Ησημερινή στήλη δεν θα λύσει το ασφαλιστικό, δεν θα αναστήσει το δημογραφικό και δεν θα μειώσει τους φόρους. Θα αρκεστεί σε κάτι πιο ρεαλιστικό: να εξηγήσει γιατί η Eurovision είναι η πιο λαμπερή απόδειξη ότι ο ευρωπαϊκός σοσιαλισμός δεν πέθανε ποτέ. Απλώς φόρεσε παγιέτες, έβαλε ανεμιστήρες στη σκηνή και ζήτησε δώδεκα βαθμούς από την Κύπρο.
Πρώτον, η Eurovision δεν γεννήθηκε από την αγορά. Δεν τη γέννησαν παραγωγοί, δισκογραφικές, μαγαζιά, κοινό, ραδιόφωνα ή πλατφόρμες. Τη γέννησαν δημόσιοι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί. Δηλαδή η πιο ευρωπαϊκή μορφή εξουσίας μετά την επιτροπή: ο δημόσιος φορέας που γνωρίζει τι είναι πολιτισμός πριν από τον πολίτη.
Δεύτερον, δεν διαγωνίζονται απλώς τραγούδια. Διαγωνίζονται χώρες. Η μουσική δεν εμφανίζεται ως ελεύθερο προϊόν που ζητά την προτίμηση του ακροατή. Εμφανίζεται ως εθνική αποστολή. Με αρχηγούς αποστολής, σημαιάκια, εκπροσώπους, επιτροπές και επίσημη αισθητική. Σαν Ολυμπιακοί Αγώνες της κρατικής κιτς διπλωματίας.
Τρίτον, υπάρχουν επιτροπές. Το κοινό ψηφίζει, αλλά οι ειδικοί παραμένουν εκεί για να διορθώνουν την υπερβολική ελευθερία του κοινού. Η ψήφος του πολίτη είναι σεβαστή, αρκεί να συνυπάρχει με τη σοφία των επαγγελματιών. Αυτό είναι το παλιό όνειρο κάθε τεχνοκράτη: ο λαός να συμμετέχει, αλλά να μην αποφασίζει μόνος του.
Τέταρτον, η Eurovision έχει το δικό της μικρό σύστημα προνομίων. Κάποιοι πρέπει να περάσουν από ημιτελικούς. Κάποιοι άλλοι μπαίνουν κατευθείαν στον τελικό. Είναι σαν την ευρωπαϊκή οικονομία σε μικρογραφία: όλοι μιλούν για ισότητα, αλλά μερικοί έχουν κρατημένη θέση μπροστά.
Πέμπτον, η Eurovision δεν πουλά απλώς μουσική. Πουλά εκπροσώπηση. Κάθε τραγούδι πρέπει να σημαίνει κάτι. Μια ταυτότητα. Μια πληγή. Μια αρετή. Μια πρόοδο. Μια συμφιλίωση. Μια ευρωπαϊκή ευαισθησία σε μορφή τρίλεπτου σόου. Το τραγούδι δεν αρκεί να είναι καλό. Πρέπει να κουβαλά μήνυμα. Κατά προτίμηση τόσο γενικό ώστε να χωράει σε δελτίο Τύπου των Βρυξελλών.
Και έτσι, κάθε Μάιο, η Ευρώπη θυμάται τον πραγματικό της εαυτό. Όχι τον φιλελεύθερο, εμπορικό, αστικό εαυτό των λιμανιών, των πανεπιστημίων, των επιχειρήσεων και των ελεύθερων ανθρώπων. Αλλά τον διοικητικό εαυτό των κανονισμών, των επιτροπών, των κρατικών φορέων και της οργανωμένης συγκίνησης.
Βέβαια, ας μην είμαστε άδικοι. Η Eurovision έχει πλάκα. Έχει χρώμα, υπερβολή, κακό γούστο, ωραίες στιγμές και μερικές φορές καλά τραγούδια. Αλλά ίσως αυτό ακριβώς την κάνει τόσο ευρωπαϊκή. Ακόμη και όταν ο σοσιαλισμός αποτυγχάνει, μπορεί να προσφέρει θέαμα.
Η αγορά έδωσε στον κόσμο τους Beatles, τους Rolling Stones, τους Iron Maiden που έρχονται το Σάββατο, τον Michael Jackson και το Spotify. Ο κεντρικός σχεδιασμός μάς έδωσε εθνικές επιτροπές, κριτικές επιτροπές και δώδεκα βαθμούς στη γειτονική χώρα. Δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι ο σοσιαλισμός με καλύτερο φωτισμό.
