Ησυμφωνία των 3,035 δισ. ευρώ με το Ισραήλ προβλέπει ένα ενιαίο, πολυεπίπεδο σύστημα αντιαεροπορικής, αντιβαλλιστικής και αντι-drone άμυνας, με κεντρική διοίκηση και έλεγχο. Θα συνδυάζει τα David’s Sling, SPYDER, BARAK MX, προηγμένα ραντάρ και συστήματα Drone Dome.
Παράλληλα, 19 ελληνικές εταιρείες θα συμμετέχουν με ποσοστό άνω του 25%, δηλαδή περίπου 750 εκατ. ευρώ. Δεν αγοράζουμε απλώς «σίδερα». Αγοράζουμε τεχνογνωσία, παραγωγική βάση και συμμετοχή σε μια αμυντική αλυσίδα με εξαγωγικές προοπτικές.
Μέχρι σήμερα, ο τουρκικός σχεδιασμός στηριζόταν στην αριθμητική υπεροχή, στον κορεσμό της ελληνικής άμυνας με drones και πυραύλους και στην υποχρέωση της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας και του Στόλου να παραμένουν δεσμευμένοι στην προστασία νησιών, αεροδρομίων και κρίσιμων υποδομών.
Ο Θόλος αλλάζει αυτή την εξίσωση.
Αν η πρώτη επίθεση μπορεί να απορροφηθεί από ένα δικτυωμένο πλέγμα αισθητήρων και αναχαιτιστών, τα ελληνικά μαχητικά, οι φρεγάτες και τα υποβρύχια απελευθερώνονται από τη στατική άμυνα.
Μπορούν να αναλάβουν επιθετικό ρόλο αποτροπής: να πλήξουν αεροδρόμια, κέντρα διοίκησης, αποβατικές συγκεντρώσεις και γραμμές ανεφοδιασμού.
Εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα για την Άγκυρα.
Μπορεί η Τουρκία να δεκαπλασιάσει τις αποβατικές της δυνάμεις. Αν όμως δεν έχει εξασφαλίσει αεροπορική και ναυτική υπεροχή, δεν δεκαπλασιάζει την ισχύ της. Δεκαπλασιάζει τους στόχους, τα καύσιμα, τα μεταγωγικά και τα φέρετρα που θα πρέπει να περάσουν από έναν θαλάσσιο διάδρομο υπό ελληνική επιτήρηση.
Ένα άλλο σημαντικό πρόβλημα της Τουρκίας είναι πως η Ελλάδα στην περιοχή πλέον δεν είναι μόνη της. Θερμό επεισόδιο με Αθήνα και Τελ Αβίβ την ίδια στιγμή, πάνω σε ισραηλινή τεχνολογία που η ίδια η Άγκυρα δεν αγγίζει, είναι εξίσωση που δεν λύνεται.
Ακόμη μια παράμετρος είναι πως όλα αυτά γίνονται με τις ευλογίες της Ουάσιγκτον. Ασχέτως κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία. Το ίδιο χέρι που κρατάει την πόρτα των F-35 κλειστή για τον Ερντογάν, την ανοίγει για την Αθήνα μετά το Ισραήλ. Δεν είναι φιλανθρωπία, είναι τιμολόγηση ισχύος.
Μπορεί ο Τραμπ δημόσια να διαφημίζει την φιλία και την εκτίμησή του για τον Ερντογάν. Οι πράξεις όμως άλλα δείχνουν…
Οι ΗΠΑ αφήνουν να χτιστεί στο νοτιοανατολικό άκρο του ΝΑΤΟ ένας άξονας Ελλάδας-Ισραήλ με εξοπλιστικό προβάδισμα στην περιοχή, και κρατούν την Τουρκία σε αναμονή.
Ο Ερντογάν το διαβάζει και εκνευρίζεται, γι’ αυτό η Sözcü κόλλησε αμέσως τον Θόλο πάνω στην υπόθεση των F-35. Ξέρει ότι η καθυστέρηση δεν είναι γραφειοκρατία. Είναι πολιτική απόφαση.
Σωστά λοιπόν η Άγκυρα ιδρώνει.
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
Αγαπητέ κ. Στούπα,
Δεν είμαι απόλυτα βέβαιος για τα οφέλη της νίκης επί της Αριστεράς το 1949. Κρίνοντας από την κατάσταση γύρω μου σήμερα ίσως θα ήταν προτιμότερο να είχαμε χάσει! Μόνο τότε θα αντιλαμβανόμασταν τι σημαίνει να ζεις εντός του υπαρκτού κομμουνιστικού “παραδείσου” και θα είχαμε απεμπολήσει μια και καλή κάθε διάθεση για αριστερούς πειραματισμούς, όπως τόσες χώρες άλλωστε που είχαν την … τύχη να έχουν σοσιαλιστική διακυβέρνηση. Επιπλέον, και όχι λιγότερο σπουδαίο, οι Έλληνες θα είχαν μάθει με τη χρόνια εξάσκηση της υπακοής τουλάχιστον να πειθαρχούν στους κανόνες μιας κοινωνίας. Αυτή και αν θα ήταν σημαντική παρακαταθήκη!
Με την ίδια λογική δεν λυπάμαι καθόλου τους πολίτες της Πολωνίας, Τσεχίας ή των Βαλτικών Χωρών, που από καιρό μας έχουν ξεπεράσει σε κάθε διαθέσιμο οικονομικό και κοινωνικό δείκτη. Καταλαβαίνω φυσικά ότι εκφράζομαι κυνικά και εκ του ασφαλούς. Δεν ανήκω στη γενιά εκείνη που “κάηκε” τις δεκαετίες του σιδηρού παραπετάσματος, ούτε και στη νεότερη που μετανάστευσε ως Πολωνοί ελαιοχρωματιστές ή Τσέχες call-girls.
Όμως αυτοί αποτελούν σύντομη παρένθεση του παρελθόντος – αντίθετα σήμερα τους βλέπω και τους ζηλεύω και αναρωτιέμαι…μπας και έπρεπε να είχε νικήσει η αριστερά το 1949; Από την άλλη σκέπτομαι ότι οι χώρες αυτές έχουν την τύχη να έχουν ισχυρούς και σοβαρούς γείτονες, με τους οποίους μπορούσαν να έχουν εμπόριο και να αναπτύξουν σχέσεις και συνέργειες που προάγουν την ανάπτυξη τους. Ύστερα κοιτάω και τη βαλκανική γειτονιά μας: βλέπω χώρες όπως η Αλβανία, η Σερβία και η Βουλγαρία που είχαν και αυτές κομμουνισμό και δεν βρίσκονται (ακόμη;) σε καλύτερη μοίρα. Μήπως θα είχαμε και εμείς την ίδια τύχη;
Με εκτίμηση
Χ.Κ.
