κυκλώματος κλοπής χαλκού από σιδηροδρομικό υλικό. Μία έφοδος σε κάποιο χυτήριο, ώστε να γίνει σαφές στους πολίτες ότι η πολιτεία έχει πάρει στα σοβαρά το ρόλο της, μετά από την τραγωδία στα Τέμπη.

Ανακοινώθηκε ότι οι ποινές γίνονται αυστηρότερες, τόσο για τους κλέφτες, όσο και για τους κλεπταποδόχους. Σωστό – αλλά εκεί θα μείνουμε; Πόσα είναι τα χυτήρια στην Αττική; Πόσοι έλεγχοι έγιναν σε αυτά μετά από το δυστύχημα στα Τέμπη; Ποια ποσότητα χαλκού από σιδηροδρομικό υλικό βρέθηκε; Πόσοι κλέφτες εντοπίστηκαν;

Προφανώς, η πολιτεία δεν θα έκανε τέτοιες κινήσεις εν κρυπτώ – αν είχαν γίνει, θα είχαν ανακοινωθεί. Εκτός των άλλων, η δημοσιότητα θα χρησίμευε στο να σταλεί το μήνυμα στα κυκλώματα ότι η δράση τους δεν γίνεται πλέον ανεκτή.

Αλλά το ζήτημα δεν σταματά εκεί: πώς θα γίνεται από δω και πέρα η φύλαξη του σιδηροδρομικού υλικού στο δίκτυο και στους σταθμούς; Οι φορολογούμενοι έχουν ήδη πληρώσει πολλά εκατομμύρια για συστήματα που αχρηστεύονται λόγω λεηλασίας – και σε κάθε περίπτωση, είναι και θέμα ασφαλείας. Προφανώς, το ζήτημα δεν είναι απλό, ούτε υπάρχει μαγική λύση για την εξαφάνιση των κυκλωμάτων – αλλά πρέπει να γίνει μία αρχή.

Έπρεπε να γίνει η τραγωδία στα Τέμπη για να αντιληφθεί ο ΟΣΕ το μέγεθος της επικινδυνότητας που είχε προκαλέσει στις σήραγγες της Κακιάς Σκάλας η δράση των κυκλωμάτων, όπως και η έλλιψη φύλαξης; Πώς αφέθηκαν οι συρμοί του προαστικού να κυκλοφορούν σε συνθήκες έλλειψης εξαερισμού και πυρασφάλειας;

Το μέγεθος της καταστροφής στα Τέμπη δεν επιτρέπει συζητήσεις που αρχίζουν με ένα «αν» – διότι εκεί 57 ζωές χάθηκαν. Ωστόσο, αρκεί και μόνον να διανοηθεί κάποιος τι θα σήμαινε μία φωτιά μέσα σε μία επικίνδυνη, εγκαταλελειμμένη σήραγα – πόσο μεγαλύτερες θα ήταν οι ανθρώπινες απώλειες – για να συμφωνήσει ότι «κάτι πρέπει να γίνει».

Επομένως, δεν είναι μόνον η υλοποίηση της περιβόητης σύμβασης 717 – είναι να γίνουν και όλα εκείνα που θα αποτρέπουν μελλοντικές τραγωδίες. Και θα είναι σημαντικό αν στον προεκλογικό διάλογο – που ξεκίνησε κλασικά, με ανταλλαγές πυρών για σκάνδαλα – υπάρξει χώρος για δεσμεύσεις που αφορούν εντέλει τις ζωές όλων μας. Αλλιώς, θα επιβεβαιώνονται διαρκώς εκείνοι που αναφωνούν «ζούμε τυχαία».