Η κάλπη θα μετρήσει και εκείνους που σιωπούν

Τον Μάιο του 2023 έβαλα ένα στοίχημα με έναν φίλο δημοσκόπο. Οι δικές του μετρήσεις έδιναν διαφορά 6 με 8 μονάδες. Εγώ έλεγα «πάνω από 15». Η κάλπη έβγαλε 20. Το ποτό μού το χρωστάει ακόμα. Το πιο ενδιαφέρον όμως δεν είναι ότι κέρδισα, είναι γιατί κέρδισα. Και γιατί το ίδιο πράγμα θα ξανασυμβεί.

Ας ξεκινήσουμε από τα ωμά νούμερα. Σήμερα η ΝΔ μετριέται στο 25 με 26% στην πρόθεση ψήφου και στο 29 με 31% στην εκτίμηση. Η ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα στο 14 με 16%. Το ΠΑΣΟΚ στο 11 με 13%. Ένας στους πέντε δηλώνει αναποφάσιστος ή αποχή. Και το 46% όταν ρωτιέται ποιος ξεχώρισε στη ΔΕΘ απαντά αυθόρμητα «κανένας». Αυτή είναι η φωτογραφία. Το πρόβλημα με τις φωτογραφίες είναι ότι δεν κινούνται.

Όταν χτυπάει το τηλέφωνο και ο δημοσκόπος ρωτάει «τι θα ψηφίζατε αν είχαμε εκλογές την Κυριακή», ο Έλληνας δεν απαντά στην ερώτηση. Απαντά στη δική του οργή. Για την ακρίβεια στο ράφι, για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, για τα Τέμπη, για τις υποκλοπές. Δηλώνει «αναποφάσιστος», δηλώνει «αποχή», δηλώνει «άλλο». Είναι η φθηνότερη διαμαρτυρία που υπάρχει. Δεν κοστίζει τίποτα και σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι τιμώρησες κάποιον.

Στην κάλπη όμως δεν υπάρχει κουτάκι «οργή». Υπάρχει κουτάκι «ποιος θα κυβερνήσει τη Δευτέρα». Και εκεί ο ίδιος άνθρωπος κοιτάζει το ψηφοδέλτιο, βλέπει τον Τσίπρα με νέο λογότυπο, βλέπει ένα ΠΑΣΟΚ που δεν έχει αποφασίσει ακόμα τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, βλέπει έξι μικρά κόμματα που τσακώνονται για το 3%, και ψηφίζει αυτό που ψήφισε και το 2023. Όχι από αγάπη. Από έλλειψη εναλλακτικής. Η ΝΔ δεν κερδίζει τις εκλογές. Τις χάνει η αντιπολίτευση.

Ο θόρυβος δεν ψηφίζει

Υπάρχει και ένας δεύτερος μηχανισμός, πιο ύπουλος. Η δημόσια σφαίρα στην Ελλάδα ανήκει σε δύο κατηγορίες ανθρώπων. Στους ολιγάρχες που έχουν ΜΜΕ και έχουν πάντα κάποιον λόγο να αντιπολιτεύονται όποιον κυβερνά, συνήθως γιατί δεν τους έδωσε αυτό που ζήτησαν. Και στις θορυβώδεις μειοψηφίες, τους επαγγελματίες της αγανάκτησης, που στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παράγουν το 90% του θορύβου με το 10% του πληθυσμού.
Αυτός ο θόρυβος έχει μια παράπλευρη συνέπεια. Δημιουργεί κλίμα. Και το κλίμα διαχέεται στα δείγματα των δημοσκοπήσεων, γιατί ο αγανακτισμένος απαντά πρόθυμα στο τηλέφωνο, ενώ ο μέσος εκλογέας, ο άνθρωπος που πληρώνει δόσεις και δεν έχει χρόνο για την τρίτη ανάρτηση της ημέρας, κλείνει το τηλέφωνο ή λέει «δεν ξέρω». Το είδαμε το 2023: η ΝΔ κράτησε πάνω από 90% των ψηφοφόρων της, ο ΣΥΡΙΖΑ μόλις 60%. Οι δημοσκοπήσεις μετρούσαν εκείνους που φώναζαν. Η κάλπη μέτρησε και εκείνους που σιωπούσαν.

Το ερώτημα που δεν κάνει κανείς

Ο μέσος εκλογέας βαριέται. Βαριέται τις εξεταστικές, βαριέται τα βίντεο, βαριέται τους ίδιους ανθρώπους να λένε τα ίδια πράγματα στα ίδια κανάλια. Βαριέται και τη ΝΔ, ας μην γελιόμαστε. Αλλά βαριέται περισσότερο την ιδέα ότι θα ξαναζήσει το 2015. Και εδώ είναι το κρίσιμο: η ακρίβεια είναι πρόβλημα, αλλά ο ίδιος άνθρωπος ξέρει ότι ο μισθός του είναι 30% πάνω από το 2019, ότι η ανεργία έπεσε στο μισό, ότι η τράπεζα τού δίνει δάνειο. Δεν το λέει στον δημοσκόπο, γιατί δεν θέλει να φανεί ευχαριστημένος. Θα το πει στην κάλπη, γιατί εκεί δεν τον ακούει κανείς.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι «πόσο θα πέσει η ΝΔ». Το ερώτημα είναι «ποιος θα μαζέψει το 20% που σήμερα δηλώνει ότι δεν ξέρει». Και όσο η απάντηση είναι «κανένας», τόσο αυτό το 20% θα καταλήγει, με μισή καρδιά και σφιγμένα δόντια, εκεί που κατέληξε και τον Ιούνιο του 2023.

Η κάλπη φταίει; Όχι, εμείς

Γκαστρωμένη λοιπόν η κάλπη. Και ξέρουμε και ποιος είναι ο πατέρας: μια αντιπολίτευση που προτιμά να διαχειρίζεται την οργή αντί να προτείνει κάτι, ένα μιντιακό σύστημα που πουλάει θόρυβο αντί για πληροφορία, και ένα εκλογικό σώμα που στις δημοσκοπήσεις παίζει τον επαναστάτη και στην κάλπη τον νοικοκύρη.

📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών

Το βασικό μας πρόβλημα

Αγαπητέ κύριε Στούπα,

Έχω πει πάμπολλες φορές πως το βασικό πρόβλημα της Ελληνικής κοινωνίας είναι η έλλειψη δημοκρατικής συνείδησης των Ελλήνων.

Δεν είμαστε δημοκράτες. Πιστεύουμε πως επειδή πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια, κάποιοι πρόγονοί μας είχαν ανακαλύψει πρώτοι το πολίτευμα αυτό, τότε αυτομάτως και ως δια μαγείας, όλοι οι απόγονοί τους γίνονται με κληρονομικό χάρισμα, δημοκράτες.

Πάρτε για παράδειγμα τα όσα συμβαίνουν αυτές τις ημέρες με τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη.

Οι δύο κατηγορούμενοι γιατροί στην υπόθεση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη βαρύνονται με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο.

Μάλιστα, οι διωκτικές αρχές αναβάθμισαν λέει τη δίωξη εις βάρος τους, από την αρχική κατηγορία της θανατηφόρας έκθεσης, με βάση τα νέα ψηφιακά πειστήρια που ανακτήθηκαν από το μηχάνημα πλασμαφαίρεσης το οποίο χρησιμοποιήθηκε στο ιατρείο τους.

Στην πράξη, η αναβάθμιση έγινε μετά από την πιεστική απαίτηση του Ελληνικού λαού που ξέρει καλύτερα…

Έψαξα λοιπόν να βρω ποια ήταν η αρχική κατηγορία που θα τους άφηνε προσωρινά ελεύθερους έως το δικαστήριο και ποια η νέα που τους έκρινε προφυλακιστέους και βρήκα τα εξής:

Το αρχικό κατηγορητήριο αφορούσε «Συνειδητή Αμέλεια», της ιατρού. Δηλαδή ενώ έβλεπε τον κίνδυνο, πίστεψε πως έχει τις δυνατότητες να διορθώσει την κατάσταση, κάνοντας τις ενέργειες που έκανε.

Το αναβαθμισμένο κατηγορητήριο αφορά «Ενδεχόμενο Δόλο». Δηλαδή ενώ έβλεπε τον κίνδυνο, αδιαφόρησε για τις συνέπειες και ουσιαστικά δεν ενήργησε.

Ωστόσο, από τα ρεπορτάζ μαθαίνουμε πως με βάση «τα νέα ψηφιακά πειστήρια που ανακτήθηκαν από το μηχάνημα πλασμαφαίρεσης το οποίο χρησιμοποιήθηκε στο ιατρείο τους», η γιατρός προσπαθούσε να επαναφέρει τον ασθενή. Δεν αδιαφόρησε γιατί «τα νέα ψηφιακά πειστήρια», δείχνουν πως έκανε ενέργειες.

Λανθασμένες ενέργειες, που οδήγησαν στον θάνατο του ασθενούς, αλλά προσπάθησε με το λίγο μυαλό της, τις προφανώς περιορισμένες γνώσεις της και την εμφανώς άγνοια κινδύνου, πιθανά λόγω έπαρσης.

Ωστόσο, ενήργησε.

Λανθασμένα αλλά ενήργησε.

Ενδεχόμενος δόλος (σύμφωνα με το ελληνικό Ποινικό Δίκαιο), σημαίνει ότι κάποιος προβλέπει ότι η συμπεριφορά του μπορεί να προκαλέσει ένα έγκλημα, και παρόλο που δεν το επιδιώκει άμεσα, αποδέχεται αυτό το ενδεχόμενο και προχωράει κανονικά στην πράξη του.

Χωρίς να προσπαθήσει καθόλου να αλλάξει τα δεδομένα.

Η Ελληνική λοιπόν πολιτεία, στέλνει στην φυλακή όχι μόνο την γιατρό αλλά και τον σύζυγό της, αψηφώντας το ελληνικό Ποινικό

Δίκαιο, την εφαρμογή του οποίου επιβάλει το Δημοκρατικό Πολίτευμα.

Και ο λαός αισθάνεται όσο να ναι μία κάποια δικαίωση που σε αυτή την περίπτωση, η Δημοκρατία λειτούργησε σε αυτόν τον τόπο…

Μάλιστα οι όποιες ανησυχίες του κόσμου, δεν αφορούν την προφυλάκιση των ιατρών αλλά το εάν θα προφυλακίζονταν σε περίπτωση που ο ασθενής δεν ήταν διάσημος…

Βιάζουμε την Δημοκρατία καθημερινά, αδιάκοπα και αδυσώπητα…

Σε ακριβώς ένα μήνα από σήμερα θα γιορτάζουμε την επέτειο του πολυτεχνείου κραυγάζοντας «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία».

Το Ψωμί ωστόσο το έχουμε ελαττώσει γιατί περιέχει γλουτένη. Και εάν είχαμε σωστή Παιδεία, ίσως και να ξέραμε πως λειτουργεί η Δημοκρατία…

Δημήτρης Χριστοδουλάκης

kstoupas@liberal.gr

πηγή: liberal

αρθρογράφος: Κώστας Στούπας