Οι Σπαρτιάτες, η οργανική χημεία του Τσίπρα, το ΠΑΣΟΚ που σκαρφαλώνει στον τοίχο και η «κυβέρνηση προσδοκιών»

Τελικά,  το αποτέλεσμα – έτσι όπως προέκυψε, με οκτώ κόμματα στη Βουλή – ήταν «τόσο όσο»: η ΝΔ βγήκε από την κάλπη με 158 βουλευτές, όσους είχε πάρει και το 2019, όταν είχε «μόλις» οκτώ μονάδες διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για μία ισχυρή αυτοδυναμία, αλλά όχι για παντοδυναμία – ό,τι κι αν σημαίνει αυτό στη δημοκρατία. 

Ο δρόμος της δεν είναι στρωμένος με βάγια – μιας και οι προσδοκίες είναι μεγάλες, ειδικά για τους επόμενους μήνες. Άλλωστε, η ΝΔ συμπληρώνει επτά χρόνια δημοσκοπικής και εκλογικής ηγεμονίας, αλλά τίποτα δεν είναι αιώνιο σε αυτή τη ζωή και κάποιες φορές δεν απαιτείται πάρά μία γκάφα για να γίνει το ίσιωμα, κατηφόρα. 

Σε κάθε περίπτωση, η ΝΔ δεν έχει περίοδο χάριτος – δεν την χρειάζεται, άλλωστε. Αν ο Αλέξης Τσίπρας δεν είχε τη φαεινή ιδέα να επιβάλει την απλή αναλογική, το πράγμα θα είχε τελειώσει Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης και ο Ιωάννης Σαρμάς δεν είχαμε καν υπηρεσιακή κυβέρνηση. Η απλή αναλογική καθυστέρησε 35 ημέρες την ορκωμοσία Μητσοτάκη  και στέρησε άλλες δύο και κάτι μονάδες στον Αλέξη Τσίπρα, που έχασε λίγο λιγότερο από την μισή του εκλογική δύναμη σε σχέση με το 2019. 

Η μόνη «επιτυχία» της απλής αναλογικής ήταν το γεγονός ότι το αποτέλεσμα του Μαΐου ήταν τέτοιο που δεν άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης της πρωτιάς της ΝΔ.  Αν προσθέσει κανείς το ιστορικό δεδομένο πως όταν έχουμε διπλές κάλπες  η συμμετοχή μειώνεται κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες – με αποτέλεσμα να δίνουν τον τόνο  οι «πυρήνες» των κομμάτων , τότε δεν είναι παράξενο που ήταν οι εκλογές της ενισχυμένης – και όχι της απλής – αναλογικής που έβαλαν οκτώ κόμματα στη Βουλή. 

Ο λόγος είναι μάλλον απλός: Στις εκλογές του Μαΐου, η ΝΔ κέρδισε – εκτός όλων των άλλων – και επειδή ένα μέρος των ψηφοφόρων πείστηκε ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα επιδίωκε να κάνει μία «κυβέρνηση ηττημένων» και θέλησαν  να αποτρέψουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Σε αυτές τις εκλογές δεν υπήρχε τέτοιο ενδεχόμενο ούτε ως αστείο – και έτσι επήλθε ένας σχετικός εφησυχασμός, με αποτέλεσμα η ΝΔ να λάβει πολλές δεκάδες χιλιάδες ψήφους λιγότερες, όπως και να ενισχυθούν τα μικρότερα «αντισυστημικά» κόμματα. 

Με μία διαφορά – τους Σπαρτιάτες, που είναι η μεταμφίεση της Χρυσής Αυγής. Εδώ είχαμε το αντίθετο – ψηφοφόροι που δεν είχαν ψηφίσει στις προηγούμενες εκλογές, πήγαν στις κάλπες για να «στηρίξουν» τον παγκοσμίως άγνωστο κ. Στίγκα αφότου πήρε την «ευχή» του Κασιδιάρη. Δεν πρόκειται για «αντισυστημικότητα» – είναι η επιστροφή της εγκληματικής οργάνωσης στη Βουλή με την ψήφο σχεδόν 250.000 ανθρώπων – τους οποίους είχε προσκαλέσει ο Αλέξης Τσίπρας να εκφραστούν εκλογικά μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς ποτέ να ανακαλέσει. 

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασε στην ακόμα μεγαλύτερη δεύτερη ήττα μέσα σε ένα μήνα με …οργανική χημεία: Θα συνεδριάσουν τα Όργανα, θα ζητήσει την ανανέωση της εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του και θα καταλήξει σε μία ανοικτή ψηφοφορία, όπου τα εγγεγραμμένα μέλη του κόμματος θα τον επανεκλέξουν ενόψει των ευρωεκλογών του 2024, όταν θα γίνει το οριστικό ξεκαθάρισμα στον χώρο της Κεντροαριστεράς.   

Πρακτικά, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει φτάσει στα ποσοστά του 2012 – εκεί που βρέθηκε πριν από την «εκτόξευσή» του, που είχε ως καύσιμο την κοινωνική οργή λόγω των μνημονίων.  Χοντρικά, κάπου στα ποσοστά εκείνης της εποχής έχει φτάσει και το ΠΑΣΟΚ – μόνον που ο Ανδρουλάκης σκαρφαλώνει από τον τοίχο και ο Τσίπρας κατεβαίνει με το ασανσέρ. Εν τω μεταξύ όλοι οι πασοκογενείς του ΣΥΡΙΖΑ έμειναν εκτός Βουλής  και η «Προοδευτική Συμμαχία» που είχε μπει και στον τίτλο του κόμματος είναι τώρα στο σπίτι της. Όπως και αρκετοί ψηφοφόροι…